******

სიტყვებს სულ არ უყვართ შენი მოფერება,გულმა - გულისცემით დამრთო სიყვარული და მეც სიმარტოვე... ისე მივატოვე,არც კი შემიგვრძნია მცირე სინანული. ზანტი მანძილებიც ისე გალეულან,სულ არ მიფიქრია შორი -შორს რომ ეყო,

მიშოს

იმ დღეს, როდესაც შენ გაგიცანი,იმ დღეს, როდესაც ვიგრძენი ჰელფი, ფერად ფიქრებში რომ დავიკარგე, ბედნიერებამ შეისხა ფრთები. შეყვარებული შენი დამარქვი და სხვა გოგოებს მარჩიე მე, ამაყ ვიგულე მე ჩემი თავი და ფანჯარასთან

ჩემი დაიკო დამიბრუნდა

მე გამითენდა დღე მშვენიერი როცა დაიკო ჩემთან დაბრუნდა ჩემი სიცოცხლე არს ბედნიერი როცა დაიკოს ჩემთან კვლავ სურდა ჩემი პრინცესა თვალისმომჭრელი და ანგელოზად ჩემთან მომსვლელი ყველაზე მეტად მიყვარხარ მარი მე ხომ ვარ შენი სიცოცხლის ფარი შენ ხომ ხარ ჩემი

დაუწერელი ფიქრები

დაუწერელი ფიქრები მე არ მანებებს თავს, ყოველ წამს ვფიქრობ, თუ რისი ძალა მაქვს რას ველი მე, ჩემი სიცოცხლის ჟამს რას გამიმზადებს მე, ჩემი ცხოვრების გზა

ნუღარ ყვირი დაწყნარდი

ჩუუ რა... ნუღარ ყვირი დაწყნარდი, გრძნობა გულის ფეთქვას აყვება, სევდის ყველა ფურცელს დავწვავდი, ისევ შენი ჩრდილი დამყვება.ფიქრი მერამდენედ ავრიე, სიტყვებს რითმებისთვის ვალაგებ...

მზეს კი აღარ მოაქვს სითბო.

ძალიან,ძალიან დიდი იმედი მაქვს, რომ ვინმეს მოგენატრათ ჩემი ლექსები... ან მე მოგენატრეთ... ნუ პირველი უფრო შესაზლებელია. იმედია მოგეწონებათ ლექსი.

და რა... სიკვდილი?

გაჭირდა სუნთქვა, ამ ქალაქში სადაც მერცხლები ჭიკჭიკს წყვეტენ და სიჩუმეში ფიქრიც მემღვრევა. უსუსური ვარ შენს ნაცვლადაც თავად ვნებდები, ვერ გაპატიებ თუ ოდესმე სხვისი მერქმევა.

როდის - როცა - მაშინ

როდის ამოხეთქავს სიყვარული ჩვენი ძარღვებიდან, როდის ჩამოწვეთავს ცრემლად რწმენა ჩვენი თვალებიდან, როდის დაფასდება ქართველობა უნიკალურობად როდის დაღამდება დღე უსისხლოდ , ლამაზ სონეტებად.

deda (fikri/ocneba)...

მე შენმა მონატრებამ, სული დამილია, გული დამიწვა და ცხოვრება დამინგრია, იმის იმედებმა, რომ ჩემთან იქნებოდი და შემეძლებოდა დედა დამეძახა...

***

იქნებ, იმ ღამეს ზღაპარში თოვდა, ჩვენ რომ გვათოვდა გრძნობების ბარდნით... მე კი, გეძახდი ჩემს გულის ქროლვას და შენ სუნთქავდი დეკემბრის კრძალვით.