მე ძველმოდური ვარ

თუ კაცს ვხვდები ესეიგი მასში ჩემს მომავალ ქმარს და ჩემი შვილების მამას ვხედავ. დიახ, მან უნდა მთხოვოს ქორწინება, თუ ჩვენი ურთიერთობა მართლა სერიოზულია უნდა გამაცნოს მშობლებიც, ძაღლიც და საუკეთესო მეგობარიც. მე ძველმოდური ვარ.

ორდინალური ანუ მე.

გამარჯობა.გადავწყვიტე ვისაუბრო საკუთარ თავზე,მგონი პირველად. ვიცი,გამიჭირდება რადგან მგონია,რომ სხვები უფრო კარგად მიცნობენ,ვიდრე მე მაგრამ…

შენ მე ბორკილევს ვერ დამადებ....#3

- იმ ქალს უთხრა , ორდღეში მთაში მივდივარ დასასველებლადო , და შესათავაზა თან წაყოლა. - კაი აქსო. ხვალ გაიგე შენ კონკრეტულად სად მიდის ის გაიგე დანარჩენს მემოვაგვარებ. გოგობი თავიაანთ საძინებლებში შენიდნრნ . აქსანას არაფერი უკითხავს უცნობ ბიჭზე ,

შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ#2

სანდრო წინ მსხდომ ორგოგოს აკვირდებოდა. აქსანა ზურგით იჯდა , სახეს ვერხედავდა . ხოლო ლეას კარგად უყურებდა. -ლუკა ეს გოგოები აქ ხშირად დადიან ამკაფეში? - აბა - ლუკამაც გოგოებ გახედა და გოგოებმაც იგრძნეს მზერა ჩაის ფინჯნები დადგეს და კაფე დატოვეს. -

შენ მე ბორკილებს ვერ დამადებ?! #1

- ორწელში ასოცდარვა სახლის გატეხვა და ისე წასვლა უკვალოდ , ეს უკვე დიდი პროფესიონალიზმია . ამხნის მანძილზე ერთი შეცდომაც არდაუშვიათ. - საუბარში ბატონი ლუკა ჩაერთო, - მარტო თმის ფერით ვერ დავიჭერთ. ქალაქში უამრავი ქერა და წაბლისფერ თმიანი გოგო

მე რომ დავიბადე

მე რომ დავიბადე, მამას თოფი უსვრია, მერე სუფრა გაუშლიათ და კარგად მოულხენიათ. დიდი ბაბუის სახელი მიწოდეს, ვახტანგი, და გვარის გაგრძელება დამავალეს. წლები გადიოდა, მამა დღითიდღე ცდილობდა ამაყი ყოფილიყი თავისი ვაჟკაცით. როცა ფეხბურთს უყურებდა,

მე და ზღვა

ღამეა. გარშემო ყველგან კენჭები ყრია ხოლო წინ ჰორიზონტზე მხოლოდ ზღვა და უსასრულობას ვხედავ. თუ გულაღმა დაწვებით შეგეძლებათ დაინახოთ უამრავი ლამაზი ვარსკვლავი და დიდი მთვარე. მუსიკა დაბალ ხმაზე მაქვს ჩართული და მელოდია ზღვის ხმასთან ერთად იკარგება

Fula - მე ვირჩევ სიტყვას

როგორ დავიჯერო რომ ამდენი ხანი ვცდებოდი და ჩემს წარმოსახვით სამყაროებს ვეჭიდებოდი ისევ საქართველო, მეგონა რომ შევრიგდებოდით მაგრამ შენ ამიკრძალე რომ ოცნება გავაგრძელო (ე)

მე შენმა მონატრებამ გამანადგურა!

მონატრება, ეს ყველა გრძნობისგან გამორჩეულია, ყველაზე გამანადგურებელი, მას შეუძლია მთელს სხეულში დაგიაროს და უცებ საწოლს მიგაჯაჭვოს, მას შეუძლია დიდი ტკივილის გამოწვევა, აი ისეთი ტკივილის, ვერავინ და ვერაფერი რომ ვერ მოგირჩენს.

მე მხოლოდ მზე მათბობს...

თვალებს ვახელ და ერთადერთი, რასაც შევიგრძნობ წვიმის წვეთების წკაპუნია ფანჯრის რაფაზე. წვეთები ერთმანეთს ენაცვლებიან და თითქოს შესაფერის მელოდიას ქმნიან. მე წვიმა არ მიყვარს... ალბათ იმიტომ, რომ ქუჩაში სიარულისას ფეხსაცმელი გვესვრება, გარეთ ნესტია,