სარკმელი წარსულში

თბილისის 90-იანები არ იყო მხოლოდ სიბნელე და სიცივე; ეს იყო ეპოქა, სადაც ყველაზე პატარა სინათლეც კი მზესავით ანათებდა. კირასთვის ეს სინათლე ალექსანდრე იყო. 43-ე სკოლის მეორე სართულის დერეფანში, სადაც ნესტიანი კედლებიდან ბათქაში ცვიოდა კირა და

"თუ ბედისწერაა..." (დასასრული)

მე კესანე ვარ...მთის ყვავილის მსგავსად თავისუფლება მიყვარდა...მიყვარდა ქარი, რომელიც თმებში მეთამაშებოდა...მიყვარდა გზები, რომლებიც უცნობ ადგილებამდე მიმიყვანდა...მიყვარდა ის შეგრძნება, როცა მაღლა, მთაში იდგები და ხვდები, რამდენად დიდი და ლამაზია

იქ, სადაც შიში მთავრდება (სრულად)

—რამე დავაშავე?— კითხვა ისეთი გულწრფელი იყო, რომ გეგის მზერა დაუმძიმდა. —არა. —მაშინ...— დაიწყო და გაჩერდა. ისევ ღრმად ჩაისუნთქა და განაგრძო,— ორი კვირაა თვალსაც აღარ მისწორებთ. თუ რამე არასწორად გავაკეთე... მითხარით. გამოვასწორებ. გეგიმ თვალები

"სანამ საკუთარი თავი დამიბრუნდება" -სრულად

მე შენ არასოდეს დამვიწყებიხარ. სოფის სუნთქვა შეეკრა. — ლაშა… — მომისმინე. გთხოვ. მხოლოდ ერთხელ მომისმინე ბოლომდე. მეგონა, ბავშვობის გრძნობა უბრალოდ მოგონება იყო. მაგრამ მერე წლები გავიდა.

ხუთი წამი (თავი 3)

ერთად ვითამაშოთ რა, - თიკო მას მეგობრებიც ჰყავს, წამოდი ჩვენ ჩვენთვის გავერთოთ ისევ, - მაგრამ... - იყოს, ერთად გავერთობით, მეტ მეგობარს შეიძენს,

ბედის ირონია 19 თავი

წვიმა გაძლიერდა, ამიტომ მარიამმა ვაჩეს ბაღში წაყვანა გადაიფიქრა და სწორედ მაშინ როცა უკან მიტრიალება გადაწყვიტა მის გვერდით მანქანა მკვეთრი დამუხრუჭებით გაჩერდა.

საჩუქარი მეტროდან

როგორ დაგამახსოვრდათ თქვენი ცხოვრების ყველაზე უიღბლო დღე? ძვირადღირებული მობილური უნიტაზში ჩაგივარდათ? ჯეკპოტის მოსაგებად ერთ რიცხვში შეცდით? იქნებ პენტჰაუზში თქვენს ბინას მეხი დაეცა, ან ახალშეძენილი ფეხსაცმელი ძაღლმა ვახშმად მიირთვა? ვინ იცის.

ჩუმი დაპირებები (თავი 2)

სამსახურში ნატას დაბრუნება მოულოდნელი იყო. მხოლოდ მისთვის და არა გარშემომყოფებისთვის. ორ კვირაზე მეტი გასულიყო ნიკოს ამბისგან.  ამინდიც არ აპირებდა გამოდარებას. სუსხიანი ნიავი დაჰქროდა მის სახლსა და ოთახში, მაგრამ შერეოდა სიმწვანე ბალახს.

ბედის ირონია 18 თავი

-თვითონ რა იგრძნო ნეტა, როცა პირველად დაგინახა?! -უკვე გვიანია! დავიძინოთ! -ბედისწერააა- აღფრთოვანებული ტონით თქვა ანამ და აღელვებული ფეხზე წამოდგა -გინდოდა გეთქვა ბედის ირონია?!- მოიღუშა მარიამი

ხუთი წამი (თავი 2)

საზღრვრული პიროვნული აშლილობა დამიდგინდა, ვუსმენდი ყველას ტკივილებს ყველას გაჭირვებას და ვცდილობდი ყველა დამემშვიდებინა, ეს გზაზე ხდებოდა, სრულიად უცნობი მოხუცი მოდიოდა და ყვებოდა თავის გაჭირვებულ ცხოვრებას, ალბათ მოქმედებდა ჩემს გადაღლილ