ჩვენი ბედნიერი სახლი. თავი 5

“ვფიქრობ, მაგრამ…” პირველად შებრუნდა მოსაუბრისკენ მაია. “შენი თვალები…აღარ შემომხედო ეგრე.” ამ სიტყვებით გამოწვეულ ყრუ ტკივილს უიმედო ჩაცინება მოჰყვა.

,,ბედნიერი" ვალენტინი (1)

მანქანის ნახევრად ჩამოწეულ მინის შუშაზე, რომელზეც სიცივის ნალექი იორთქლებოდა, ირიბად იყო მოხაზული გულის ფორმა-სიყვარულისა და ერთგულების სიმბოლოდ. ტყავის სავარძლები და წინა სარკესთან ჩამოკიდებული საცხებელი...

გაბედე და იყავი ბედნიერი (I)

სირბილისაგან გულაჩქარებული,გათოშილი,აკანკალებული,დაუცველი ხელებით აბრახუნებს გაყინულ ხის კარზე,როგორაც შესწევს ძალა,თუმცა სუსტი და უძლური აღნაგობა ხელს არ უწყობს,რომ შინაგანად მაინც იყოს ძლიერი.მის სხეულში შეჭრილი შიში თვალებს უღრღნის და შიგნიდან

ბედნიერი დღეებიდან

ადგები თუ წყალი შემოვიტანო? - გაბრაზებულმა შეუღო კარები და თავზე წამოადგა ლოგინში ჩაკარგულ გოგონას.. - მარიამ იქნებ შემეშვა? - თავი არ აუწევია ისე გასცა პასუხი და ძილი გააგრძელა.. - გამოცდა გვაქ ადამიანო, თან ისეთი რომ ვერ გავაცდენთ, ქულა

მინდა ვიყო ბედნიერი...

დავიწყებ იქიდან რომ მე და ჩემი ოჯახი ვცხოვრობთ ქალაქ მოსკოვში გამომდინარე იქიდან რომ მამაჩემი ბიზნესმენია რესტორნების და. კაზინოების ქსელი აქვს მთელს ევრაზიაში და პირველი მისი წარმატებული საქმე სწორედ აქ დაიწყო მანაც გადაწყვიტა აქ გვეცხოვრა...

ბედნიერი ვარ! (სრულად)

მირბის და იღიმის, მთელი სახე უღიმის. მარცხენა ხელში ყვავილები უჭირავს, მარჯვენაში პატარა ყუთი და მთელი ძალით უჭერდა ხელს. ძლივს მიაღწია დანიშნულების ადგილამდე და ირგვლივ მიმოიხედა. ვერაფერი შეამჩნია. მომღიმარი სახე დაუსერიოზულდა და თვალებში სევდა

ბედნიერი ხარ!

ბედნიერი ხარ!, ეს მინდა თუმცა, არაფხიზელი მზარავს თვალები... თვალები შენი მოსიყვარულე, თუმც ნარკოტიკით დანამთვრალები...

იმიტომ რომ ხარ ბედნიერი

აღარ მინდა ვისმინო გაცვეთილი ფრაზები, რომ ცხოვრება მშვენიერია, რომ თუ გინდა იყო ბედნიერი, უბრალოდ იყავი. გეუბნებიან ხელს არავინ არ გიშლისო, არადა ბედნიერებასაც ხომ მაშინ აქვს თავისი მოტკბო და ადვილად მისაჩვევი გემო, თუ რააცას გადალახავ, თუ რამეს

ბედნიერი კიბო (დასასრული)

ლეიკემია. 8 ასო, ერთი სიტყვა და ამხელა უბედურება. მამაჩემმა მითხრა რომ ოპერაცია მჭირდებოდა. ოპერაციას თუ არ გავიკეთებდი 99% ვერ გადავრჩებოდი. ოპერაციას თუ გავიკეთებდი 5% არის გადარჩენის. ეს რომ მითხრეს ძალიან ცუდად გავხდი. თითქოს ცხოვრებამ აზრი

ბედნიერი კიბო (თავი 5)

თვალებ ქვეშ ჩასიებული ქონდა. ტუჩი გაეხეთქათიმ იდიოტებს. ცხვირიდან სისხლი მოსდიოდა. ცუდი შესახედავი იყო. მაგრამ მე ასეთი გიორგიც მომწონდა. ჩვენ ვსეირნობდით ისევ იმ პარკში. ბოლოს ისევ იმ სკამთან გავჩერდით. დავჯექით. ზუსტად ისევ ისე როგორჩ მაშინ.