შენი თვალები..ჩემი ფავორიტია !

მბობენ სიყვარული ცვლის ადამიანსო..ჰმმ მე კი ამის არ მჯერა და სიმართლე გითხრათ არც სიყვარულის მჯერა..ვუყურებ წყვილებს და ვხვდები,რომ ყველაფერს დროის გასაყვანად აკეთებენ..21-ე საუკუნე,"გრძნობების დაცემის" ხანა,პერიოდი როდესაც სიყვარული სულაც არაა

თაღლითი და მატყუარა (დასასრული)

-თქვენი? რა თქვი თქვენიო?-იცინის დადა.-ნუ, რახან თქვენ გინდათ, რომ ჩემი მატყუარა გერქვათ, მუდამ ასე იყოს!-მეუბნება დადა. ვწითლდები, ჩემს ნათქვამს რომ ვიაზრებ, თუმცა მეც ეს არ მინდოდა?! -მეგონა, არ მაპატიებდი!-ვამბობ მე.-გამაოცე!-ავღნიშავ. -ახლა უფრო

დედაჩემი წინააღმდეგია! 2

-შენ ვინხარ? -შენი საქმმე არაა.. გარეთ გამოდი 5 წუთში - უთხრა, ანასტასიას წელზე მოჰხვია ხელი და გარეთ გაიყვანა.. მანქანაში ჩაჯდა.. - აქედან ფეხი არ მოიცვალო! - უთხრა მკაცრად, მანქანის კარი მიკეტა, გასაღებითაც ჩაკეტა და გაეცალა იქაურობას..

ვიდრე ყვავიან შროშანები [13]

_არაფერს ისეთს, რაც არ არის. უბრალოდ აქ იმისთვის მოვედი, რომ ეს გაგეგო, რომ გცოდნოდა შვილი გყავს. ნუ, მხოლოდ სისხლით, თორემ ღმერთმა ნუ ქნას, დაგემსგავსოს_გავიცინე და ორიოდე წამში, მარჯვენა ლოყა ამეწვა... მიხურდა... მტკიოდა... მწარედ გავიცინე,

როცა გაგიცანი...(2)

...სანამ თვითონ არ გამომელაპარაკა: -უკაცრავად, რომელი საათია?-ამ კითხვაზე წამოვიწიე და ჩემკენ მობრუნებულ გოგოს გაკვირვებულმა შევხედე. -ტელეფონი დამიჯდა.-დარცხვენით გამიღიმა და თავისი ღია ცისფერი თვალებით ამომხედა. -12:15 ვუპასუხე დაპროგრამებულივით.

სულ მარტო.. (1)

არ ვიცი როგორ დავიწყო ჩემი ისტორია. ალბად ჯობია რომ ჯერ გაგეცნოთ. 1998 წლის 17 ივნისს დავიბადე, ქალაქ ბორჯომში. მარიტა ვანიშვილი ვარ. ბორჯომი პატარა მყუდრო და ლამაზი ქალაქია, ბევრი ხალხი არ ცხოვრობს მაგრამ ვინც ცხოვრობს საკმაოდ ჭორიკანა. ლამაზი ვარ

მხოლოდ მთებშია ბედნიერება -6- (დასასრული)

მინდა რომ სულ ჩემს გვერდით იყოს.ვხვდები რომ ჰაერზე მეტია ჩემთვის.მის გარეშე ჩაიც კი ფილტვებს მიციებს. როდესაც ვიყურები მის თვალებში და ჩემს ანარეკლს ვხედავ, ჩემზე ბედნიერი ადამიანი არ დაიარება ამ სამყაროში...! ნათქვამია ხშირად რთულ გზებს ულამაზეს

მიზანდასახული

-რას აკეთებ?! ხო გითხარი სახლი მიგელაგებინა?! უსაქმურო! -რატო ვარ უსაქმური ვერ ხედავ ვმეცადინეობ!(მე)_ მეტი აღარ შემიძლია. ერთხელაც იქნება ამ ქალს გავგლეჯ...-ბრაზისგან სახე მქონდა აწითლებული. მზად ვიყავი წამოვხტომოდი და ყელში ვცემოდი ჩემს

ქურდი იაგუნდისფერი თვალებით (15)

-გიგა და გაბრიელი სად არიან? _ვიკითხე გაკვირვებულმა. -რესტორანში რაღაცები იყო გასარკვევი და დარჩნენ. ჯვრისწერაზე მოვლენ. _მითხრა სანდრომ და ოთახისკენ დაიძრა. -სანდრიკ,მაგდა ძალიან ლამაზია და შემთხვევით გული არ გაგისკდეს. _“გავაფრთხილე“ სიძე და

გავისეირნოთ?! გარე განათება ჩაქრა... (4)

-დარწმუნებული ხარ, რომ არ მოგწონვარ? მკითხა გამომცდელად. -სრულებით. -და არც არასდროს მოგწონდი? ახლოს მოვიდა ჩემთან. -არასდროს. ჩავილაპარაკე ხმააკანკალებულმა. -და არც არასდროს მოგეწონები ხო?? უფრო ახლოს მოვიდა ჩემთან... მისი სუნთქვა უკვე სახეს