უბრალოდ მიმტანი (თავი 2)

საღამოს ცხრის ნახევარზე უკვე ტატოს დახლთან ვიყავი, ის კი მონდომებით მიხსნიდა ყველაფერს.ჩამაბარა ჩემი 5 მაგიდა და გამაცნო დანარჩენი მიმტანი გოგონები, ლიზა, ელენე, ეკატერინე და ქეთი. ახლა თქვენ მიხედეთო განუცხადა გოგონებს და ჩემი თავი მათ გადასცა.

უბრალოდ მიმტანი (1 თავი)

ჩემი ისტორია სახალისოდ არ იწყება. მე ელი გაგნიძე ვარ, 18 წლის. მშობლები 2 წლის წინ გარდამეცვალა ავტოავარიაში. მას შემდეგ ვცხოვრობდი დეიდასთან და ბიძიასთან.. მშობლებისგან დამრჩა სახლი და ცოტაოდენი დანაზოგი. ჩემს სახლში გადასვლას სტუდენტობამდე და

უბრალოდ ერთი ისტორია (1)

თვითმფრინავიდან გულაჩქარებული ჩამოვედი, სწრაფად გავიარე შემოწმება და გარეთ ნაცნობი სახეების დანახვის მოლოდინით აღელვებული აეროპორტში აღელვებული გავედი. და მაშინვე მომხვდა თვალში ჩემი ერთ ჯგუფად შეკრებილი სამეგობრო, რომლებიც სტვენით და ჩემი სახელის

ჩემი თუ არა აბა ვისი უნდა იყო?!

ცოტა ხანი ასე ვიყავით, უცებ ტელეფონის ხმა გავიგე, ამოვიღე ჯიბიდან და როცა ეკრანზე დემეტრეს სახელი წავიკითხე საშინლად გამიხარდა, მაგრამ ამავდროულად რაღაც შიშმაც შემიპყრო, ალბათ ეს იმის ბრალი იყო რომ აზრზეც არ ვიყავი რას იზამდა დემეტრე რომ გაეგო იმ

მე უბრალოდ მინდოდა. (სრულად)

რა პატარაა არა ბედნიერება? რამოდენიმე დღეში ან თვეში ან სულაც წელიწადში ქრება ქრება ისე რომ არავის ეკითხება ჩნდება სიცივე ჩნდება სიმარტოვე და ხვდები რომ ერთ დღესაც გტოვებს. რთულია არა? სიყვარული ყველაზე რთული რამაა. ხანდახან ვფიქრობ რატომ გავჩნდი ამ

სიყვარული თუ უბრალოდ მიჩვევა ?

ესეიგი რაშია საქმე..მე ვარ მარი....შეყვარებული თუმცა...ეს სიყვარული ცალმხრივია.ხო წლებია მიყვარს ერთი ბიჭი რომელსაც არასდროს დავლაპარაკებულვარ,არასდროს არ მითქვამს გამარჯობა,არასდროს მიმიწერია და რავი რა...ფაქტიურად ამ ბიჭეს არცკი ვიცნობ მაგრამ

უბრალოდ "მე"

დაიწყო კიდევ ერთი ჩვეულებრივი სასწავლო წელი... გავიცანით ახალი კლასელები... დავმეგობრდით... დაახლოებით ერთი თვის შემდეგ ჩემმა ერთ-ერთმა ახალმა კლასელმა მომწერა და მომიკითხა, მეც მოკითხვაზე ჩვეულებრივად ვუპასუხე, მაგრამ ვატყობდი, რომ ეს არ იყო

ასე უბრალოდ...

კარგით რაც გინდათ დაარქვით...ნოსტალგია მოეძალა ან რამე მასეთი უბრალოდ ჩემს თავში არეულობაა რომელსაც ვერ ვალაგებ იმედია გამიმართლებს და აქ დაწერა დამეხმარება.მეგობრებო უცნობებო და ნაცნობებო თითუელ სიტყვას გულით ვწერ და თითუეული სიტყვა ჩემი გულიდან

უბრალოდ ასეა

რატო რა დავაშავე ასეტი რომ საკუთარი თავი მზულს გადაწყვეტილების მიღება არ შემიძლია დამოუკიდებლად , არ ვიცი რა ხდება ჩემ თავ გულს რაღაც მიღღრნის შიგნიდან თითქოს რაღაც უნდა მოხდე ისეთი რაც ჩემი ბრალი იქნება , უბრალოდ მინდა დავჯდე და ვიტირო სანამ არ

მოგონებები უბრალოდ მკლავს.

არის წუთები როცა ფიქრობ ყველამ დაგტოვა,არის წუთები როცა ფიქრობ ვერ შეელევი...მაგრამ ცხოვრება არის ალბათ ბევრის დათმობა და უსასრულო მოლოდინი ბედნიერების... დღევანდელ დღეს ის სითბო აკლდა შენ რომ უნდა ჩამხუტებოდი და მეგრძნო.