"ჩვენს შორის ოთხი წელი" -თავი 1

გოგონა მათკენ მოდიოდა — მშვიდი ნაბიჯით, თავდაჯერებულად, თითქოს ზუსტად იცოდა, სად მიდიოდა და ვისთან. მუქი თმა მხრებზე ჰქონდა ჩამოშლილი, სახეზე კი ისეთი ღიმილი, რომელიც ერთდროულად თბილიც იყო და დაკვირვებულიც.

მანათობელი გრძნობა - თავი 20

- ჩვენ... - ლიკა. - ხელი გავუწოდე ჩამოსართმევად. - მზერა აერია. ალბათ ყველაფერს ელოდა, ამის გარდა. მერე თვითონაც გაიღიმა. ოღონდ იმ ღიმილით, რომელსაც ადამიანები თავდაცვისთვის იყენებენ. თამაში იყო თუ არა, არც მე ვიცოდი, მაგრამ აჰყვა. - დემეტრე. -

ნათელიბნელში ( სრულად )

— ხომ იცი, რომ იმედი არ უნდა დაკარგო? დარწმუნებული ვარ, ყველაფერი კარგად იქნება და ელენეს ვიპოვით. — რა კარგია, რომ მყავხარ, — ჩუმად თქვა კაცმა, მკრთალად გაიღიმა და ნიას ხელზე აკოცა. მთელი გზა დაძაბული მართავდა. შიში იპყრობდა, რომ ცუდ ამბავს

ჩემი პირადი მცველი 8

იგრძნო ალექსანდრემ ეს წამი…იგრძნო და სათავისოდ გამოიყენა.წამში გოგოს ყელზე გადაინაცვლა მისმა ხელებმა და იქ გაჩერდა რამდენიმე წამს…მისი მზერა კი მოწყდა ანც თვალებს,რომლებიც ასე აგიჟებდნენ…

გზა შენამდე (თავი მეორე)

- არც სახელი ვიცი შენი… არც გვარი. დაგკარგე პატარა ქალო. - დივანზე ჩამოჯდა, ფეხები სკამზე შემოდო და თავი უქან გადაწია. რაღაც უცნაურს გრძნობდა მოსე დადვანი. რაღაცას რაც უფორიაქებდა მთელ არსებას. უცხო იყო მოსესთვის ეს შეგრძნება. არ სჩვეოდა დარდი

გატეხილი გულები (თავი 5)

იმ ღამეს დენი ჩემთან დარჩა მაგრამ არაფერი მომხდარა უბრალოდ ჩაგვეძინა ანასტასიას მოსვლაც კი ვერ გავიგონეთ ჩახუტებულებს გვეძინა სავარძელზე დილით მაღვიძარამ გაგვაღვიძა როგორც კი თვალები გავახილე დავინახე როგორ მიყურებდა დენი მომღიმარე სახით სახეზე

"კასიანა" (თავი VI)

ჰენრიმ ჩაიღიმა და იანეს ხელი გადახვია, როცა ეზოში ატეხილი ჟრიამული ცოტათი ჩაცხრა. ​— ახლა კი, სტუმრებო, შინ შემოდით. კორონაციამდე ჯერ კიდევ სამი დღე გვაქვს. მინდა, რომ ეს დრო დასასვენებლად და ჩვენი მხარის გასაცნობად გამოიყენოთ. იანე მთელი კვირაა

თილისმა (6 თავი)

კიბეები სულმოუთქმელად ჩამოვირბინე და ატალახებულ, თოვლგამღვალ ქუჩას თავდაჯერებულად გავუყევი უახლოესი გაჩერებისკენ. ავტობუსის ლოდინში კვლავ მისი ხატება ამედევნა. ვცდილობდი ის წამი წარმომედგინა, როცა მის სახეს ავტობუსის ფანჯარაში მოვკარი თვალი.

გზა შენამდე (თავი პირველი)

ტიროდა თბილისი. ქალაქი იქცეოდა ცრემლად. შეშინებული ოჯახები მთელი სიჩქარით მიისწრაფოდნენ სახლებისკენ. მანქანები მინების წმენდას ვერ წყვეტდნენ, უჭირდათ დანახვაც გზის. დიდი ხანი იყო გასული მას მერე რაც ასე არ უწვიმია დედაქალაქში. ბობოქრობდა ცა. ის კი

გატეხილი გულები (თავი 5)

იმ ღამეს დენი ჩემთან დარჩა მაგრამ არაფერი მომხდარა უბრალოდ ჩაგვეძინა ანასტასიას მოსვლაც კი ვერ გავიგონეთ ჩახუტებულებს გვეძინა სავარძელზე დილით მაღვიძარამ გაგვაღვიძა როგორც კი თვალები გავახილე დავინახე როგორ მიყურებდა დენი მომღიმარე სახით სახეზე