მებაღე (დასასრული)

ეზოში უფრო მეტად იმატა ხმაურმა. ხმაურს სროლაც მოჰყვა... სარდაფის ლუქიდან ამომძვრალმა პატრონმა მხოლოდ იმას მოჰკრა თვალი, თუ როგორ მიარბენინებდა ვიღაც დადას... უგოს გეგმის მიხედვით, დადა საძინებლიდან უნდა გაეტაცებინათ, რადგან გზა მხოლოდ მან იცოდა,

ვინ თქვა რომ სიყვარული ბედნიერებააა??!! (თავი 1)

საანამ ის გამოჩნდებოდა რომ ეკითხათ სიყვარული რა არისო და გჯერა თუ არაო? ვეტყოდი რომ სიყვარული ის გრძნობა რომელიც ამ ქეყანაში ბევრჯერ მოდის მაგრამ ის ერთი განუმეორებელიაა კი მჯერა მჯერა რომ ჩემთანაც მოიფრენსს სიყვარული როგორც პატარა პეპელა მაგრამ

ყველაფერი. (2)

არასდროს დანებდე.... სიყვარულს ხომ საზღვრები არ გააჩნია? ხოდა იბრძოლე... გრძნობები არ ქრება... გრძნობებს კლავდნენ... კლავენ....და.... მოკლავენ... შენ შეძლებ შეაჩერო ეს! შეაჩერე გრძნობებზე თამაში! გახსოვდეს... ნუ ითამაშებ გრძნობებზე... ნუ იფიქრებ,

სიგიჟე გადამდებია. (1)

-მოვედი გეჟოოოო.-ხელგაშლილი შეუვარდა ქერა თავის დაქალს. -მოხვედი სიხ?-გაუღიმა შავგრემანმა დაქალმაც. -კი პატარავ. აბა დღეს რა გეგმები გვაქვს?-ხელები გაასავსავა ქერამ. -გიჟი ექიმი ხარ ფუმფულავ!-ბავშვობიდან ფუმფულას ეძახის შავგრემანი დაქალს, მაგრამ არც

S E C R E T/ ს ა ი დ უ მ ლ ო (სრულად!) (+15)

როცა წყალი გადავივლე, ახლა უკვე ჩემს, ოთახში შევედი და საწოლში ჩავწექი. ვიფიქრე ლილის დაველაპარაკებოდი და აქაურობაზე რაღაცეებს გავიგებდი, მაგრამ მას როგორც ჩანს სულ სხვა გეგმები ქონდა.–ჩემებმა დაიძინეს? –იკითხა და საწოლიდან წამოდგა. –ოთახში ავიდნენ,

შთაგონების წყარო (VI-VII ნაწილი)

მისი თხოვნით, უკვე რამდენიმე საათში ქალაქს ვშორდებით და სადღაც სხვაგან მივდივართ, იმ ადგილის პოვნა გვინდა, რომელიც არც კი ვიცით სინამდვილეში არსებობს თუ არა, იმ საწყნარის შეგრძნება, რომელიც ასეთ ადგილებში სუფევს ხოლმე. მიუხედავად იმისა რომ არც ერთს

ამქვეყნიურ ჯოჯოხეთს მოგიწყობ +18 (13)

ძილი ვცადე მაგრამ ისეთი აფორიაქებული და აჟიტირებული ვიყავი ვერაფრით მოვხუჭე თვალი. წამოვდექი და ისევ ფანჯარასთან მივედი, ყველაფერი გავიხსენე რაც ჩემი მშობლების სიკვდილის დღიდან მოხდა დღემდე. ყველაფერს ერთმანეთშ ვერ ვუკავშირებ, დავიწყე ფიქრი სულ

საბედისწერო თავბრუსხვევა (თავი 2)

-გოგო დროზე ადექი, დათუმ მოგაკითხა - თავზე დამჩხავის ტასო. გათენდა. მზის სხივები ურცხვად დათარეშობენ ანამარიას სახეზე და ტასოს ეხმარებიან მის გაღვიძებაში, არადა როგორ ვერ იტანს გოგო ამას. დილაც ასეთი უნდა რაა. -რამე უთხარი? - ნერვიულობისგან

ცხოვრება გრძელდება _3_

არავინ დამხვდა, მივხვდი რომ უკვე შეჯიბრზე იყვნენ, საკუთარ თავს ვერ ვაპატიებდი მათ რომ ჩემს გამო წაეგოთ, მითუმეტეს იმათთან ვისაც მთელი დაარსების პერიოდი ვეომებით, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ვეომებით, ვიცოდი რომ ისინი ჩემს გამო ბევრ დამცირებას

შეგეჩვიე VIII

გრძნობები ერთმანეთში ამერია, თან მიხაროდა თან გული მეკუმშებოდა. ერთის მხრივ ლამის მეცხრე ცას მივწვდი სიხარულით რომ სავარადოთ ეს ყველაპერი დადგმული იყო და ვიღაცა ჩვენს დაშორებას განზრახ ცდილობდა. მეორეს მხრივ თებეას ვდარდობდი, ნეტა როგორ არის, სად