ბავშვობიდან დანგრეული ცხოვრება-ანუ გავხდი მეძავი (თავი 2)

1 კვირა აღარაფერს ეუბნებოდნენ, კლასსში მუდამ სიმშვიდე იყო, რამოდენიმე დღეში კი თავიდან დაიწყეს ანისთან ბრძოლა, ეს გოგო სულ ატირებული შემოდიოდა, არ წყდებოდა ბიჭების "ხუმრობები" ყველა ამჩნევდა, რომ ეს ყველაფერი სერიოზულ სახეს იღებდა მაგრამ არავის

სიძულვილიდან სიყვარულდე...(ერთი ნაბიჯია)(თავი მეექვსე)

უკვე ოთხი დღე გავიდა რაც,ანდრია არ შეხმიანებია ცოტა დააკლდა მაგრამ,ამაში მისთავსაც არ უტყდება...იმდენად სძულს კაცების მოდგმა და ისეთი შეშინებული ,რომ ისევ გულს ატკენენ ,რომ სიყვარულზეც უარს ამბობს კიდევ კარგი დროზე ადრე მიხვდა ყველაფერს და იმ

ორმაგი თამაში.. (ნაწილი VIII)

გერმანიიდან ჩამოსვლის შემდეგ, ჩემ ცხოვრებაში ყველაფერი უკეთესობისკენ შეიცვალა, მე და ერეკლე ერთად ვიყავით. მის გვერდით თავს უბედნიერეს ქალად ვგრძნობდი, სადარდებელიც არაფერი მქონდა ამიტომ სიყვარულითა და ბედნიერებით ვტკბებოდი.

პროვინციელი (2)

სახლში მისულს ნაზი ბუხართან მჯდარი დამხვდა რომელიღაც სერიალს უყუებდა და ემოციებს ხმამაღლა გამოხატავდა ,ფეხსაცმელები ხელში მეჭირა და მეც იქვე მივყარე , დივანზე ბებოს გვერდით მოვკალათდი და თავი კალთაში ჩავუდე -გეტკინება სესილი მასე ფეხები, ვის

მე,შენ და წვიმა..(6)

მაისის ბოლო იყო.. კლასში ვიჯექით.. მარი ფანჯრისკენ იჯდა,მე მის გვერდით.. თავი მაგიდაზე მედო და ფურცელზე გაურკვეველ ასოებს ვწერდი.. თან ისტორიის მასწავლებელს ვუსმენდი,რომელიც ერთი და იმავეს იმეორებდა,ბავშვები კი ყირაზე გადადიოდნენ.. სხვა დროს მეც მათ

უცნაური სიზმარი...

წყალი ირეკლავს ვერცხლისფერ სხივებს,თითქოს ის მთვარის სულის სარკეახის ქვეშ კი ჩრდილში კვლავ სძინავთ ფიქრებსმათ რომ შეჰყურებს მხოლოდ მთვარეა...ნაპირთან ჩამოივლის მუქი აჩრდილივამბობ : არ მინდა მარტო დამტოვო!მეც წამიყვანე! ნუთუ შენც გინდაამ სიბნელეში

ღრუბლებში[5]

უკვე ოცი წუთი იყო გასული მას შემდეგ,რაც თეთრი უზარმაზარი შენობის წინ იდგნენ ლილე და სანდრო.ცრემლიანი თვალებით უყურებდა შენობას და თან სანდროს ხელს არ უშვებდა.იმაზე მეტად უჭირდა რეალობის შეგრძნება,ვიდრე მას წარმოედგინა.გულში

მაინც მაგარი სიყვარული გცოდნია. (ნაწილი 2) 3

უხალისოდ ავდექი ლოგინიდა თან ტუჩების ცმაცუნით ვარჩევდი ტანსაცმელს რა ჩამეცვა, ბოლოს მივაგენი მოკლე შავ კაბას და ჩავეჭედე შიგნით, თმა ჩამოვივარცხენ და უკან გადავიყარე, სააბაზაოში შევრბოდაი დედაჩემს რო გავძახე -დე თეთრი კედები სადა?

მეზობლობიდან ერთ ოჯახამდე თავი პირველი.

ვზივარ სახლში მოწყენილი, ვსვამ ყავას და ვკითხულობ წიგნს. სხვა რა უნდა გავაკეთო გარეთ წვიმს. ვიხედები ფანჯარაში და ვხვდები წვიმას გადაუღია. - მმმმ.. შოკოლადი მინდა - ვფიქრობ ჩემთვის და მაღააზიაში წასასვლელად ვემზადები. ესეიგი მე ვარ ელიზაბედი

ომგამოვლილები (თავი 5)

-სანდრო მიუხედავად ყველაფრისა ვთვლი,რომ ეს უნდა იცოდე და ამის უფლება გაქვს, რომ არა ჩემი პრინციპები მეც სიამაყეს აყოლილი ადამიანივით არაფერს გეტყოდი და წავიდოდი. ორსულად ვარ... საოცრად მშვიდი იყო ერისთავი, მეგონა კიდევ უფრო დაიბნეოდა, მეგონა