ანარეკლი

“…ცივა.. ჩემს სულში თბილა.. ლამფის შუქი სულ უფრო სუსტად ბჟუტავს.. მეძინება..”

წითელი სახლის ლანდები (თავი VII)

-რა ჯანდაბად ჩაუხტი შუაში, რატომ ხარ ეგეთი დესტრუქციული, ამოიღე ხმა, - ღრიალებდა ის, - სიკვდილი მოგდომებია და ჩემს მხრებზე გინდა, შენი სიცოცხლე რომ ეკიდოს?! -გეყოფა, თარაშ! - ბასას არ ესმოდა, ასე რა აცოფებდა. სიცოცხლის ბოლომდე მადლიერი იქნებოდა,

კამელიები ( სრულად )

სად დავუშვი შეცდომა, სად გაირღვა ჩემს მიერ აშენებული კედლები რომ ამ მკვლელმა გრძნობებმა შეძლო შემოღწევა და მაშინ, როცა ვამტკიცებდი რომ ყველაზე ძლიერი ვიყავი, თურმე ყველაზე სუსტი ვყოფილვარ? ყველა მხრიდან ვცდილობდი ნაკუწებად ქცეული საკუთარი გრძნობები

განწირული პაიკი - თავი 7-8

ის ერთი ციდა პირსახოცი, რომელიც დიდად ვერაფერს ფარავდა, დანებდა და მოშორდა ლილის ტანს. იდგა გიორგი, უყურებდა ქანდაკებასავით გამოძერწილ სხეულს და ისეთი გრძნობა ეუფლებოდა, რომ საერთოდ პირველად ხედავდა ქალს.

განწირული პაიკი თავი 5-6

- იფიქრე ჩემზე? - ხმაში ვნება შეეპარა და მარჯვენა ხელის თლილი თითებით ქალის შიშველ მუხლზე რვიანების ხაზვა დაიწყო. დიდი, გრძელი ნერწყვი გადაყლაპა ლილიმ, რაც უსიტყვო თანხმობად მიიღო კაცმა და უფრო მომთხოვნი გახდა ფეხზე შეხებაც. ნელ-ნელა უფრო დიდი წრის

წითელი სახლის ლანდები (თავი VI)

-გამხადე, - დაიჩურჩულა კასიმ. ისეთი ვნებიანი იყო მისი ხმა, რომ თითის წვერები აეწვა თარაშს, ისე მოუნდა შეხებოდა. ფრთხილად მიუახლოვდა სიფრიფანა სხეული და გახურებულ გულ-მკერდზე აუსრიალა ჰაყინული თითები. ლაპარაკი არ უნდოდა, - გამხადე, თარაშ.

ცეცხლთან თამაში ნაწილი3

— რაა? სულ გააფრინე? რომელ მოწონებაზე მელაპარაკები, წესიერად არც კი მიცნობ! — წამოვენთე მე. — მათქმევინე, ეს არ არის ემოციური სიახლოვე, ეს არის სხეულებრივი მიზიდულობა. მე შენ მომწონხარ, როგორც ქალი, რომელსაც წარმოვიდგენ ჩემს პარტნიორად, — მითხრა

განწირული პაიკი - თავი 3-4

თავის ძლიერმა ტკივილმა გააღვიძა. ისეთი გრძნობა ჰქონდა, თითქოს თავში ურო ჩაარტყეს. დამძიმებული ქუთუთოები ნელ-ნელა ასწია. დროსა და სივრცეში დაკარგულიყო. ვერ ხვდებოდა ვინ იყო, სად იყო, რა დრო იყო, ან რა მოხდა. ტვინის უჯრედებმა ზანტად დაიწყო ამუშავება

ცეცხლთან თამაში ნაწილი 2

ეგ ნოეა, ამ სახლის პატრონის შვილი. — ბერძენია? — არა, ქართველები არიან, უბრალოდ აქ ცხოვრობენ. აქ პატარა ფერმაც აქვთ ცხენების, ასევე ქათმებიც ჰყავთ, მოკლედ პატარა სოფელი მოგაგონებს, — გამეცინა მე. — ოჰო, ნახე, რა შანსები გამოგიჩნდა, არ გიფიქრია,

ბედის ირონია 13 თავი

-წინააღმდეგი ხომ არ იქნებით?- ინტერესით ჰკითხა უცნობმა მარიამს და წამიერად მზერა გასწორა, ამ დროს მათი თვალები პირველად შეხვდა ერთმანეთს. - ... -მისი კითხვა უპასუხოდ დატოვა მარიამმა და დაბნეული მზერა ვაჩეზე გადაიტანა რომელიც მოღუშული სახით