დაუპატიჟებელი სტუმარი (15)

-მე და ნაინას სერიოზული ურთიერთობა გვაქვს და მინდა, რომ ეს თქვენც იცოდეთ, მერე რაღაც-რაღაცები გასაკვირი რომ არ იყოს. უკვე დიდები ვართ ორივე და ჩვენი საქმის კარგად ვიცით. იმას, რასაც ახლა ვამბობ, კარგად ვაანალიზებ და ეს ნაინამაც იცის.

შემიყვარე თუ გაბედავ (3)

–როგორი ლამაზი და ზღვისფერი თვალები გქონია,რომლის ღირსიც ნამდვილად არ ხარ.უცებ რაღაცამ დამარტყა.არ მოველოდი ასეთ მწარე სიტყვებს.შინაგანად ავხურდი.ყველა გრძნობა მომაწვა,სიბრაზე,სინანული,წყენა,უმწეობა... როგორ გამიბედა ამის თქმა,თუ არ

აუცილებლად გეწვევა სიყვარული 3

გოგონა დაიბნა და თვალები ცრემლებით აევსო . ნიკა ვერ მიხვდა რა მოხდა ვერ მიხვდა ეს ცრემლების სიხარულის ცრემლები იყო თუ?! მაგრამ მაგრად ჩაიხუტა ანუკი და უთხრა რომ სიგიჟემდე უყვარდა ამიტომ შეეძლო ახლავე მის გამო თავი გაეწირა.

მარიამი (თავი 3)

ისე დამთავრდა ის დღე მარიამი არ მინახავს.მთელი დღე ვიყავი საბას ფანჯარაში გადაკიდებული, იქნებ დავინახო თქო,მაგრამ მე ჩემი თავის ამბავი ვიცი ,მაგარი უიღბლო ვარ.პრინციპში,რაღა უიღბლო ,ასეთი გოგო რომ შეგხვდება,გვერდით დაგიჯდება და თვალსაც

სხვისი ცოდვებისთვის... (დასასრული) სინათლე გვირაბის ბოლოს...

-როგორ მოვედით აქამდე.... თინი, როგორ შევძელით ჩვენი სიყვარული ამისთვის დაგვემსგავსებინა... ორივემ დავაშავეთ... ძალიან გვიანია უკვე... ზედმეტად ვატკინეთ ერთმანეთს... ეხლა ამას მნიშვნელობა აღარა აქვს... უცხოები გავხდით... უკვე ცოლქმარიც აღარ ვართ...

გენერალი (ნაწილი პირველი)

ოჯახში რომ გამოაცხადა იურიდიულზე ვაბარებო მთელ ოჯახს ტკივილმა გაუელვა თვალებში , იცოდა მის ამ გადაწყვეტილებას არავინ მოიწონებდა სანაცნობში თუმცა რაც მტკიცედ გადაწყვიტა აღარ აპირებს გადაიფიქროს,მეტიც ფიქრობს რომ ეს ნაბიჯი თავის სიცოცხლეში ყოველთვის

ვისკი და თანამედროვე კონკია.(თავი V)

-ნება მიბოძეთ გაგაცნოთ ჩემი თავი,ბატონო ერეკლე,დავით ონიანი,ლიზას შეყვარებული!-გაფითრდა ერეკლე,არ ეგონა ლიზას შეყვარებული თუ ჰყავდა,გამოდის იყენებდა?! და სანამ დათო ნიუ-იორკში იყო ეს მისით ერთობოდა?!

ეშმაკს აცვია პრადა [2]

უბრალოდ დავაიგნორე ის მწვანეთვალება და ჩემი ადგილი დავიკავე. საჭირო ნივთები ამოვიღე და ხატვა დავიწყე. წარსულის აჩრდილი არ მასვენებდა, სადაც არ უნდა ვყოფილიყავი ყველგან თან მსდევდა.. და აი, ისევ გამახსენდა! როგორც არ უნდა ვეცადო, როგორიც არ უნდა

მილანიდან ისევ თბილისში [4]

-რაო ანტონიომ? -ელე გცემ!-რა იყო? ეს რა გოგო მყავხარ ქართველი ბიჭები ხო გააგიჟე, წახვედი და უკან ჩამოსულს კინაღამ ჩემოდნით წამოგყვნენ...-ელენე!!-უყვირა მეგობარს ანამარიამ და თან სიცილით კვდებოდა.-მომიკითხა უბრალოდ და არ აპირებ იტალიაში

იბრძოლე და გადარჩები (2 ნაწილი)

პირზე ხელს მაფარებდნენ,ბოლოს კი კეფასთან დარტმა ვიგრძენი და გავითიშე.გონს რომ მოვედი საწოლზე ვიწექი ხელებშეკრული.სხეულში სისუსტეს ვგრძნობდი,ვერ ვიგებდი ამ ხალხს ჩემგან რა უნდოდა,მე არც მდიდარი ოჯახიდან ვარ და არც არავისთვის არაფერი