ფსიქიკურობის შეშლილი მარში

დიდხანს ვფიქრობდი, მეთქვა თუ არა ეს ისტორია ხმამაღლა, ცხოვრება,რომელიც იმდონემდეა ბანალური,სავსე ტრაგიზმითა და იმედგაცრუებებით,რომ თავად მთავარი გმირიც კი იღლება. მთავარი გმირი კი მე ვარ.ჩემმა თავმა უკვე იმდონემდე დამღალა ამ 30 წლის განმავლობაში,რომ

ცოდვების გამო?..(9)

ლაშამ არ დააყოვნა და მალევე დამპატიჟა ყავაზე.. რამდენჯერმე შევხვდი კიდეც, ერთხელ ბინის მოწყობაზე მკითხა რჩევა და მთხოვა დახმარება, მე კი მეწყინა რადგან ეგ ჩემთვის არ უნდა ეკითხა, თუმცა თავი იმართლა, მეგობარი გოგოს რჩევა ძალიან დაეხმარებოდა:-ლაშა, ეგ

მებაღე (ნაწილი 19)

უგო კი თავის დროზე პროფესიონალი ქილერი, ძალიან უბრალოდ და მარტივად გაება მახეში, ისე და ისეთ დროს, რომ არც კი მოელოდა, თავად ქალების გულთამპყრობელი, აქეთ გახდა ქალის ტუსაღი და თავის დაღწევასაც ვერ ახერხებდა. მისთვის შეყვარება არ იყო უჩვეულო,

პაემანი ეშმაკთან. 1

9 სართულიანი ბინის სახურავი. ღამის საბურველში გახვეული ქალაქი. ჯოჯოხეთური სიმშვიდე. სახურავის კიდესთან დიდხანს ვიდექი

HELLADOS

– ჯემალ, სკრიპკა! – იანგული, ლაწირაკო! – ჯემალ, ქამო! – იანგული, წუწკო ბერძენო! – ჯემალ, წირპლიანო! – პატარების ყოჩო! – ვირისთავო! – ვირის მწყემსო! – გოგოების მაჩალკა!

ორმაგი გრძნობები(16)

-გეფიცები ახლა ისევ რომ შუბლზე მაკოცო მოვკვდები -შენს სიკვდილს ნამდვილად ვერ გადავიტან,მზად ვარ ქურდობა ჩავიდინო - ჩამწყდარი ხმით უთხრა და ყველაზე ნაზი , ვნებიანი და გრძNობებით სავსე პირველი კოცმა მოჰპარა.

ჩემი გულის ქურდი (II თავი)

-შენ სულ გადაირიე ? ავალიანმა მაგიჟებო შენ კიდე რა გააკეთე ?! გაიქეცი , ალექსა ,გაიქეცი ! -კლუბიდან გამოვვარდი , ტასოც გამომყვა . -ანასტასია , მე გავგიჟდი ?! აბა რა მეთქვა ,,მეც’’ ? რატო წამომიყვანე აქ ?! -ანდრეამ მთხოვა და მაგიტომ . - ტასომ თვალები

ის,რაც არ მეკუთვნოდა (თავი 7)

-რა გეგონა ეშმაკო? ხალათი გაკლია და ნამდვილი საგიჟეთის ავადმყოფი ხარ! -ადექი,გამეცალე უნდა მოგკლა-სიბრაზეს კვლავ ვერ ვერევი და მხოლოდ თავისუფალ ფეხებს ვიქნევ ჰაერში. -დამშვიდდი,თორემ ჩემებურად დაგამშვიდებ!

მოულოდნელი აღმოჩენა (სრულიად)

გულში ჩუმად ვიგინები და გოგონას წამოყენებას ვცდილობ, რომელიც შეშლილი სახით მიყურებს. -ბოდიში. ვამბობ მე და ვცილობ არ გამეცინოს ამ გოგოს სახეზე. -გაიცინე, გაიცინე არ დაიხრჩო. მეუბნება ისიც სიცილით და მე გაოგნებული ვარ, რადგან ისტერიკების მაგივრად

დრამინა თავი 7

მთელი მგზავრობის განმავლობაში ვცდილობდი არ გამეხედა გეგასკენ,მაგრამ მის მზერას რომ,ვგრძნობდი მეხედებოდა უნებურად მერე კი სწრაფად ვიხედებოდი ფანჯარაში... მუსიკების ფონზე ჩავაღწიეთ როგორც იქნა,არ გამიღიმია ამ ხნის განმავლობაში არავის ხუმრობაზე...