დაუსრულებელი მოლოდინები (+18) I ნაწილი

და არის სხვა ოცნებები — უფრო მძაფრი, უფრო მტკივნეული. ისინი ისე გინდა, თითქოს მათ გარეშე რაღაც გაკლია, მაგრამ გულის სიღრმეში მაინც იცი, რომ არ აგიხდება. არა იმიტომ, რომ სუსტი აღმოჩნდი. არა იმიტომ, რომ საკმარისად არ იბრძოლე. უბრალოდ, ზოგიერთი ოცნება

ამეკვიატა შენზე ფიქრები

ამეკვიატა შენზე ფიქრები არ მძინავს, სამის ნახევარია.

სიდიადეშიც

გაღატაკებულს ქვეყანაზე, განძად თუ დამრჩა, გაბატონებულს ოქრო ტვირთი ლოდად თუ დამაქვს, ანდაც ძლიერს თუ სიდიადე ამ ქვეყნად შემრჩა, ნუთუ მარტოსულთ, სადარდელი საგრძნობლად დააქვთ.

მშვენება შენი

თეთრი თოვლივით, ალამაზებ დაისმოისებს, გედრება მხოლოდ, ვარდთა კონა, ყვავილთა ფერი, და თუ ბუნება, სიუხვისა ნაკვალს არ იკლებს, გეძღვნება, ყველა სტრიქონი და ოქროს ღერი.

"სიყვარული თვით რაფლეზია"

ვცდილობდი სხვების დახმარებას, ჩემი პაციენტების ჩახლართული დრამებისა და აკრძალული სექსუალური ფანტაზიების მოგვარებას, მაგრამ ვერ ვხვდებოდი, რომ საკუთარი თავის ტყვე ვიყავი. სანამ ჩემს კაბინეტში გარი არ გამოჩნდა — ადამიანი, რომელმაც მთელი წარსული,

შენ გეკუთვნი საქართველო!

ვუთხარი საქართველო მენატრებათქო,ხელი უგულოდ ჩაიქნია,არც გამკვირვებია,ამ ტკივილს მხოლოდ ის ადამიანი გაიგებდა ვისაც დასაფიცებლად ლურჯი ცა აქვს.

ერთი ნაბიჯით შორს [თავი 1]

ტელეფონმა სამჯერ დარეკა, სანამ ანთებულ ეკრანს შევხედავდი. ნაცნობი ნომერი იყო, იმდენად ნაცნობი, რომ დანახვისთანავე მომინდა, საწოლიდან წამოვმხტარიყავი და პირდაპირ მეცხრე სართულიდან მომესროლა, რომ ისე დალეწილიყო, ცხოვრებაში ვეღარავის შესძლებოდა მისი

ზავი საკურთხველთან [დასასრული]

ახლა უკვე ნამდვილად ოჯახი ვართ. ანდრეიმ შუბლზე აკოცა: -თავიდანვე მინდოდა ასე ყოფილიყო. ანინემ თავი ასწია. -თავიდან? ანდრეიმ რამდენიმე წამით შეხედა: -თავიდან არ ვიცოდი, რომ შენ შეგიყვარდებოდი.

ხუთი წამი (თავი 7)

ეს ქალაქის ჯოჯოხეთი იყო, ავტომობილით გადავსებული მანქანები, უამრავი შუქნიშანი, რაც კიდევ მეტად არ აძლევდა საცობს დაშლის საშუალებას, მოყოლილიყო უტა ამ ჯოჯოხეთში და თითქმის 40 წუთი უნდებოდა 2 კილომეტრის გავლას, ათამაშებდა მონოტონურად თითებს

კაპიტანო, გამიძეხი რაჭისკენ.. ( სრულად )

-ჟუჟუნა რას აპირებ ? - იმედგაცრუებლი ხმა, რამე არ ჩაიდნო და კიდევ არ შემარცხვინო თვალებით.. მხარზე მომკიდა ხელი.. -ჩემი ქორწილის დღეა დედა, რასაც მინდა იმას გავაკეთებ, გამატარე..- ჩოჩქოლი მესმის, ჯერ სხვებს ვერც კი ვხედავ, როგორც კი დამინახეს