მოგიტაცებდი, როგორც პატარას! (2)

დილას თვალები ნელნელა გავახილე, საათს რომ დავხედე ჯერ ადრე იყო ამიტომ ბალიშზე თავი ისევ კონფორტულად მოვათავსე და მაშოს გადავეხვიე. გარეთ რომ გავიხედე მზე იყო, კმაყოფილს გამეღიმა, მიყვარს როდესაც წვიმიანი ამინდის მერე მზე გამოდის და ყველაფერს ათბობს

მოგიტაცებდი როგორც პატარას!! 2

ტასო ჩამოსვლისთანავე ბებოს სახლში მივიდა ყველას გაუკვირდა მისი იქ ხილვა მშობლების გარდა. შევიდა და გამარჯობა თქვა დაბალი ხმით ჩამუხლულ დედამისთან მივიდა და მხარზე ხელი დაადო აგრძნობინა რო მოვიდა,აგრძნობინა რომ

მოგიტაცებდი როგორც პატარას!! 1

დღეს ივნისის თექვსმეტია იმ ამბიდან ზუსტად 6 წელი გავიდა და ახლა კი მთელ თბილისში ხმა დავარდა ანასტასია ახვლედიანი ჩამოდისო. ვინ იყო ანასტასია ასე რომ ააფორიაქა მთელი თბილისი? ანასტასია გავლენიანი ბიზნესმენის შვილი იყო,იმ ამბამდე ხო იმ დიდ ტკივილამდე

მოგიტაცებდი, როგორც პატარას! (1)

სველი მიწის სუნი ისეთი სასიამოვნოა რომ ალბათ ასეთ სუნამოსაც კი შევქმნი, სასაცილოა რა ფანტაციებით აღსავსეა ადამიანი. მეც ასეთი ვარ ოცნება და ფანტაზია ჩემი ჰობია, ოცნებებში უმეტეს წილად ბედნიერი ვარ, მყავს ბევრი მეგობრები და შეკრული ოჯახი, ეს რომ კაცს

შემოგვეგებე როგორც ირემი...

ცამ აირეკლა უღვთო სინათლე, და ეს სამყაროც, თითქოს გაჩერდა.. გამოჩნდა მამა, შენ რომ ინატრე, მზრუნველი ღიმით შემომაჩერდა.

ლაზო, როგორც გამსახურდია იტყოდა

შენ პლატონური სიყვარულის შესაძლებლობაც წამართვი. ჩემი გონება ხომ ვერაფრით დაამარცხებდა გულს , შენი სიყვარულით გაჟღენთილს? მაგრამ არაუშავს, ინანებ ლაზო, მეორე ცხოვრებაში მაინც ავასრულებს ფიცს, სამუდამო ფიცს, სამუდამოდ.....

როგორც ერთხელ შეუყვარდი პაწაწინა ქალს!

ხშირად შენზე ჩუმად ვფიქრობ ან ვუყვები სხვას და ჩემ თავზე მეცინება, ასე რატომ მწამს? რატომ ვაძლევ თავს უფლებას გავცქეროდე გზას და რატომ ვარ მიამიტი ისე, როგორც სხვა? ეს ოცნება შენ გეკუთვნის, შენკენ მიაქვს ქარს: ის გეხება, იკოცნება და მიყვება წამს!

ნუ მომექცევი როგორც მონას

გთხოვ მითხარი თავს რატომ მარიდებ, ხომ ვიცი რომ ამ ქალაქის ბილიკებს ნაზად აბიჯებ, ჩემო კარგო ვერსად ვეღარ დამემალები, იმიტომ რომ ყველგან მაქვს თვალები. მითხარი კარგო რატომ მებუტები, მე ხომ ისეთს არაფერს გეუბნები, მითხარი ქალავ რატომ გამირბიხარ, დიდი

ისე მჭირდები, როგორც ჩაის ერთი ჭიქა წყალი (სრულად)

ისე მჭირდები როგორც ჩაის ერთი ჭიქა წყალი თავი 1 აპრილია. ცივა ჯერ კიდევ. საღამოს განსაკუთრებით. როგორც ყოველთვის ისე მაცვია. ჯინსის შარვალი. კეტები. ბრეტელებიანი მაიკა და კაპიშონიანი ჟაკეტი რომლის კაპიშონიც თავზე მაქვს წამოფხატული. ხო.. ზუსტად ეგრე

მე, როგორც

მეტროები ბავშვობიდან მომწონს, განსაკუთრებით კი ეს ადგილი, ეს მტვრიანი კიბეები, სარაჯიშვილის მიწისქვეშეთი, სადაც ჩემთვის, რაღაც იდუმალი, შეუცნობელი და შემაძრწუნებელი ხდება. აქაურობას ტაძრად ვთვლი, რადგან მხოლოდ აქ შევიგრძნობ უმაღლეს სიმშვიდეს და