თავშესაფარი ( თავი 1)

-ჩემს სახლში? - წარბაწევით გაუღიმა მამაკაცმა გოგონას, მართას თავზარი დაეცა, მიხვდა რომ დააგვიანა, რომ სახლი დაკარგა და მრისხანე მზერა მიიპყრო ბიძას. - ამის უფლება არ გქონდა- კბილებში გამოცრა, ყელში მოწოლილი ბურთი ძლივს გადაყლაპა და მანქანისკენ

უსახელო

მე შეპყრობილი შენით მოგიხდი, როგორც სახადს... გადაგივიწყებ მერე სულ დაგივიწყებ... ნახავ.

დიდი ქალაქი

მე დიდ ქალაქში გზები მერევა და მარტოობის მაქვს მძაფრი განცდა. ახლა წვიმების ამინდებია და დიდ ქალაქში არა ღირს დაცდა....

ბედნიერება უნდა გაბედო ( სრულიად)

სანამ ცოცხალი ადამიანი გქვია და სამყარო შანსს გაძლევს ბედნიერება უნდა გაბედო...

წამოდი მზესთან

და თუნდაც არ იყოს გაბედვა ადვილი...

მეწვიმე

გრძნობისგან დაცლილს ამესახე მიმკრთალ ღიმილად...

ხანდახან

მგონია არც ვარ და ჩემს ამბავს ვიღაც იგონებს

ნანგრევები

მე დავიღალე და გული ჩემი მოჰგავს ნასახლარს

ასე მგონია...

და ერთმანეთის არსებობა გვეიმედება, არ გვეშინია ფანჯრებს მიღმა ავი ქარების...

ერკე მიდასი - ქოხი გზის პირას (სრულად)

წილოსანი ახლა იმაზე ფიქრობდა თუ როგორ დატოვა საკუთარ სახლში უცხო გოგონა მარტო. იმის არ ეშინოდა რაიმეს წაღების მიზნით რომ მოსულიყო, დიდი ხანია ქონება არ აინტერესებდა და არც არაფერს ინახავდა ბინაში ცარიელი ლუდის ქილებისა და ცარიელი ფურცლების მეტი. რას