მე ადამიანს ვერა კი არა, არ ვაპატიებ!

შეკითხვაზე :"რას ვერ აპატიებდით ადამიანს", ყველა თამამად გაიძახის: "ღალატს", მე კი ადამიანს ვერ ვაპატიებ, როდესაც მეუბნება:"მე შენს გვერდით ვარ", ან თუნდაც "ჩემი იმედი გქონდეს", და სინამდვილეში ჩემგან წასასვლელი გზის იმ ჩახვეულ ნაწილში ისე უეცრად

შენ მე სიყვარული მასწავლე.. III

დიდხანს ვუცქერდით,შემდეგ წყნარად ვუთხარი თითქმის ჩურჩულით : -იქნებ წავიდეთ? ძალიან დაგვიგვიანდა.დედაჩემიც ინერვიულებს. -როგორც შენ იტყვი.-დამწუხრებულმა მითრა,თიქოს არუნდოდა წასვლა არუნდოდა სახლში ..

შენ მე სიყვარული მასწავლე...II

მთელი გზის განმავლობაში მასზე ფიქრი არ შემიწყვეტია,სულ მის ღიმილს წარმოვიდგენდი თვალწინ, მის მწვანე თვალებს,რომელიც რაღაც განსაკუთრებული გამოხედვით მიმზერდა . მის ქერა ხვეულ თმას ,მის ხელებს რომლის შეხებაც მინდოდა ყველაზე მეტად მაგრამ... ერთი წუთი

შენ მე სიყვარული მასწავლე...

ძვირფასო,სანდრო მე ამ წერილს შენ გწერ და გიხსნი ყველა იმ გრძნობას,რომელიც შენს მიმართ გამაჩნია. მართალია არ მიცნობ მაგრამ მე გიცნობ,გიცნობ იმდონემდე,რომ შემიყვარდი. ვიცი კითხულობ და იცინი და გულში ამბობ თუ როგორაა ეს შესაძლებელი,მაგრამ მერწმუნე

სანშაინ (მე-3 თავი)

ჩემი გეგმები თავდაყირა დადგა, როცა დილა-წვიმით დაიწყო. თვალები რომ გავახილე და ჩვენი ოთახის თეთრ ფარდებზე გამჭვირვალე, წვიმის წვეთები შევნიშნე, საწოლიდან გიჟივით წამოვვარდი და ნახევრად შიშველი (ვიტყოდი უფრო მეტად შიშველი, ვიდრე ნახევრად) კიბეებზე

მე ის რეალისტი ვარ

მე ის რეალისტი ვარ, რომელშიც შენ რომანტიკას ეძებ, მე კი არ შემიძლია მიყვარდეს ის ვინც ჩემგან გამორჩენას ელის.ნუ მთხოვ, რომ მჯეროდეს სიყვარულის, რადგან მე მინახავს ამ გრძნობისთვის დაღვრილი ცრემლი,ნუ მთხოვ, რომ მჯეროდეს სიყვარულის, რადგან მე მინახავს

მე და შენ.

ერთი წელია გიცნობ და მგონი ამ ერთი წლის მანძილზე პირველად დამესიზმრე. პირველად, გესმის? ისიც კი მახსოვს, სიზმარში რა გეცვა..

MOBSTER (მე-V თავი)

-გისმენთ ... დღეს ? მაგრამ მე ... და კატო ? ...კარგით, მოვდივარ. -ვინ იყო ? (ტატო) -ლევანის ერთი დაცვა ...მგონი ახალია . -რა უნდოდა? (ტატო)

ნასახლარი თავი მე-3

იმ ღამეს არ მეძინა, მას ვუყურებდი, მის მიხვრა-მოვხრას, მისი შეხებისას ჟრუანტელი, რომ მივლის. ხელს ძალიან მაგრად მიჭერდა. ალბათ ცუდ სიზმარს ნახულობდა, არ ვეწინააღდეგებოდი და მეც ვუჭერდი ხელს. იმ ღამეს ასე ხელი-ხელ ჩაკიდებული გვეძინა. მეორე დღეს კი

სანშაინ (მე-2 თავი )

ისევ ცხელა. დღითიდღე მაღლა იწევს ტემპერატურა და აქ გაჩერებაც შეუძელებელი ხდება. ერთადერთი რამ, რაც ამ აუტანელ სიცხეს მავიწყებს, ჩემი ჟოლოა. რომელზეც დავჯდები თუ არა, 30 წამში ყველანაირი სიცხე მავიწყდება. წარმოდგენაც კი არ გაქვთ როგორი სასიამოვნოა