ლურჯი მთვარე 7 თავი

- ირაკლი, წავიდეთ. - ყურადღება არ მიმიქცევია მისი სიყვებისთვის. - ნუ ერევი, წადი… - კბილებში გამოსცრა ირაკლიმ. - არ წავალ! - კარგით გვრიტებო, თქვენი კამათის მოსმენის თავი არ მაქვს, ფული მომეცი და წავალ. - ირაკლის მიუბრუნდა ბიჭი. - გითხარი მიიღებ

ლურჯი მთვარე 6 თავი

ირაკლიმ სცენის წინ დამაყენა და სადღაც გავიდა, ორ წუთში სცენა ჩაბნელდა, სიჩუმე ჩამოწვა. გაოგნებული ვიდექი და ველოდი. მერე სცენიდან საოცრად ნაცნობი, ჟღერადი ხმა გაისმა, ვიღაც მთელი მონდომებით მღეროდა ZAYN – PILLOWTALK-ს. მერე ვიგრძენი როგორ მომეხვია

ლურჯი მთვარე 5თავი

გგონია ჩემი გრძნობა ასეთი სუსტია? გგონია შენ აჩემება ხარ? - გაბრაზებულმა დავიხიე უკან და შუბლი შევკარი. - მე ზუსტად ვიცი რა მინდა, ეს არ არის აკვიატება, ჩვენ არც ფილმში ვართ და არც წიგნში, ნუთუ ვერ ხვდები რას ვგრძნობ? - დადუნა, დაწყნარდი. მე

ლურჯი მთვარე 4 თავი

- ასე რატომ მიყურებ? - მის თმებს ვეთამაშებოდი. - ასე, როგორ? - გულწრფელად გაუკვირდა. - როგორც მშიერი მგელი, შეშინებულ მსხვერპლს. - ისე გადაიხარხარა, შემრცხვა, მერე სიცილს მორჩა და დასერიოზულდა. - გიყურებ და ვერ ვხვდები, რა ფერი ხარ, დადუნა. - ძველ

ლურჯი მთვარე 3 თავი

- შემომხედე, - თავი მძიმედ ავწიე და თვალებში შევხედე, ჩემ წინ იდგა, სიგარეტით პირში, ხელები ჯიბეებში ჩაეწყო, კვამლი თვალებს უწვავდა, ნახევრად დახუჭული თვალებით მომჩერებოდა და სანახევროდ ჩამწვარ სიგარეტს, ნერვიულად უჭერდა კბილებს. - არ გაინძრე! -

ლურჯი მთვარე 2 თავი

- დადუნაა? - ლოყაზე ფრთხილად შემეხო. საშინლად შემცივდა, თან საშინლად მესიამოვნა. - ირაკლი... - ამოვილუღლუღე მის ყელთან და გზა გავაგრძელე, არ გაუპროტესტებია, არც მე. მაშინ ეს, ასეც უნდა ყოფილიყო. არეული ვიყავი, ის ასე ახლოს ჩემთან და აბა სხვანაირად

ლურჯი მთვარე 1 თავი

ბურანში ვცხოვრობდი სამი წელი,მხოლოდ მასზე ვფიქრობდი,მისი ცხოვრებით ვცხოვრობდი,კუდში დავყვებოდი.სკოლა და ირაკლი წარმოადგენდა ჩემი ინტერესის სფეროს,სკოლაშიც არ ვივლიდი,მაგრამ ვიცოდი ამის გარეშე უნივერსიტეტში სწავლას ვერ გავაგრძელებდი,მე კი მინდიოდა

მთვარე და სიყვარული

ნათქვამია, როცა მთვარე ამოვაო სიყვარული მაშინ გამოვაო! მთვარე ამოსულა მაგრამ არაფერი გამოსულა, ბევრი რამე გამოსულა მაგრამ სიყვარული არასდროს მოსულა. სიყვარულს არ ჭირდება მთვარე, რომ გამოვიდეს რამე.

მიჯნური მთვარე

ნაღველნარევი ღიმილი ჰფენდა მის სპეტაკ სახეს, მას არასოდეს ჰყვარებია გრძნობის გამხელა, ორომტრიალი ტრიალებდა პატარა გულში და ერქვა მთვარე იმ პატარას, მას მეტსახელად.

''მთვარე,ჩემი მეორე ნახევარი'' (8) (The End)

გათენდა დილა და თვალები რომ გავახილე უბრალოდ გამეღიმა,გამეღიმა იცით რატომ? იმიტომ რომ შეყვარებული ვიყავი,ალბათ ადამიანს რომელსაც სიყვარული ჯერ არ სწვევია ამაზე გაეცინება და იფიქრებს რა შუაშია დილა,ღიმილი და სიყვარული ერთმანეთთანო..თავშია,როდესაც