ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 12)

ნიკოლასი სულ უფრო და უფრო მიიწევდა ნინისკენ, თითქოს მის სულში რაღაც ეშმაკისეული ჩასახლებულიყო. წითურის დანახვაზე მასში ავტომატურად ირთვებოდა უცნაური სურვილი, როგორმე გაებრაზებინა, მოთმინება დაეკარგვინებინა და თავისი ცინიკური გამოხტომებით ჭკუიდან

მე მიყურე! მერევე თავი

- ზუსტად მაგაზე გესაუბრები მეც, ჩამოვედი და სიმშვიდე თუ დაერღვევა ვინმეს მაგაზე არ ვღელავ. - მოვაგვარებ ყველაფერს

გერგეთისკენ მიმავალნი 2 (თავი 16)

შენც ჩემსავით კარგად ხვდები, რომ ადამიანისთვის ბრაზი და სიძულვილი შიმშილივითაა, რომელსაც დიდი ხანია არ უჭამია. თუ არაფერს მისცემ, ის თავად შეგჭამს.

პირველი სიყვარული არასოდეს მთავრდება

პირველი სიყვარული არასოდეს მთავრდება… ზოგიერთი ადამიანი ჩვენი ცხოვრებიდან მიდის მაგრამ ჩვენი გულიდან არასოდეს ქრწბა

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 11)

ოთახში მძიმე სიჩუმე ჩამოწოლილიყო.. ნინი დივანზე იჯდა, გვერდით კი გუგა ჩამომჯდარიყო. ორივე ჩუმად იყო.. გუგა იატაკს დაჰყურებდა, ნინი კი ხელებს ისე ძლიერად უჭერდა ერთმანეთს, თითები გაუთეთრდა, ნიკოლასი მათ მონაცვლეობით უყურებდა, მისი მზერა ბოლოს

"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

-შენც ხომ იცი, არა? მარია დარჩიამ რამდენი რამ დამაკარგვინა. ის სუსტია, იმდენად სუსტი, რომ იმას არ უშვებს, რომ მხოლოდ ის კი არა, მისი მეორე ნახევარიც იყო დამნაშავე... - გეშინია?

"ერთი დაპირება" ( ნაწილი V )

სიმართლის გაგება მწარეა...მაგრამ ამ სიმართლის გამო იმ ადამიანის დაკარგვა, რომელიც შენთვის ძვირფასი გახდა, კიდევ უფრო მტკივნეულია...განსაკუთრებით მაშინ, როცა გული ჯერ კიდევ მისკენ მიისწრაფვის, გონება კი სულ მასზე ფიქრობს...

ციფრული გულისცემა

მერის იოლი ცხოვრება არასოდეს ჰქონია. პატარაობიდანვე მარტო იყო. მეგობრები არ ჰყავდა. სკოლაში ხშირად დასცინოდნენ ხოლმე ზედმეტი წონის გამო. ძროხას გავსო, მოურიდებლად ხითხითებდნენ მის ზურგს უკან ისე, რომ გაეგონა.

ხუთი წამი (თავი 12)

გაგიფრენია! თავი დამანებე! — წასვლა დააპირა - გინდა რომ თავი დაგანებო ნიტა? ყველაფერი დასრულდა, საერთოდ არაფერი გიშლის ხელს რომ ჩვენ თავებს დავუბრუნდეთ, ნატომაც კი შეძლო ეს... ვერ გავიგე რატომ მიშორებ! - თუ გინდოდა მაშინ მოსულიყავი ჩემს გვერდით უტა,

შიშველი ხეები (სრულად)

ჭორიკანა მეზობელივით იცქირებოდა ფანჯარაში მედიდურად განათებული მთვარე. არ აწუხებდა წამით სირცხვილის გრძნობა განადგურებული კაცის სხეულის შემხედვარე, მეტიც, შუქჩამქვრალ ოთახს ანათებდა გამაღიზიანებლად...