როცა ჩემი იყავ..

გარეთ ძლიერ წვიმდა როცა ჩავიკარგე გზაში, როცა დაგეძებდი მაშინ ყინავდა და თოვდა, აჰა, გიპოვე და ბედად დაგვიზამთრდა მაშინ, ხალხი იბრძოდა და ყინვა მაინც შენ თავს მთხოვდა.

შენ ჩემი ადამიანი ხარ!

ოთახში სიჩუმემ ჩაიცვა შავები... ტკივილმა დაბზარა ოთხივე კედელი... ოცნებამ ვერაფრით გაუძლო ჯოჯოხეთს... თავს იკლავს ისევ და არაყავს მშველელი...

ქალაქში სადაც

ქალაქში ,სადაც კაცზე მეტი გვამი ასვენია, სადაც ,ადამიანს გადმომდინარ ცრემლებს უწონიან, სადაც ,"შენთავობას" განსხვავებულ წესად ჩაგითვლიან, სადაც ,სიმახინჯე სულის ,ხორცზე მეტად ამაყია.

მივდივარ

რადგან ვარსებობ არ ნიშნავს რომ "ვამქვეყნიურობ" რადგან მიყურებთ არ ნიშნავს რომ "ვადამიანობ" როცა ჩაძინება მაქვს ოცნებებად გაშლილი გიყურებ და შურისგან მიწითლდება ღაწვები.

ახალ გვირგვინოსნის მკერდზე...

ვხედავ, დაგტყობია მუცელი და უკვე მძიმე მძიმედ მიაბიჯებ, უხმოდ ჩავემხობი მოცელილი, ჩუმად დაგიკოცნი დიდ ნაბიჯებს..

ჩემს ბოლო სიყვარულს და მუზას

გარეთ წვიმაა, ნისლი, ქარია მაგრამ მე ერთი რამ მიხარია შენი დანახვა თუნდაც წვიმაში უბრალოდ შეხვალ ისტორიაში

მანძილი

შორს ,სადღაც დასკდება კოკრები სურნელი გაფანტავს სევდის კვალს, მინდოდა შენთვის და შენადვე გყოლოდი როგორღაც, როდემდე.

მადლობა ღმერთს

მადლობა ღმეთო ყველაფრისთვის თუნდაც ამ ტკივილისთვის ამ უსაზღვრო ნიჭისთვის ყოველი დღისთვის

ერის ტკივილი

უაზრო ფიქრებით სავსე დღე ცხოვრება სიზმრები ოცნება წესები ხალხს სისხლს წოვენ უბიწო მწერები უაზრო ლაყაფში გავიდა ეს დღე

დრო

წლები გავიდა, ჩვენ კი ისევ იქ და ისეთად დავრჩით სახეზე შეყინული ცრემლის ამარა, ვერა დააკლო დღეღამის ცვლამ ამ „ერთად ყოფნას“ თუმცა კი „ერთნი“ ღრმა თეზისად შეაკვდა გრძნობას.