"სიყვარული თუ სიძულვილი"

მთა, წვიმა, ბუხარი, თბილი ლოგინი, საყვარელი წიგნი, ცხელი ყავა, მუსიკა_აი ეს არის ბედნიერება, წუთები რომელიც უსასრულოა....ძილბურანში მყოფს მესმის მაღვიძარას ხმა. როგორ მძულს ეს მომენტი. ძალიან მიყვარს ძილი, ადრე ადგომა კი საშინლად არაა. საათს დავხედე

აკრძალული სიყვარული ( თავი 1 )

დამიჯერეთ არ იყოთ იმ ადამიანთან ერთად ვინც გძულთ, მის სიახლოვესაც კი არ იყოთ. რადგან სწორედ ის გახდება ადამიანი, რომელიც თავდავიწყებით შეგიყვარდებათ.იწყებდნენ მათ თანაკლასელებზე. მე კი სკოლაში ერთადერთი მეგობარი მყავდა - ლიზი, რომელიც ჩემს გვერდით

გრძნობების ტყვე

გრძელდება, მიუხედავად ჩვენი განსხვავებული ხასიათისა, შეიძლება თამამად ითქვას რომ არასდროს გვიჩხუბია. ანი ყოველთვის შეყვარებული დადიოდა,ჩემგან განსხვავებით, მე არასდროს მყოლია შეყვარებული. ერთ მშვენიერ დღეს ჩემმა დაქალმა გამომიცხადა, რომ ერთი ბიჭი

თათა

მოთხრობა არის მხიარულ გოგონაზე-თათაზე, ყველაფერი მაშინ იწყება როცა ის გაიცნობს გიოს, მათ ერთმანეთი უყვარდებათ.ზაფხულში ყოველთვის საინტერესო ისტორიები ხდება , თუმცა თათასთვის სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ ეს ზაფხულიუცნაური და მოულოდნელი აღმოჩნდა.

უსიყვარულოდ? არ არსებობს თავი 4

საავადმყოფოში ვარ და ნინის გვერდიდან არ ვშორდები, ამასთანავე არ მასვენებს კატერინაზე და დათაზე ფიქრები. სანამ ისინი მოვლიან გაგაცნობთ ჩემს თავს. მე ანასტასია გიორგაძე ვარ 17 წლის.საავადმყოფოში ვარ და ნინის გვერდიდან არ ვშორდები, ამასთანავე არ

გულის ძახილი 13

-იფიქრე შვილო,იფიქრე თორემ მარტოობას მიეჩვევი და ეს ახალგაზრდა მამაკაცი გაშრები,აღარაფლის ხალისი აღარ გექნება,სიყვარული კი გაფრინდება და წავა.ჩემთვის კარგია აქ რომ ხარ,მაგრამ იქ უნდა იყო,მის გვერდით და ის დაიცვა შენი ძლიერი ფრთებით ძლიერი ავდრისგან.

პირველი სიყვარული 6 თავი

-მაგარი თანმაშია კაპიტანო ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს ბურთთი დაზდევს მოთტამაშეებს და არა პირიქით,მეტისმეტად საცოდაობა ეს ხანახაობა... -ეგ მეც ვიცი..._მწვრტნელლს ისეთთი სახე ქონდა ანიმეებში რო აქვთ ხოლმე გაბრაზებული.-ახალგაზრდა ქალბატონო მაგრამ აბა

მე შენ მიყვარხარ რომ წვიმს კი არა , მთელ სამყაროზე მეტად

საშინლად წვიმდა , მანქანა ნელა მიდიოდა თითქოს არ უნდოდა დანიშნულების ადგილამდე მალე მივსულიყავით , არც მე მინდოდა , თავი მინაზე მქონდა მიდებული და უაზროდ ვითვლიდი წვიმის წვეთებს , არმინდოდა დასრულებულიყო და ისევ შევჯახებოდი რეალობას რომელშიც

ბერლინური დღიურები #2

ალბათ როგორც უკვე აღნიშნე მისტიურობა და იდუმალება, აქ ბევრი სახლი და შენობაა, რომელიც ძალიან კარგად გადმოსცემს თანამედროვე არქიტექტურას, რომელიც რაღაც დისკოს ფერებშია განათებული. ეს კი რაღაცნაირად სულში ჩამწვდომია, დაცარიელებული და ფერმკრთალი

გზა რომელიც დაუსრულებელია.

აი ყოველივე ამის გამო ათასობით ადამიანი უბედურდება, დიახ, ადამიანებს მოთმინება არ უყვართ, მათ არ იციან რომ წვიმის მერე ცაზე ცისარტყელა ჩნდება, წვიმა ქრება, მზე ამოდის, ისინი აღარ ოცნებობენ, ისინი ახლა