შეუმჩნეველი ცრემლი.თავი 4

თვალები,დიდი და წყლიანი თვალები.გამოხედვა,სათნო და უმწიკვლო. უნდა ვიომო,უნდა ვიბრძოლო რომ ეს თვალები ჩემად ვიგულო.თუ  სიყვარული ბრძოლას საჭიროებს არც ამაზე დავიხევ უკან და ვიბრძოლო კიდეც.ვიბრძოლებ,დარინა ბოლომდე ვიბრძოლებ.შენთან ყოველი შეხვედრა

საუკეთესო მამის საუკეთესო შვილი (თავი 9)

ჩემსკენ წამოვიდა, მაგრამ ორი ნაბიჯის გადადგმა ვერ შეძლო ლამის რომ დაეცა და მე დამეყრდნო ჩემზე დაყრდნობილი იყო და თვალებში ვუყურებდი ორივეს გაბრწყინებული გვქონდა თვალები და ერთმანეთს ღიმილით ვუყურებდით შემდეგ ორივე მოვეშვით და ბრახ! ძირს დავეშვით

თავადაზნაურული ამბები (5)

ბოლო შტრიხებიც შევისწორეთ და ნიკოლას დედასთან ერთად მისაღებში ჩავედით.მეგონა,რომ ყველასთვის შეუმჩნევლები დავრჩებოდით,მაგრამ რატომღაც ყველა ჩვენ გვიყურებდა და ანანოს წეღანდელი ნერვიულობა ჩემზეც გადმოდიოდა.როგორც იქნა,წრის შუაში მამიდა დავლანდე და

ახალი წლის ჯადოსნობა (8)

მარიამმა თავი საქარე მინას მიადო და თვალები დახუჭა. ცოტა ხანში ჩაეძინა კიდეც. მანქანა, რომელშიდაც ის იჯდა დიდი სისწრაფით მიქროდა, უკან კიდევ ერთი მანქანა მიყვებოდა. ყველა თავის მოვალეობას ასრულებდა, ბატონის ბრძანებას.

სიყვარულის ინსტრუქციები (სრულად)

სახლში მისულს ნატაშა მკვლელის თვალებით მიყურებდა,მაგრამ უკვე ვეღარ ბედავდა რაიმე ეთქვა,რადგან იცოდა ერთი სიტყვა და თავს წავაცლიდი.. მას დიდი გული მხოლოდ მაშინ ჰქონდა,როცა საწოლზე გაუნძრევლად ვიწექი.

დაშანტაჟებული მკვლელი 5

თავი თუ მოგეწონებათ დააკომენტარეთ! ჩემთვის ეს დიდი მოტივაცია: აეროპორტამდე გზა საშინლად გაიწელა, რადგან:1. მარკუსი თვალს აპარებს.2. მარკუსი მიყურებს.3. მარკუსი მაშტერდება. არ ვიცი რა სჭირს, მაგრამ აშკარაა,

მარადიული სიყვარული?ჰმ... თავი (11)

-არა შენი სიკვდილი არ მაწყობს შენ ძმაზე შურს როცა ვიძიებ ის დღე იქნება როცა შენი ნებით გამომყვები ცოლად...-რაა?-პირი დავაღე ადგილიდანაც ვერ ვიძროდი ეს ხომ წარმოუდგენელი იყო.-რაც გაიგე სიხარულო ამიტომ

აისჰევენი/12 & 13 თავები

-ლექს?-ვენდიმ მისგან გაწევა სცადა,მაგრამ ხის ტოტმა,რომელიც მის სხეულში იყო,ხელი შეუშალა და ტკივილისგან ამოიკვნესა.-ნუ გეშინია.-დაამშვიდა ალექსანდერმა,-არ ვიცოდი აქ თუ იყავი,თორემ ასეთ რაღაცას

გოგონა ქუჩის ბოლოდან(თავი 1)

ფალიშვილი ქუჩის ბოლოს ერთი პატარა ოდა სახლი იდგა შიგ კი ანგელოზი ცხოვრობდა, ჰო ჰო არ მოგესმათ მართლაც, რომ ანგელოზი იყო ჩვენი მიკა, ოქროსფერი დალალებით და ჭაობისფერი ღრმა თვალებით, ახლოს, რომ მიუხლოვდებოდით მაშინვე შენიშნავდით მის პაწია ცხვირზე მყოფ

საუკეთესო მეგობრები სამუდამოდ (თავი I)

ჯერ კიდევ ბაღში დავდიოდით, როცა მე და ნია ერთმანეთს შევხვდით. მაშინაც ისევე მარტივად გამოარჩევდით სხვებისგან, როგორც ეხლა. ასე გამოვარჩიე მეც. პირველივე დღეს ცუდ ხასიათზე მოვიდა, მოკიდა სკამს ხელი, შუა ოთახში დადგა და იჯდა წარბებშეკრული, მე ალბათ