ფერფლიდან ფენიქსამდე - თავი 1

დერეფანში ნაბიჯებს ძლივს ვადგამდი. მუშტები ისე მქონდა შეკრული, ფრჩხილები ხელისგულებში მეჭრებოდა და ეს ფიზიკური ტკივილი ერთადერთი საყრდენი იყო, რომელიც რეალობაში მამაგრებდა. ირგვლივ ხმები ირეოდა. პოლიციელების სიტყვები გაურკვევლად ჩამესმოდა, მაგრამ

"ეს ჩვენი საიდუმლოა"

ბავშვობაში ვერ ვხვდებოდი, რომ რასაც „თამაშს“ ვეძახდა, სინამდვილეში დანაშაული იყო.წლები დამჭირდა იმისთვის,რომ კოშმარებს, შიშს, გაურკვეველ ზიზღსა და სიჩუმეს სახელი დამერქმია.მხოლოდ მაშინ, როცა მოგონებების დაკარგული ფრაგმენტები ერთმანეთთან შეიკრა,

ათასშვიდი ქაღალდის წერილი სრულად

წამით ვჩერდები და მის მზაობას ვამოწმებ. თვალდახუჭულ, ტუჩებგაშეშებულ გოგოს უფრო თამამად და გრძნობით ვეწაფები. თითქოს თავსხმაში არც ვყოფილიყავით და უდაბნოს გვალვაში, ნანატრ და ნაოცნებარ, პეშვებით მოპოვებულ წყალს დავწაფვოდი, რომლის ერთი წვეთის

"თუ ბედისწერაა..." (ნაწილი II)

რა ხდება მაშინ, როცა შემთხვევით დაწყებული ისტორია ნამდვილ სიყვარულად იქცევა?ახლა კესანესა და ლევანს ერთმანეთის გარეშე ერთი დღის წარმოდგენაც აღარ შეუძლიათ. მიმოწერებიდან მთების წვერებამდე, მეგობრების ხუმრობებიდან სიყვარულის პირველ აღიარებამდე...

ფიქრების ზღვაში

თქვენ რა ფიქრებს გაყვებით ხოლმე იმ გზამდე სადაც გზა ორად კი არ უყოფა არამედ ჩიხია?

განწირული პაიკი, თავი 12

ლუკა შორიდან ადევნებდა მათ ცეკვას თვალს. საკუთარ დაბადების დღეზე ასეთი სევდიანი გამომეტყველებით ადამიანს იშვიათად თუ ნახავდით. მიხვდა, რომ სიყვარულისთვის ბრძოლა ისე წააგო, მონაწილეობის შანსიც კი არ მისცემია. მაგრამ ლილის არაფერი შეუმჩნევია, არც

იითშობილი სრულად 1 ტომი

ვინც ფიქრობს, რომ ღამე მხოლოდ დღეს ცვლის, ცდება. ღამე ცოტას ჯადოსნობს კიდეც — და ამას იშვიათად ამჩნევენ. ხანდახან, თითქოს თამაშით, ქარს აჰყვება, პატარა ღრუბელს გადასწევს, ერთ ფანჯარას გაანათებს და... სამყაროს ბილიკებს უხმაუროდ შეუცვლის მიმართულებას.

Rikako - ღრუბლისფერი [ სრულად ]

ისევ ისე აცვია ახლა. მწვანე პულოვერი, შავი, ფაშფაშა ქვედაბოლო და წითელი კედები. მიკვირს, რამ აიძულა ის გოგო მოეკლა... მაგრამ არ მაინტერესებს. მთავარია ჩემთანაა, მთავარია რიკაკო მე მეკუთვნის. ჩემი აბსტრაქციაა, დიდი ხნის დაკარგული აბსტრაქცია, რომელიც

ბაგრატის ღამე

იმ მომენტში მათთვის აღარავინ არსებობდა, დავიწყებოდათ უკან მყოფი მეგობრები, რომლებიც თვალმოუშორებლად აკვირდებოდნენ ერთმანეთზე უზომოდ შეყვარებულ წყვილს.მათ გარშემო დრო გაჩერდა და დარჩნენ მხოლოდ ორნი.

კოტე

არ მაინტერესებს იმათი აზრი, ვინც თვლის, რომ კატის და ბავშვის შედარება არ შეიძლება. შენ ჩემი შვილი ხარ, რომელიც არ გამიჩენია.