...

ჰოდა, დარდი, დარდის მეტი არაფერი არ ვარ.... ერთი მუჭა ჟანგბადია და სუნთქვისთვის კმარა....

"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

ცენტრში წავედი. დატვირთული გრაფიკი მქონდა: კაბინეტში შევედი, საბუთები გადავახარისხე, ონლაინ თათბირი ჩავატარე ჩემს თანამშრომლებთან... ცეკვის თერაპია - საოცარი თერაპიაა, ხშირად არ ვაკეთებ, მაგრამ როცა ვატარებ ცეკვის თერაპიებს, ძალიან ბევრი მსურველია.

ქემილე (სრულად)

როცა „ქემილეს“ ვწერდი, (ოღონდ მაშინ სულ სხვა სათაურით), მხოლოდ მილას ისტორიის მოყოლა მქონდა გეგმაში. თუმცა წინასწარ შედგენილი, ასე ვთქვათ, „ჩონჩხი“ რომ გადავიკითხე, მაშინვე მივხვდი, ზედმეტად მძიმე და მტკივნეული რომ იყო და ამ განზრახვაზე მაშინვე

ვირთხების ქალაქი

პირველ თავში მკითხველი გაიცნობს მთავარ გმირს უფრო სწორად მის პატარა ფსიქოლოგიურ ჩანახატს .ასევე იმ სოციალურ თუ დრამატულ გარემოცვას სადაც მას უწევს ცხოვრება .

გაზაფხული შემოსულა,ლენ (სრულად)

- ცხოვრება უნდა გააგრძელო, შეცდომებს ყველა ვუშვებთ, მთავარია დავინახოთ ეს შეცდომები და მერე გამოსწორებაზეც ვიფიქროთ.. გაზაფხული ყოველთვის მოდის, ოგე.. - ახვლედიანი თვალს არ აშორებდა ქალს - ჩემთან როდის მოვა ეგ გაზაფხული, ლენ? - ხელის ზურგით მიეფერა

შავი ხეობა (4-5-6)

იმ საღამოს ციოდა. წვიმას რამდენიმე საათის წინ გადაევლო ჭიათურისთვის, მაგრამ სველი მიწის, ნესტიანი ხისა და შავი ქვის მძიმე სუნი ჯერ კიდევ ეკიდა ჰაერში. მთებიდან ჩამოწოლილი ნისლი სახლების სახურავებს ზემოთ გაჩერებულიყო, თითქოს ქალაქს ცის დანახვის

ხუთი წამი (თავი 8)

- 1. 1. 2. გისმენთ... - ააამმმ... — ირმას დაბნეული ხმა გაჟღერდა მაშინვე... აკვირდებოდა ხან ერთსა და ხან მეორეს, რომ გაცხარებით უქნევდნენ ხელებს, - მე... აღარ მესაჭიროება დახმარება... - ქალბატონო კარგად ხართ? - დიახ დიახ, უკვე კარგად ვარ,

დაუსრულებელი მოლოდინები (+18) II ნაწილი

ზოგჯერ სიყვარული ის არ არის, როცა ადამიანს მხოლოდ ნათელ დღეებში ირჩევ. სიყვარული ის არის, როცა იცი, რომ მის ცაზე შეიძლება ისევ გაჩნდეს ქარიშხალი… და მაინც რჩები. ელოდები. და როცა დაბრუნდება, კარს უღებ და ეუბნები— „მოდი. სახლში ხარ.“

ერთი ნაბიჯით შორს [თავი 2]

– ყველაფერს ახსნა არ აქვს და ეგ ფაქტია. მაგრამ, ლოგიკურია, რასაც ახსნა არ აქვს, იმას არც გაგრძელება უწერია. ...ერთმანეთს ზურგი ვაქციეთ. უკან არ მიმიხედავს; დარწმუნებული ვარ, არც მას.

შავი ხეობა (თავი 1, 2, 3)

არათელების სახლს ეზოს რკინის ჭიშკარი ნახევრად ღია ჰქონდა. დემეტრე ბარათელს მანქანა ეზოში არ შეუყვანია. ქუჩის ბოლოს, ხის ქვეშ გააჩერა. რამდენიმე წუთი საჭესთან იჯდა, თითებს ტყავის შალითას უჭერდა და ბნელ ფასადს უყურებდა. თორმეტი წელი. ეს სიტყვა ტვინში