აკრძალული ხილი(14 ნაწილი)

-კიდევ გაგიმეორებ. სხვას არასდროს მივცემ იმის უფლებას, რომ ისე შეგეხოს როგორც მე... ისე მოგეფეროს როგორც მე... ისე გაკოცოს როგორც მე, რადგან იმ დღიდან ჩემი ხარ... და ვინც ამას გაბედავს, ვანანებ! - მითხრა მტკიცედ და მომიახლოვდა.

მოგონებების ზღვაში "2 თავი"

ნინიამ მაღვიძარა დილის 5-ზე დააყენა, მიუხედავად იმისა, რომ დილით ძილი მისი სუსტი წერტილი იყო. ბუზღუნ-ბუზღუნით გაიკვლია გზა სააბაზანომდე, შემდეგ ოთახში დაბრუნდა და წინასწარ შერჩეული ნაცრისფერი სპორტული სტილის შარვალი ამოიცვა და ამავე ფერის ზედა.

ქალიშვილი პროვინციიდან 8

იდგა და გაჰყურებდა შეყვარებულ წყვილს. როგორ ეგონა რომ არანაირი ბარიერი არ აშორებდა ლინდასთან, როგორ ოცნებობდა რომ ის გახდებოდა მისი შვილების დედა... ლამაზ ოჯახზე ოცნებობდა მაგრამ ეს ყველაფერი ფარსი აღმოჩნდა... სიყვარული_ ეს სიტყვა არაფრის მომტანია,

ჩემი ოცნების გოგო ხარ!!!

მე ნიაკო და ზურა წავედით მთაწმინდის პარკში. საღამოს კარგია მთაწმინდის პარკი გრილა. მაგრამ გადატვირთულია სულ აქავრობა კარგად მოვილხინეთ ჩვენ სამმა უკვე კარგად მოსაღამოვდა და სახლში წასვლა გადავწყვიტეთ. ამ დროს ვიღაცას დავეჯახე და აი ჩემი

დაუპატიჟებელი სტუმარი (12)

''- რას.. რას ჰქვია, რა მატირებს? -ჩაწითლებული თვალის უპეებიდან ცრემლი მოიწმინდა და დოინჯი შემოირტყა, ეცადა, სერიოზული სახე მიეღო. - უტაქტო ხარ და ის მატირებს! როგორ შეგიძლია, ყოველთვის საუკეთესო მომენტების გაფუჭებისაკენ გქონდეს თვალ-ყური

დროებით ბედნიერები

ვიჯექი და ვფიქრობდი, როგორ შეიძლებოდა გამქრალიყო გრძნობა რომელიც ამ ქვეყნიურს არ ჰგავდა. ჩვენი ურთიერთობა? ეს იყო განუმეორებელი რაგაც სხვა არა ისეთი როგორიც დედამიწას შეეფერება.გავიარეთ ბევრი ტკივილი,ბედნიერება,ჩხუბი,წყენა მაგრამ ბოლოს ყოველთვის ისე

ჩემი დაქალი ჩემი ქმრის საყვარელი გახდა...

ზუკა რომ გავიცანი და მასთან პაემნებზე დავიწყე სიარული, ჩემი დაქალი დამცინოდა – ამისთანა რა გაგიჭირდა, რომ ეგეთ ბიჭს ხვდებიო. მე ძალიან მწყინდა, მაგრამ არაფერს ვეუბნებოდი, რადგან არ მინდოდა, ბავშვობის მეგობრის დაკარგვა. ბოლოს, გული რომ გამიწყალა,

მაინც აგიფეთქებ ფიქრებს! (8)

უკნიდან ვიღაცის ძლიერი ხელებ ვიგრძენი წელზე და ისე მიმიკრა სხეულზე შემოტრიალებას ვერ ვახერხებდი,ვერც ვითავისუფლებდი სხეულს.წამებში გავიაზრე რას ვუზამდი ამ თავხედს როცა შემოვტრიალდებოდი.მის სახეზე ჩემი ხელის აწითლებულ ნაკვალევს დავინახავდი და მერე

გარიგებით ქორწილი (11)

ყველა ემზადებოდა,პარიზში წასასვლელად. ლიზას და დანის ურთიერთობა უფრო წინ მიდიოდა,ყოველ დღე უფრო ახლოვდებოდნენ მაგრამ,ერთმანეთისთვის მაინც არ უთქვამთ "მიყვარხარ".... გოგონა გამოსამშვიდებლად მშობლებთან წავიდა. -დედა,დანის პარიზში მივყავარ,კლასთან

ვისკი და თანამედროვე კონკია.(თავი I)

უბრალოდ ზოგჯერ ყველაფერი მისით იცვლება. არც ბიძგს ითხოვს ცხოვრება და საერთოდ არაფერს,ეს უკანასკნელი რომ მოულოდნელობებით არის აღსავსე ყველამ იცის. ზოგჯერ იმდენი კარი იხურება და იმდენი ჩნდება შენს წინაშე, რომ რთულია აირჩიო რომელი გააღო,ან რომელი უარყო.