ნეტავი გუშინ რა იყო...

არ ვიცი გუშინ რა იყო ფიქრები ქარმა წაიღო; ბინდი გაჰკვრია გონებას არ მახსოვს ადრე რა იყო! არ ვიცი თავში რა იყო, არ ვიცი გულში რა იყო; მე მხოლოდ ერთი რამ ვიცი წუთები ქარმა წაიღო!

siyvaruli

შენთვის მიხარია დილა რომ თენდება, შენი ცხოვრებისთვის როცა ვემზადები. და მძულს ღამეები როცა მეკარგება, შენთან დასახარჯი ჩემი საათები.

წვიმიან გზებზე ...

წვიმიან გზებზე დავდივარ, ვფიქრობ, სიყვარულისთვის ოცნებას გითმობ. ახლა ქარია შემოდგომის, სდუმან ჩიტები, შენ ჩემთვის კარგო სანატრელი მუდამ იქნები.

არსებობაა რაღაცნაირ ტკივილიანი...

ვითომ რა არის ერთ ღიმილს რომ ვემათხოვრები... ერთი სითბოთი გაჟღენთილი მზერა მჭირდება...

გამოდი, ლაზარე!

უსულო ჰაერით სუნთქავდა სიახლე, უგულო სხეულით ხარობდა მაშველი, ყინვაში, ისე რომ არავინ ვიახლე, გავედი.. რადგან სხვა არ იყო საშველი.

სიყვარულის მოგონება

ამ ლექსს მივუძღვნი თათიას ამ სიყვარულის გალიას ჩემი სიცოცხლის წყალს, ნიავს ჩემი ცხოვრების აზრს, ნიაზს

დილით წვიმის სუნს

მარადისობის სიცივეა, გადის ზამთარი, მე კი კვლავ აქ ვწერ, უზარმაზარი გრძნობით გამთბარი. მარადისობის სიცივეა, მოდის ზამთარი, მე კი კვლავ აქ ვწერ, უზარმაზარი გრძნობით გამთბარი

ანდერძი

მე დაგიტოვეთ ქონება ჩემი, ამისთვის დაღვარეთ ამდენი ცრემლი, ეჰ, მაინც ამისთვით გაჰყვირით დღისით და მოთქვამთ: „როგორ გვიყვარდა იგი“.

დავიგვიანე

ირგვლივ არის ხმაური, ცა კი მოღრუბრულია და ასეთი გარემო, არის ჩემი მეგზური ჩემი გული ტანჯული, კვლავაც მოღუშულია სხეული კი მიხდება, უგულო და ველური

მე მინდა

მე მინდა გულით ნაჩუქარი თეთრი ვარდები მთაში ახსნილი სიყვარული სვანი ვაჟკაცი