მე მიყურე ! მეექვსე თავი

დაბრუნდა დაჩი ოთახში. მის საწოლში იწვა ქალი, რომელიც ყველა ქალს ერჩია სამყაროში. ისეთი ლამაზი იყო... შავი ხვეულები უწესრიგოდ ეყარა ბალიშზე. მისი სახე ისე მშვიდი ჩანდა. ნაზი სახის ნაკვთები ჰქონდა ლიკას. შიშველი ფეხები მოუჩანდა ღამის პერანგიდან.

ბედისწერა თავი II

ვფიქრობ გრძნობა ადრეულ ასაკში არც კი შეედრება იმ გრძნობას ,რომელიც ზრდასრულ ასაკში მოდის,როდესაც გამოცდილებას დააგროვებ და გააზრებით აირჩევ მას ვინც გინდა მთელი ცხოვრება გვერდით გყავდეს..ზოგიერთი რასაც მთელი ცხოვრება გაივლის ,ვიღაც 5 წელიწადში

ბედისწერა

ზამთარი ყველაზე მეტად მიყვარდა,ალბათ იმიტომ რომ,მეტად ჰგავდა ჩემ სულში ჩასახლებულ სევდას,სიმშვიდეს და სისპეტაკეს

ვეღარ ვაზროვნებ

მესმის წუთიც და წამიც ვერ ვიხედები ჯერაც დავიწყებას რომ მიეცა რომანტიკაც და ხედვაც მინდა შეიგრძნო ის, რაც მე ვიგრძენი იმ წამს, სიტყვით რთულია გადმოვცე გულს რა დამართე იმ ჟამს,

ხუთი წამი (თავი ექვსი)

შენს ოთახში? უტაა... არ დაიღალე ჩემი დახმარებით? შენი მშობლები რას იფიქრებენ? — უხერხულად შეიშმუშნა ალავიძის შეთავაზებაზე, გვიან გამოეშვათ თეთრი კედლებიდან და მაინც უტა არ მოეშვა. ამ გოგოს გონებაში ჩამჯდარიყო, ისე გაეცნო ნიტა რომ იცოდა

იქ, სადაც შენ ხარ +18 /ნაწ.II (1)

ვგრძნობდი თითოეული უჯდრედი სურვილით ეწვოდა რომ შენზე ეკითხა... არა პირდაპირ, არამედ ისე, ირიბად...თვალებში რომ შევხედე ვიგრძენი რომ ყოველი ჩემი სიტყვა შენს შესახებ წყალივით იქნებოდა მისთვის. რა ხდება თქვენს შორის?

"ოთხმოცდახუთი მიზეზი,რომ შემყვარებოდი" (ნაწილი V)

როგორ ფიქრობთ, ნდობის მოპოვებაა უფრო რთული თუ მისი დაკარგვა?ალბათ, პასუხი არც ისე რთულია - ნდობის მოპოვებას ზოგჯერ წლები სჭირდება, მის დაკარგვას კი ერთი წამიც ჰყოფნის.სხვას გულამდე მიუშვებ ნელ-ნელა. ჯერ ერთ პატარა საიდუმლოს უზიარებ, მერე მეორეს.

ONLY IN DINAMO, ONLY IN TBILISI 3

ავტობუსი გაᲩერდა, ლურჯფორმიანი ბიᲭი გახსნილი თასმით Ჩავიდა. მერე რა რომ გავი ახლა იქ იმ საოცნებო საგრადა ფამილიასთან, ის კი მაიაკოვსკთან Ჩადის. მთავარია, რომ Შენ ოქროსფერ კულულა ბიᲭო, პიტერ პენობა არ დაგᲭირდება ოცნების ასახდენად.

მე მიყურე! მეხუთე თავი

დატოვა დაჩი არეულ ფიქრებთან. ბედნიერი იყო დაჩი, ახალკაცი. ოღონდ ღმერთმა იცოდა, როდემდე გასტანდა ეს ბედნიერება...

ეს ერთი ლექსი

ფოთოლთ შრიალში შენი ხმა მესმის ნაკადულის ხმა კისკის მაგონებს, შენთვის მოძღვნილი ეს ერთი ლექსი გადაუქროლებს სევდით მთა-გორებს,