ჩიხი/ ორიგამი არქივიდან IV

როცა მესხეთის ქუჩაზე ჩიხში შეუხვიეს, სვანს ნერვებმა უმტყუნეს. დაიღმუვლა და მთელი ძალით ამოსცხო წიხლი ნაგვის ურნას. მოზრდილი ლითონი ყრუ კვნესით შეიზნიქა. გაცოფებულმა მუშტები დაუშინა სქელ ალუმინს, იქამდე ურტყამდა, სანამ ელი არ ჩააფრინა მკლავებში და

ჯარისკაცის გოგო (თავი 3: პირველი სიყვარული) +18

​მზის ოქროსფერი სხივები წამწამებზე ეთამაშებოდნენ გოგონას, მისი გრძელი, შავი თმა კი ნიავის ყოველ ქროლვაზე სახეზე ეფინებოდა. ის თმას თითების ნაზი მოძრაობით იწევდა ყურს უკან და ელაიჯას უყურებდა. მისი თვალები სავსე იყო ფლირტით, თბილი, სევდანარევი

"ობოლი ბავშვი ცოცხალი მშობლებით"

გიფიქრიათ, რამდენი ბავშვი ცხოვრობს ჩვენს გვერდით ისე, რომ მათი ტკივილის შესახებ არაფერი ვიცით?სოფია ყველასთვის ჩვეულებრივი გოგონა იყო — გრძელი ყავისფერი თმით, ულამაზესი ღიმილითა და ფორტეპიანოს სიყვარულით.ეს არის ისტორია გოგოზე, რომელმაც დაკარგა

ბედის ირონია 11 თავი

-უკან იმიტომ დაბრუნდა რომ ცხოვრების მარტო გაგრძელების შეეშინდა და არა იმიტომ რომ გეგას გვერდში დასდგომოდა -ვიცი! -მაშინ უფლება მიეცი, რომ ისევ წავიდეს! -არავითარ შემთხვევაში! -რატომ? -ვერ ხვდები?! - ... -ოჯახის დანგრევის გადაწყვეტილება გეგამ უნდა

გადაკვეთის წერტილი (მეორე Თავი)

ორი რადიკალურად განსხვავებული სამყარო ერთმანეთს მოულოდნელად ეჯახება. წესრიგი და ქაოსი ერთ წერტილში იყრის თავს. ეს ისტორია გვიყვება იმ უხილავ ძალაზე, რომელიც სრულიად უცხო რეალობებს აერთიანებს და აიძულებს პერსონაჟებს, საკუთარი საზღვრები გადალახონ, რაც

ჩიხი/ ორიგამი არქივიდან III

- ბებიაჩემს შეეხე! - ღრიალებდა თვალებდაქაჩული - არ შეგარჩენ! მეტს აღარ შეგარჩენ! მომაშორეთ ხელები-მეთქი! მოვკლავ! ჩემი ხელით გავგუდავ! მის დაწყნარებას ცდილობდნენ, მაგრამ უშედეგოდ. სულამ ბოლოჯერ შეხედა შვილს თვალებში და ბარბაცით გავიდა

გადაკვეთის წერტილი (პირველი Თავი)

ალექსანდრე დადიანი მაღალი, სწორი აღნაგობის მამაკაცი იყო.მიუხედავად ასაკისა, ფიზიკურად კარგ ფორმაში. სახეზე წლების განმავლობაში დაგროვილი დაღლილობა და სიმკაცრე აღბეჭდვოდა. თმა საფეთქლებთან სრულიად გაᲗეᲗრებოდა, რაც მის მუქ, გამჭოლ თვალებს კიდევ უფრო

ასათიანზე ( სრულად )

ჯერ კიდევ ბავშვი ვიყავი მეზობელი სახლიდან ქალბატონი ნინოს ხმა,რომ გამოდიოდა. ლევანს ეძახდა ხოლმე,რეპეტიციაზე გაგვიანდებაო. სულ პატარა ბიჭი იყო კალანდაძე,მხრებში გამართული რომ დადიოდა ხოლმე.

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი3)

ნიკოლასი კიდევ უფრო მიუახლოვდა, მაჯაში ამჯერად უფრო ძლიერად ჩაავლო ხელი, უმოწყალოდ. -აჰ.. - მხოლოდ ეს აღმოხდა ნინის, სახე შეეჭმუხნა, მაგრამ თვალები არ დაუხრია, კვლავ პირდაპირ უყურებდა..ნიკოლასი მისკენ გადაიხარა. - თქვენს ჯოჯოხეთად ვიქცევი - ხმა

ჯარისკაცის გოგო (თავი 2: პირველი შეხება)

მუსიკის ბოლო აკორდები ტაშის ხმაში ჩაიკარგა. ლიზიმ უკან გადაწეული თავი ნელა გაასწორა, მძიმედ ამოისუნთქა და წითელი ნეონის შუქზე კიდევ ერთხელ შეავლო თვალი ელაიჯას. შემდეგ კი, ისევე მოულოდნელად, როგორც გამოჩნდა, ზურმუხტისფერი ხალათი იატაკიდან აიღო,