სხეულს თუ მომპარავენ,სული მაინც დამრჩება[4]

-დაგემუქრა?-ცივად ვკითხე. -მითხრა,რომ ...ათასი უბედურება.. -მისმინე,მესმის,მაგრამ..უნდა გეთქვა...-გავირვებული მზერით კუშტად შევხედე.

ნოემბრის წვიმა. "5"

-მია, გთხოვ გამომყევი სალაპარაკოდ. - ვეღარ მოითმინა საბამ და მიას მიუახლოვდა. -კარგი. -მიამ გადაწყვიტა ერთხელ და სამუდამოდ წერტილი დაესვა ყველაფრისთვის და ბიჭს აივანზე გაყვა. -ძალიან მინდა, რომ დამიბრუნდე. ვიცი არ ვიმსახურებ პატიებას, მაგრამ ამ

შურისძიებისთვის... ( მეექვსე თავი )

მაკუნა ჭკუაზე არ იყო,საფრანგეთიდან ჩამოსული დიზაინერი და მისი მოდელებიც იყვნენ გადაღებაზე,და მაიკო მეტრეველის სააგენტოს შეაფასებდნენ,მოწონების შემთხვევაში კი,ჟურნალ "ვოგუ"-ს ყდაზე დაიბეჭდებოდა ქართველი დიზაინერი და წამყვანი,ახალბედა მოდელი-ვერა

ბოლოს მაინც ჩემთან იქნები!!!(6)

დილას ხმაურმა გამაღვიძა,თავი მობეზრებულად წამოვწიე და სოფის გავხედე რომელის ბრაზისგან კიოდა. -რა მოხდა რა გაკივლებს გოგო-ნამძინარევმა შევუბღვირე. -რა და რო მეძინა ლუკა იყო აქ და თავზე ცივი წყალი დამასხა-ბრაზისგან სახე დამანჭა რაზეც ჩემი სიცილი

დაუვიწყებელი დღეები

მოკლედ მოგიყვებით ჩემს, ასევთქვათ ბიოგრაფიას და მერე ამბის მოყოლაზე გადავალ.. მე ვარ ნინო ბრეგვაძე ვცხოვრობ თბილისში ბებოსთან ერთად მშობლები გარდამეცვალა ავტოკატასტროფის შედეგად როცა 6წლის ვიყავი ამიტომ ჩემი გაზრდა გადაწყვიტა ნანა ბებომ (მამის

ესეც გაივლის...

ვარდისფერი სათვალე ჯერ კიდევ ღრმა ბავშვობაში დავკარგე...მას შემდეგ ყველაფერი შავ-თეთრი გახდა...თუმცა თანდათან თეთრი ფერი'ც შავმა შთანთქა და მას შემდეგ დავდივარ ასე უკუნით სიბნელეში..სადაც დრო და დრო გამოჩნდება ხოლმე პატარა წერტილებად მზის

იბრძოლე და გადარჩები (ნაწილი 3)

სამყაროს წინაშე და შემეშინდა,რა მეშველებოდა,ნუთუ ჩემი ყველა ოცნება,ჩემი მიზნები და გეგმები არაფერს ნიშნავდა,უცბად გადაწყვიტეს ჩემი ბედი ისე რომ არც მკითხეს,მე სულით დავეცი და მორჩილად მივიღე მათი გადაწყვეთილება. ვიღაც ქალმა დამავლო დამავლო ხელი და

შემიყვარე თუ გაბედავ (7)

ძალიან დაღლილი ვიყავი,თან სიცხისგან მოთიშული და ჩასვლისთანავე მდივანზე წამოვწექი. -აუ ბეე,გთხოვ ერთი ჭიქა ცივი წყალი მომიტანე რა–გავძახე. –ინებეთ"ცისფერთვალება" ქალბატონო–და წყალი დადიანმა მომაწოდა.

ცხოვრება ცეცხლის ალში (11 ნაწილი)

დილას კარზე კაკუნმა გამაღვიძა,საშინლად მეზარებობა ადგომა და ნახვა თუ ვინ იყო,რომც მდომოდა ვინ მაძლევდა მაგის უფლებას,ლევანს თავი ჩემს მკერდზე ედო და ძლიერად მეხუტებოდა.ადგომას კი არა განძრევას ვერ ვახერხებდი.დარწმუნებული ვარ ლიკა არის,დილით ადრე

მოგონება (სრულად)

_ჰეი ბიჭი! იცოდე ჩემს დაქალს არაფერი აწყენინო, თორემ სიფათს აღახევ. ამაზე სიცილი ამიტყდა, ლერისაც გაეცინა. სესილი გამწარებით იკავებდა, მაგრამ ბოლოს მაინც გაუკრთა ტუჩის კუთხეში ძლივს შეკავებული ღიმილი. აი, ჩემი კლასელები კი ლამის დახოცილიყვნენ