shame 4

მოსაღამოვდა ნინაკა სახლში დატვირთული მოვიდა .. მთელი სუპერმარკეტი გამოუზიდავს ყველანაირი სახის შოკოლადი წვენი და ხილი მომიტანა რა გასაკვირია ამ ხნის უნახავ შვილს თავზე რომ ევლებოდა. შვილს რომელიც საერთოდ არ იმსახურებდა ამ ყველაფერს .. ზოგადად

1999 (პროლოგი)

არ ჰყავდა ოჯახი, მეგობარი, ხელის გამწოდებელი.და ის, რისი გადარჩენაც შეეძლო...ჯაფარიძეების გოგონასი.და ფალავანდიშვილების ერთადერთი ვაჟის.ეს ბევრად მეტი იყო, ვიდრე მისი უბადრუკი სიცოცხლე.ასე თვლიდა თვითონ.სასოწარკვეთილი

სიყვარული, ყველაზე დიდი და ძლიერი

თვალებს ვახელ და ვხედავ პალატას,ნათელს მაგრამ თან ბნელს მიჭირს სუნთქვა,მესმის ჩემი სახელი რომელსაც განწირულად ყვირიან "კესო"ბოლოს მაინც თვალთ მიბნელდება ყურში კი კვლავ ჩამესმის კივილი,კივილი,საშინელი კივილი"კესოო"

ყველას წინააღმდეგ (თავი 4)

ყველაფერი იცოდა, თავიდან ტკბილად მომართა, მითხრა რომ იცოდა როგორ უჭირდა მამას მარტო ჩვენი ოჯახის რჩენა, რომ უკეთეს სამსახურს იმსახურებდა, დედაც შეძლებდა საკმაოდ კარგი სამსახურის პოვნას. რა თქმა უნდა მივხვდი ამას რის ნაცვლადაც მპირდებოდა, მაგრამ

მეორე შანსი (II)

ქათამი...-გავიფიქრე და გარეთ გამოვედი.მაშინვე ანა დამეტაკა რამოდენიმე გოგოსთნ ერთან,რომლებიც გამომწვევად მიცინოდნენ და ჩემგან რაღაცას მოელოდნენ ,თუმცა რას არ ვიცი.. მოუთმენელმა ანამ დაიწყო..

თავზეხელაღებულნი

დილა როცა იწყება მადონა დეიდა მაშინვე უგემრიელსი მარწყვის ფუნთუშებით ხელდამშვენებული შემოდის მისაღებ ოთახში და ალმაცერად მომქცერალ ლალი ბებოს ცხვირაბზუებული უყურებს.მოულოდნელად აკვირდება ჭაღარა შერეულ მამას და ნაბიჯ-ნაბიჯ ისე მიიწევს ბებოსკენ

განგსტერების სამოთხე (1)

შესავალი ოდესმე გქონიათ მიზანი რომელთანაც ძალიან ახლოს იყავით? მე არვარ ჩვეულებრივი ქალი რადგან ჩემი ცხოვრების მიზანი ვაქციე რეალობად . ბოლო ხუთი წელია ჩემი ფიქრები და ყურადღება მხოლოდ ერთ საკითხზეა მიმართული..რადგან მოვკლა კონკრეტულად ერთი ადამიანი.

გეი ბიჭის დღიურები თავი (3)

გული გამალებით მიცემდა , იმ წამს ჩემს გულში და თავში ყველაფერი თავდაყირა დადგა, ერთი მხრივ შიში მიპყრობდა. მეშინოდა, რომ ვინმე გაიგებდა ამ ამბავს და თავს დამცირებულად და უხერხულად

ნებას გაძლევ ...სრულად...

-რა?! -დაბნეული ვუბრუნებ კითხვას, პასუხად კი ჩემს არათითზე მორგებულ ყვითელ რგოლებს უყურებს. ოდნავ სევდიანად მეღიმება და ბეჭედს ვუყურებ. -არა-ვამბობ ოდნავ ხმადაბლა.-ჩემი მშობლებისაა, მე...-ხმა მებზარება, მინდა ვუთხრა, რომ მათ სახსოვრად მაქვს, მათი

სხვა ხედი (III და IV თავები)

თუ ოდესმე გიცდიათ რამე დაგეწერათ, მაშინ ის გრძნობაც გექნებათ გამოცდილი, როცა ყველა უჯრედით გრძნობ, სხეულში როგორ დაქრიან ერთმანეთში არეული გამოსახულებები, გწყურია თავი მოუყარო, ააწყო და უფუნქციოდ მოხეტიალე ასოებს ერთად შეკინძულს სიცოცხლე აჩუქო.