"სიყვარულს სიტყვების არ ესმის“

ჯერ კიდევ ბავშვობაში მე შემიყვარდი შენ! ჰოო, სულ პატარა ვიყავი როდესაც შემოიჭერი ჩემს ცხოვრებაში და ყველაფერი თავდაყირა დააყენე. ბავშვურად შემიყვარდი, იმდენად წრფელი იყო ჩემი სიყვარული, რომ შენი

ემიგრანტ დედას

ყველა მშობელი ალბათ იმაზე დიდი ხანი იცოცხლებდა ვიდრე ცოცხლობს, რომ არა შვილებზე გამუდმებული ჯავრი. თუმცა რა იქნებოდა მათი ცხოვრება, რომ არა ჩვენ.მერამდენე ახალ წელს ვხვდები უშენოდ და მერამდენედ

მეგობრობა თუ ?!

გზააბნეული დავდივარ და დავეძებ ჩემთვის ორ უძვირფასეს ადამიანს-მეგობარს და შეყვარებულს..აფეთქების შემდეგ გზააბნეული დავდივარ და დავეძებ ჩემთვის ორ უძვირფასეს ადამიანს-მეგობარს და შეყვარებულს.. ეზოს წინა მხრისკენ მივიწევ და მაინც, იმედიანად ვიხედები

გავზარდე, დე...

უფლებას შევხედო შენ ფოტოს. ბავში მინდა ვიყო დე... ბავში! მინდა შენ მივლიდე, თმას მიწნიდე, მკოცნიდე და ათას ფერ კაბას მყიდულობდე პეპლებით მოქარგულს. ბავშვობა მინდა დე... ის ბავშვობა თვალებში რომ არ ვუყურებდი და დღევანდელ ყოფას ასე ხამად ვესწრაფვოდი.

კალმით ნაწერი რვეული

ადამიანი - კალმით ნაწერ რვეულს მოგაგონებთ, სადაც შეცდომებია. წერის დროს ადამიანს ბევრი ეშლება. იშვიათია მთლიანი რვეული ისე შეავსო ერთი შეცდომაც კი არ დაუშვა. შეცდომას ზოგი - ფრჩხილებში სვამს, ზოგი - 'გადაჯღაბნის' ხოლმე. პირველი კატეგორია ცდილობს

ჩემი მეგობარი შიშების შესახებ...

სიკვდილის შიშმა იცის, რომ ყველა ადამიანზე შეუძლია ზეგავლენის მოხდენა, განსაკუთრებულს არაფერს მეუბნება, ისედაც ხვდება, რომ მისი სიჩუმეც კი ჩემში ჟრუანტელს იწვევს, ჩუმად ზის თავისთვის კუთხეში და მეგობარი შიშებისა და ჩემს საუბარს ღიმილიანი სახით

სახე წარსულიდან

მარშუტის გაჩერებაზე ვიდექი. მოუსვენარი თვალებით ვუყურებდი ჰორიზონტს და ლოდინისგან დაღლილი ყველაფერს უაზრო თვალებით ვუყურებდი. შემოდგომის ამინდისგან შეციებულმა ქურთუკი ტანზე მაგრად მოვიჭირე და

მე მეოცნებე ვარრ

მე მეოცნებე ვარ...ალბათ ყველაზე კარგი მეოცნებე,მეოცნებეთა შორის.შენ კი...შენ ვარსკბვლავი ხარ,ღამის ცაზე მკვეთრად მოკაშკაშე. იცი? შენ შემაყვარე ღამე.ამ არარეალურ სამყაროში მხოლოდ შენა ხარ რეალური...მე კი ყოველ ღამე გიცქერ, ხან წვიმს, ხან თოვს მაგრამ

წერილები დედას, ანუ ქარს გატანებული სიტყვები

ღამის სამი საათი იყო, როცა დედაჩემმა მითხრა,რომ წასვლის დრო იყო.მივდიოდი შორს. შორს დედაჩემისგან.ეს წერილი მისთვის არის.ადამიანისთვის,რომლისთვისაც არასდროს მითქვამს,რომ მიყვარს.ალბათ იმიტომ, რომ დედაჩემი ცივი ქალი იყო,დედამისივით.

,,ერთგული” და ორი გული

წლებმა ქარიშხალი წარმოშვა, ქარიშხალმა – შტორმი, შტორმმა- ნგრევა, ნგრევამ კი – მსხვერპლი. და მსხვერპლთა რაოდენობა მხოლოდ ერთს შეადგენდა, მხოლოდ ერთს, მაგრამ ამ ერთში ერთიანდებოდა ნიკაც და ელენაც, მათი სიყვარული და გაგებაც. თანაცხოვრების პერიოდს