პატარა ქალბატონი ( სრულად )

_ დედა!.. – წამოიყვირა ანინამ და მუხლები მოეკვეთა. _ წაიყვანეთ, ღმერთმა ხელი მოგიმართოთ, ნუ შეგვარცხვენთ! – ამოიტირა ნინამ და აფორიაქებულმა კაბის ბოლოში ჩაიქნია ხელი. იმ ღამით ანინა მენაბდე მამის სახლიდან გაიტაცეს. მანქანის საბურავებმა აპრილის სველი

ზავი საკურთხეველთან [თავი 1]

მისაღებ ოთახში მთელი ნაკანთა საგვარეულო შეკრებელიყო და დაძაბული სახით განიხილავდნენ რაღაცას, ღამის სამ საათზე მხოლოდ მათი ფანჯრიდან გადიოდა სინათლე. ოთახის კუთხეში საწყლად მიკუნჭულიყო ცისფერთვალება კაფანდარა გოგონა - ანინე ნაკანი და ცრემლიან თვალებს

ბედის ირონია 23 თავი

- მგონი გაციებს... -ასეა! -თითქმის მივედით -მადლობა რომ დამხმარე... ყველაფრის მიუხედავად! -ის გავაკეთე რაც უნდა გამეკეთებინა!

ბედისწერა

განსაცდელი,გასანადგურებლად არ იგზავნება ჩვენ ცხოვრებაში,ის ან გაკვეთილია ან რაღაც ახლის დასაწყისი

მე მიყურე ! მეექვსე თავი

დაბრუნდა დაჩი ოთახში. მის საწოლში იწვა ქალი, რომელიც ყველა ქალს ერჩია სამყაროში. ისეთი ლამაზი იყო... შავი ხვეულები უწესრიგოდ ეყარა ბალიშზე. მისი სახე ისე მშვიდი ჩანდა. ნაზი სახის ნაკვთები ჰქონდა ლიკას. შიშველი ფეხები მოუჩანდა ღამის პერანგიდან.

ბედისწერა თავი II

ვფიქრობ გრძნობა ადრეულ ასაკში არც კი შეედრება იმ გრძნობას ,რომელიც ზრდასრულ ასაკში მოდის,როდესაც გამოცდილებას დააგროვებ და გააზრებით აირჩევ მას ვინც გინდა მთელი ცხოვრება გვერდით გყავდეს..ზოგიერთი რასაც მთელი ცხოვრება გაივლის ,ვიღაც 5 წელიწადში

ბედისწერა

ზამთარი ყველაზე მეტად მიყვარდა,ალბათ იმიტომ რომ,მეტად ჰგავდა ჩემ სულში ჩასახლებულ სევდას,სიმშვიდეს და სისპეტაკეს

ვეღარ ვაზროვნებ

მესმის წუთიც და წამიც ვერ ვიხედები ჯერაც დავიწყებას რომ მიეცა რომანტიკაც და ხედვაც მინდა შეიგრძნო ის, რაც მე ვიგრძენი იმ წამს, სიტყვით რთულია გადმოვცე გულს რა დამართე იმ ჟამს,

ხუთი წამი (თავი ექვსი)

შენს ოთახში? უტაა... არ დაიღალე ჩემი დახმარებით? შენი მშობლები რას იფიქრებენ? — უხერხულად შეიშმუშნა ალავიძის შეთავაზებაზე, გვიან გამოეშვათ თეთრი კედლებიდან და მაინც უტა არ მოეშვა. ამ გოგოს გონებაში ჩამჯდარიყო, ისე გაეცნო ნიტა რომ იცოდა

"ოთხმოცდახუთი მიზეზი,რომ შემყვარებოდი" (ნაწილი V)

როგორ ფიქრობთ, ნდობის მოპოვებაა უფრო რთული თუ მისი დაკარგვა?ალბათ, პასუხი არც ისე რთულია - ნდობის მოპოვებას ზოგჯერ წლები სჭირდება, მის დაკარგვას კი ერთი წამიც ჰყოფნის.სხვას გულამდე მიუშვებ ნელ-ნელა. ჯერ ერთ პატარა საიდუმლოს უზიარებ, მერე მეორეს.