მეცხრამეტე ზამთარი

უკვე მეცხრამეტე შემოდგომას ვხვდები ასე.მეცხრამეტედ ცვივა ფოთლები.მეცხრამეტედ ვუყურებ ხეების ეროტიკას.მეცხრამეტედ მოდის ზამთარი და დაცარიელებული სულის გაყინვით მემუქრება. გრძნობს თავის უპირატესობას,

ლილიი...ლილიანნ...

ლილი...ლილიან...დამეხმარე კარგი? ჩემს ბაღში გვირილიები უნდა დავრგო...სხვა მცენარეებსაც დავრგავდიი...მაგრამ...ვიციი რომ არ გიყვარსს ისინე ჩამსავით...ლილი...ლილიანნ..მოდი და ვირბინოთ გვირილების სამყაროში კარგი? მერე ბევრი მოვწიოთ და დავლიოთ...თუ გინდა

ბებია, სკოლა - სკოლა და ბებია……

წარსული ორმაგად ძვირფასია ყოველი ადამიანისთვის.ხოლო ბავშობის მოგონებებზე ძვირფასი არაფერია. ონავარი ბავშობა- ბაღი, სკოლა და შემდეგი სიყმაწვილის წლები, რომლებიც რათქმაუნდა ნელ-ნელა იცვლება და ვითრდება. ის ჰგავს იმ ახლად დარგულ ნერგს, რომელიც გაშლის

მიწისფერი

სამზარეულოში,მაგიდასთან ზიხარ,სამსახურიდან ახალი მოსული,და ჩემს გაკეთებულ წვნიანს ხვრეპ. მუქი ყავისფერი თვალები გაქვს. როცა ბრაზდები ან სიამაყით ივსები,მეჩვენება,რომ შავად გიელვარებს.მრავალი წლის,ცრემლის,სიცილის,სიკვდილისა

6 weli

გაუკეთებდა მასზე შეყვარებულ ქალს. მძულს შენი ყველა გამოხედვა სხვისკენ მიმართული და მეზიზღები რომ არ გიყვარვარ. განა რა დამიშავებია ისეთი რომ თავი ვერ მოგაწონე, ვერ მოგხიბლე. ნუთუ სულ ტყუილად დავთმე ეს წლები?!. ერთადერთი

რეალობასთან ახლოს!

წარსულის მთელი მომხიბლელობა იმაშია რომ ის წარსულია...როდია, ცხოვრება ისე მოწყობილი , როგორც ჩვენ გვინდა,შორსმჭვრეტელი ადამიანები, ყოველთვის ათვიცნობიერებენ რომ, დასაწყისი პოტენციურ დასასრულს ნიშნავს...თუმცა

სად ჩერდება წამი?

მეც მასთან ერთად ვსუნთქავ, განვიცდი, მისი თვალებით ვხედავ სამყაროს, ის მწამს, რაც მას სწამს. აჩრდილივით, სულივით ჩამოვუჯდები ხოლმე გვერდით და თავს მხარზე ჩამოვადებ. არ ვტყდები, რომ სიგარეტის კვამლით ვიხრჩვი, რადგან ვიცი, რამდენად მნიშვნელოვანია

იდუმალი მოსაუბრე

-გიყვარს? -კი. -ძალიან? -ძალიან. -და მაინც როგორ? -ეს რა კითვაა,ყველას ისე უყვარს როგორი სიყვარულიც შეუძლია... -და შენ როგორი სიყვარული შეგიძლია? -ჩემებური. -ეს როგორ გავიგო,როგორია შენებური სიყვარული შეგიძლია მითხრა?

დაიმახსოვრე!

ვიშლები.. ხანდახან მგონია, რომ ჩემს მოთმინებას ელასტიური აგებულება აქვს.. არ ვიცი, მინდა თუ არა ასე იყოს, არ ვიცი მინდა თუ არა რამეს არ ვიტყობდე ან რომელიმე ემოციას ვმალავდე.. რა ქვია ვითომ ამას ?! არვიცი, რა ვიცი.. ვტყდები შინაგანად... ახლაც.

მენატრები...

მე მენატრები, მიუხედავად იმისა, რომ ახლა ჩემ გვერდით (ახლოს) ხარ. მე მენატრება ის ადამიანი, ვინც გავიცანი. ან არა... მე მენატრება ის ადამიანი, ვინც გამოვიგონე შენში.