სად?

ზურგი ვაქციე ცხოვრებას კვლავ ნიღბები ავიფარე სახეზე მას შემდეგ,რაც ჩემი ნამდვილი ,,მე" გამოვაჩინე, რომელსაც ხელი კრეს ,ვერ დააფასეს. ვერ მიიღეს მისი წრფელი გრძნობებით, ვერ გაუგეს და ფეხქვეშ გათელეს.არ ვიცი რატომ მოვინდომე საკუთრი თავის წარმოჩენა

სად ჩერდება წამი?

მეც მასთან ერთად ვსუნთქავ, განვიცდი, მისი თვალებით ვხედავ სამყაროს, ის მწამს, რაც მას სწამს. აჩრდილივით, სულივით ჩამოვუჯდები ხოლმე გვერდით და თავს მხარზე ჩამოვადებ. არ ვტყდები, რომ სიგარეტის კვამლით ვიხრჩვი, რადგან ვიცი, რამდენად მნიშვნელოვანია

სად ხართ

რამდენი ვკვდებით. ხან სუნთქვის შეწყვეტამდე, ხანაც მანამდე. სულ ვეკითხები ჩემს თავს. სად ხართ ხალხო, სად ხართ? სუნთქვა რას ნიშნავს? განა რამდენს ნიშნავს? რამდენად ბევრს ნიშნავს? ჩვენ ირგვლივ ადამიანები ყოველდღე კვდებიან , ზოგი სიჩუმით, ზოგი

სად ხარ?

აივნის კარებს ვკეტავ. კალამს იქვე ვდებ ფურცლებთან, ხვალაც რომ დაგიწერო თავიდან წერილი. თბილ პლედს ვიხვევ, ჩაის ვიმზადებ და გელოდები. სად ხარ?

სად გაქრა ფერები?!

სად გაქრა ფერები?! ფერთა ღრიალი? ფერები აღარ გვაქვს, ხალხო! გავშავდით... გავთეთრდით, ვით ცარიელი ტილო მხატვრისა, რომელმაც მუზა წლების წინ დაკარგა...

სად ხარ უფალო?!

უსამართლობამ შუღლმა და ბოღმამ დაისადგურა თითქოს და ყველგან... ისეთი ავი გახდა სამყარო სურვილი არ მაქვს მათ დავემსგავსო...

სად ვარ.

ერთი და იგივე რესტორანში, ერთი და იგივე მუსიკა სვუსმენთ, ერთი და იგივე ჰაერს ვსუნთქვავთ ცეკვისგან გულმოვარდნილები. ის, სხეულის ცეკვით გულამოვარდნლი. მე, სულის ცეკვით გულამოვარნილი. ჩვენი მაგიდა პრიალაშუშებიან კარის პირაპირ დგას, თქვენი მოშორებით,

სად ხარ წარმოსახვავ??? სად ხარ მეგობარო???

გამარჯობა წარმოსახვავ, ჩემო განუყრელო და ერთგულო მეგობარო, ჩემო შინაგანო ხმავ... რამდენი ხანია ვცდილობ, რომ აღარ შეგაწუხო, მაგრამ არ შემიძლია... მჭირდები... ეხლა ისე მჭირდები როგორც არასდროს... ჩემში გამეფებულ ჯოჯოხეთს ვეღარ ვუმკლავდები... ძალა

სად არის დამალული მომავლის გასაღები

სად არის დამალული მომავლის გასაღები, დავდივარ ქუჩებში ფიქრებში დაკარგული, ღამეები მათენდება, დღესაც ვეღარ ვაღამებ, დავდივარ და უშენობა, იცი, როგორ მაწამებს... იცი?!- არა, წარმოდგენაც არა გაქვს, რომ იცოდე, ალბათ, მოხვალ და არასდროს დამკარგავ...

ყველაფერი ჩაივლის

ერთმანეთს დავემშვიდობეთ, თვალებზე ცრემლები მეღვრებოდა, თანმიმდევრობით მისველებდა ტუჩებს, აი ტუჩები კი მიცახცახებდა, ალბათ ხალხს გიჟი ვეგონე,მაგრამ ამ აზრსაც ნაწილობრივ ვამართლებდი. მე ორმოც გრადუს სიცხეში ტუჩები მიცახცახებდა.