ჟურნალისტო! შარში ხარ...(თავი 5)

ერთ ხელს კისერზე ვხვევ, მის დახორკლილ კანს, რომ ვეხები სხეულში უცნაურად მცრის, არ ვიცი თითქონს მომწონს კიდევ ეს შეგრძნება, მაგრამ არ ვიმჩნევ საკუთარი თავით გამოწვეულ დაბნეულობას და მეორე ხელს მხარზე ვუსმევ, თითებს კი მის კისერზე ვათამაშებ. კანი

მოთამაშე (ნაწილი მეხუთე)

თვალებს ვახელ და ხელში ჩაბღუჯულ წერილს დავყურებ, რასთან ერთადაც დამეძინა. წერილს ვკეცავ და უკან კოლოფშივე ვინახავ. მეშინია რამე არ დაემართოს. ამ წერილს ჩემთვის უამრავი მოგონება მოაქვს და მახსენებს თუ როგორი ცუდი ადამიანი ვიყავი და ვარ, და ის რომ

მე არ დამისრულებია...(IX თავი)

ბინაში შესულს ისეთი სანახაობა დამხვდა, რომ ბოლო ხმაზე ხარხარი მომინდა. ფქვილში ამოსვრილი ნია, გაბრიელი, ზურა და ნიკა იმდენად სასაცილოდ ახვევდნენ ხინკალს, რომ შეუძლებელი იყო სიცილის შეკავება. გაბრიელს პერანგის მკლავები შეხსნილი და აკეცილი ჰქონდა,

მთელი ცხოვრება და სამი თვე ( დასასრული)

-- რა მოხდა?!-- ავტომობილში ვზივარ, არსად მივდივართ უბრალოდ ჩემს სადარბაზოსთან ვდგავართ. -- არაფერი, უბრალოდ შენი ნახვა მინდოდა...-- თავი დამნაშავე ბავშვივით დავხარე -- უბრალოდ რომ არაფერი ხდება შენ ეს არ იცი?! -- არა არ ვიცი მაგრამ გამიგია...

პროკურორი მაღალ ქუსლებზე (8 თავი)

მეორე დღეს ნათიამ ისევ დამირეკა. -ლეა როგორ ხაარ? -რავი ნათი კარგად შენ? -მეც კარგად ესეიგი რაზე გირეკავ მარშუტი შეგვეცვალა შეკვეთილში მივდივართ თან ,,უცნობმა" ბათუმის მერე შეკვეთილს ვეწვევიო და მგონი ასე ჯობია.

"არ არსებობს პირველი სიყვარული, არსებობს ძლიერი სიყვარული" თავი-2

ყველა გოგოს ჰყავს ბავშვობის „ოცნების პრინცი“, მეც მყავდა ასეთი „პრინცი“ გავიზარდე და ჩემი ოცნება გიოს სახით ამისრულდა. ის ისეთია ფიზიკურად და შინაგანად როგორი ადამიანიც წარმომედგინა ბავშვობაში ჩემს გვერდით.

Lunae Lumen #10

-სესილი! სად წავიდა ეს დებილი გოგო! ანდრე ადგილზე ჩაიკეცა და თავი მუხლებში ჩარგო. ოდნავ ცახცახებდა. მგონი... არ ვიცი. მერე ერთიანად წამოიჭრა ფეხზე და ლეტის ყელში წვდა.

ყველაფერს ვიხსენებ 4

გაქვავებული იდგა ერთ ადგილას ევა , ათასი ფიქრი უტრიალებდა თავში და მაინც ვერ გაეგო როდის გადაიქცა მხეცად ლევანი, ან იქნებ სულ ასეთი იყო. ღმერთო, ნუთუ ამ დონის მსახიობობა შესაძლებელია. არა, ალბათ მომელანდაო ფიქრობდა

ყვლაფერი თავი 1

ჩემი პირველი დღეა სკოლაში. 11კლასი ისწყება სწორედ ის კაბა მაცვია რომელსაც ვერ ვიტან. 7:30წუთია გარეთ გავდივარ სკოლის ავტობუსიც მალევე მოდის... კარი იღება ავტობუსი ცარიელია სად დავჯდე?უკან რიგები არმიყვარს წინ ბავშურია მაგრამ მაინც წინ ადგილს

ფერები ?! ...22...

-მიპასუხე! სალაპარაკო არაფერი გვაქვს ხო?! ხმა ამოიღე-ოდნავ ხმამაღლა წარმოთქვა და ხელიც გამეტებით დაარტყა კედელს. თვალები უნებურად დამეხუჭა. ხელები კი ინსტიქტურად მივიდე ყურებზე -იზი ხმა ამოიღე, ჩემგან რას ითხოვ, რა გავაკეთო?