"მკვლელის დღიურიდან" II ნაწილი

იმავე ქუჩაზე ყველაფერი თითქმის უცვლელი დამხვდა, ძველი შენობები, ჩამქრალი აბრები, კუთხეში პატარა მაღაზია, რომლის წინაც როგორც მაშინ, ახლაც იდგა ის მოხუცი კაცი... მხოლოდ ერთი რამ იყო შეცვლილი, ის სახლი აღარ არსებობდა... მის ადგილას ახალი კორპუსი

სანამ ზაფხული დასრულდება (სრულად)

მარიამ ბერიძეს ეს კანონზომიერება ზედმიწევნით ჰქონდა შესწავლილი. სწორედ ამიტომ იწვა ახლა დივანზე, ფეხები პატარა მაგიდაზე ჰქონდა შემოწყობილი და ლეპტოპის ეკრანს ისეთი სახით უყურებდა, თითქოს იქიდან პირადად მისთვის მომავალი უნდა გამოჩენილიყო. ეკრანზე

თვალებმა იცის...(დასრულებული)

ზოგიერთი თვალების დავიწყება შეუძლებელია.  ისინი არ ითხოვენ, რომ გაიხსენონ. ისინი უბრალოდ რჩებიან. არიან თვალები, რომლებიც ბედნიერებას ატარებენ, თვალები, რომლებიც იმედს ინახავენ და თვალები, რომლებსაც ჩუმად უყვართ, რადგან იციან, რომ სიყვარული

"ოთხმოცდახუთი მიზეზი,რომ შემყვარებოდი" (ნაწილი IV)

მე ის მაშინ შემყვარებია, როცა სხვას უკვე უყვარდა.ყველაზე მტკივნეული კი ის იყო, რომ პირველად ცხოვრებაში აღარ მინდოდა გაქცევა.მინდოდა დარჩენა.მინდოდა მისი გვერდით ყოფნა.თურმე, სანამ მე მის მზერაში საკუთარ ადგილს ვეძებდი,

"მკვლელის დღიურიდან" I ნაწილი

რვა წლის წინ მან ადამიანი მოკლა,ყოველ შემთხვევაში, ასე ახსოვს...მას შემდეგ წარსულის დიდი ნაწილი წაშლილია, მაგრამ ერთი რამ არასოდეს ქრება — დღიური, რომელშიც მისი საკუთარი ხელწერით ჩაწერილი საიდუმლოებებია...

წყვდიადი (1)

ფიქრებში გართული ისე მივედი სახლთან ვერც გავიგე. კარების წინ ფურცელი ეგდო, არა უფრო ფურცლის ნაგლეჯი.ნელნელა დავიხარე მის ასაღებად. წერილში კი ეწერა:შენი ძმა შენი ცოდვებისთვის ისჯება, შენ ის თქვი რაც შენმა ძმამ ვერ გაბედა

მე მიყურე! მეოთხე თავი

ხანდახან თვალს ოსტატურად აპარებდა ლიკასკენ. ლადომაც შეამჩნია, ფაქტზე დაიჭირა ძმაკაცი და მალულად ჩაიცინა.ირგვლივ მშვიდი მუსიკა უკრავდა, წყვილები ცეკვავდნენ.

ბედის ირონია 22 თავი

-მარიამ! ცოლად რატომ გამომყევი? - ... -ფულის გამო? - ... -მითხარი! - ... -!? -მეგონა გიყვარდი-სლუკუნით უთხრა სასოწარკვეთილმა გოგონამ და ძლივს შეიკავა თავი რომ არ ეტირა. -მიყვარხარ! -დაუფიქრებლად უთხრა გეგამ და სახეზე ნაზად მოეფერა -არა არ

აჰა ეშმაკმაც გაშალა ფრთები

აჰა, ეშმაკმაც გაშალა ფრთები,თითქოს მკვდარია ყველა იმედი,აჰა, ეშმაკმაც გაშალა ფრთები,ალმოდებული დაგვცინის, მღერის.არ ვიცი, რატომ გვიმეტებს ბედი, რად არ სურს, ცაში აფრინდეს გედი?ნუთუ ის სჯობს გედის აფრენას,

"ოთხმოცდახუთი მიზეზი,რომ შემყვარებოდი" ( ნაწილი III )

თურმე...მე ის მაშინ შემყვარებია, როცა სხვას უკვე უყვარდა... ყველაზე მტკივნეული კი ის იყო, რომ პირველად ცხოვრებაში აღარ მინდოდა გაქცევა...პირიქით...მინდოდა კიდეც დარჩენა...მინდოდა მისი გვერდით ყოფნა...მაგრამ არ ვიცოდი, შეიძლებოდა თუ არა დარჩენა იქ,