პირადი ცხოვრება თუ კარიერა? (თავი 4)

-მთვრალი ხარ. -არა,არ ვსვამ-გააპროტესტა ბიჭმა. -კარგი,მაშინ შენ გამოყვანე. -გვიანია...არ მინდა მარტო... -მარტო იქნები? -ჰო,კედლების შიში მაქვს,ეკუნ... -ხვალ ადრე უნდა ავდგე,ვერ გავაცდენ. -ერთხელ გავაცდინოთ.

უცნაური ბიძაშვილი (თავი7)

-შეგიძლია მითხრა ვინ ხარ? -რამოხდა მარიამ, კარგად ხარ? -რას მალავ ან რატომ მითვალთვალებენ შენს გამო? -რაა? შეენც? ხომ გავაფრთხილე! უცებ ფეხზე წამოდგა და ნერვიულად დაიწყო სიარული. -ახლავე ამიხსენი. -იციი, ეს ისეთი საქმეა, არ მიდა შენც გაგრიო.

ნუთუ ეს ჩემი ცხოვრებაა? (7)

-ერთზე ვფიქრობდი. -მეტყვი ვიზე?(ლუკა) -ალექსანდრეზე -მართლააა მოგწონს თუ გიყვარს?(ლუკა) -მიყვარს მასთან რომ ვარ ბედნიერი ვარ მგონია რომ დავფრინავ ყელაფერი მავიწყდება რაღაც ამოუცნობს ვგრძნობ. -ესეიგი გიყვარს.(ლუკა) ვისაუბრეთ ალექსანდრეზე მომიყვა რომ

ფრეზია და კედარი (გაგრძელება 14)

რომ გამეღვიძა ჩემ თმებს ეთამაშებოდა. –გაგაღვიძე? მაპატიე.–დამნაშავე სახე მიიღო. –გააგრძელე, გთხოვ...–მის ყელში ჩავრგე თავი და ღრმად შევისუნთქე მისი სურნელი. თითები თმაში შემიცურა, ძლიერად ჩამიკრა გულში და თმაში მაკოცა.

სექსუალური ბოსი! [11]

მას შემდეგ თითქმის ყველაფერი შეიცვალა, გარდა ერთი რამისა, ნიას გრძნობები დამიანის მიმართ უცვლელი დარჩა, ისევ ისე უყვარდა. არა უფრო მეტადაც კი! ღამღამობით, როცა მონატრება შემოუტევდა თავს ვერ იკავებდა, ტიროდა და თავსაც არ იკავებდა, იცლებოდა ყველა

შენ ჩემი სასწაული ხარ! 14

მთელ ღამეს მამაკაცს უყურებდა ანკა უყურებდა და არც იცოდა რას გრძნობდა როგორ უყვარდა მისი მამაკაცური სახე მთელი ღამე თვალი ვერ მოაშორა და გრძნობდა როგორ უღვივდებოდა სიყვარული მის მიმართ მხოლოდ განთენიისას ჩაეძინა მაგრამ ახლა მამაკაცი ვერ აშორებდა

პოლიტიკის თეორია [ნაწილი მეორე]

*კოღოს ნაკბენი* კოკა ჟორჟოლიანი ჩვეულებრივი ტიპი იყო. ვერც კი შეამჩნევდით ერთი შეხედვით, რომ საპრეზიდენტო ადგილს უმზადებდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ მუდამ ოთხციფრიანგადახდილი კოსტუმები ემოსა, მაინც ეტყობოდა, რომ სახლში დიასახლისი არ ჰყავდა. აღარ.

შენთან მინდა (1)

ანასტასია ყიფიანი, 23 წლის, პროფესია ჟურნალისტიკა.. მოკლედ ჩამოვაყალიბე ჩემი ვინაობა და სავარძელში უფრო კომფორტულად მოვთავსდი... ჩანთა მუხლებზე დავიდე და თითები რიტმულად ავათამაშე.. დიდი ნაცრისფერი თვალებით გადავხედე ჩემწინ მჯდომარე

შემიყვარდი და რა ვქნა? თავი №7

ამ დროს ვიღაც შემოვიდა... ვიღაც ბიჭი. ქერა და მწვანეთვალება. ხულიგანის გამომეტყველებით... ისეთი სიმპატიური იყო, მაგრამ ვეღარ მოვითმინე და დავუყვირე: -რა გინდაა ჰააა?! ვინ ხაარ?! გაგვიშვიი რაა!! (მე) -მეორე გაიყვანეთ! (დაიყვირა იმ ბიჭმა) სხვა ბიჭები

სამუდამოდ ჩემი! ! ! (თავი 1)

მოიცა რაო? ეს როგორ? გაკვირვებული ვაცეცებდი თვალებს აქეთ-იქით, კითხვის დასმას ვაპირებდი როცა ზარი დაირეკა და ორ წუთში კლასიც დაცარიელდა. მხოლოდ მე ვიდექი ოთახში. ჩემს ნაწერს დავხედე. ჩემს? ძალიან გავს ჩემს კალიგრაფიას თუმცა ჩემი არ არის. მეორე