ჰ'არი /სრულად/

"- გავფრინდეთ, რა! - სად? - ძალიან, ძალიან შორს, ჰარი! ამ დაწყევლილი სამყაროსგან რაც შეიძლება შორს!"

არხოტის გული (სრულად)

-მთებისკენ აღარასდროს მოახედო,სესილი,გევედრები!-მთელი გმირობა ჩადო ერთ ტკივილიან წინადადებაში თამთინმა.. გზაზე დამდგარმა,ნახევარი სიცოცხლე იქ,მის გვერდით,მდელოზე მუხლებზე დაცემულმა დავტოვე..

დისთვის და მეგობრისთვის (სრულად)

_ტასო, კაი რა! გამოგვივა, მე საჭესთან დავჯდები. შენ და ლანა გადახვალთ და ააფარებთ ამას ცხვირ-პირზე, მერე შემოათრევთ იმას მანქანაში, მშვიდობიანად გავგაზავთ ჭალაში. ლანას პაპა, სიძეს რომ ნახავს, გაუხარდება და დაათრობს, ამასობაში ამოვიტყუებთ ელენეს,

გასეირნება 90-იანებში (სრულად)

-ვერ აპატია ეს ღალატი, არადა ნათქვამი ჰქონდა, შენ გარდა ქალი არ მინდაო. ალბათ, ამიტომ უფრო ვერ აპატია, არ გაულანძღავს, ეხვეწებოდა რამე ცუდი მითხარიო, მაგრამ, ამან გაუღიმა და ლოყაზე ხელი მოუსვა. მარტო ის უთხრა: გული ასე არავის ატკინოო და კარი ჩუმად

ჩაი ჭიქაში (სრულად)

მაღალი შენობის ბოლო სართულიდან გადმოგდებული ტელეფონი ბეტონს დაასკდა და ნამსხვრევებად იქცა. შენობის ბოლო სართულზე მდგარმა ახალგაზრდა ქალმა ნაწილებად ქცეულ მოწყობილობას გულგრილად გადმოხედა, წამოზრდილ მუცელზე ხელი მოისვა და პირი გააწკლაპუნა.

შენ წახვედი (სრულად)

-მისგან რა გინდათ?-კითხა მართას შეყვარებულმა ლუკამ-შენც ხომ არ გინდა?-კითხა და იარაღი დაუმიზნა-არა... არა მაპატიეთ-თქვა მან და თავი დახარა, მშიშარა ლაჩარი. მართა ფეხზე ადგა და ლუკას მკვლელი სახით შეხედა, ლუკამ ჯერ

სტიმელა (სრულად)

ოთხ კედელში გამომწყვდეულ მართკუთხა საწოლზე სახეარეული,ძონძით მოსილი,უსულოდ ვდევარ და, კანზე ამოცოცებულ მარტოობას მკლავებს ვხვევ.

გრძნობები (სრულად)

-ყინავს... ძლივს ვიშოვნე საზამთრო... - კარში მდგომმა ტირილი დაიწყო და მაგრად მოეხვია საზამთროთი ხელ დამშვენებულ საყვარელ მამაკაცს. -კარგად ხარ? -მაპატიეე, ასე რომ შეგცივდა... ისიც მაპატიე საზამთრო რომ მომინდა... ისიც მაპატიე რომ ახლა აღარ მინდაა-

სიძულვილის ექსტრაქტით (სრულად)

თვალები დავხუჭე და სახეზე ხელები ავიფარე. -არ გძულვარ? -ძალიან ნელა ჩავიჩურჩულე კითხვა -მიყვარხარ. -ძალიან ნელა ჩაიჩურჩულა პასუხი.

სიყვარული.. (სრულად)

ცუდად ვარ, სულ რაღაც ერთი კვირის წინ დავამთავრე ყველაფერი არ ვიცი რა დავარქვა ამ გრძნობას, სულ მასზე ვფიქრობ, ყველგან ის მელანდება, ვერავის ვეუბნები იმას რასაც განვიცდი. ვიცი მხოლოდ იმას მეტყვიან არ იყო შენი ღირსიო ეგეთ ადამიანს თავი არუნდა