სათნოების ორმოცდაათი ელფერი

-დიახ-გაისმა ჰანანის ხმა და მთელი ქორწილის განმავლობაში დავიდმა პირველად გაიხედა მისი ცოლისკენ. -შენ? -რატომაც არა-თქვა გოგონამ და საბუთისკენ მიუთითა.დავიდმა გაუცნობიერებლად მოაწერა ხელი

ჩრდილების პატარძალი [5]

– და! – კმაყოფილმა, ღიმილით გააწკლაპუნა ტუჩები. უცბად გადაიწია გოგონასკენ და კიდევ ერთი ვნებიანი კოცნა აჩუქა. – ახლა დამშვიდდები და იფიქრებ იმაზე, თუ რა კარგი ქმარი ვიქნები! – ამაყად გაიჯგიმა დანიელი. – იქნები, რომ?! – ცინიკურად ჩაიცინა თამარამ და

ორში ერთი 8

საქმეს ისე აკეთებს რომ არანაირ კვალს არ ტოვებს. ინფორმაციის გაგების შემდეგ ადვილად მივაგენი მის ადგილსამყოფელს, ამის შემდეგ " ავაზას " კომპიუტერში ძალიან მარტივად შევედი, ყველა ფაილი რაც კი ჰქონდა "დავაკოპირე" და მეხსიერების ბარათში გადმოვტვირთე.

ბედისწერას ვერსად გაექცევი -3-

ანი ფოტოს მიაშტერდა და გული აუჩქარდა. სიმპატიური და იდუმალი მზერის მქონე ახალგაზრდა ბიჭის სურათი იყო მის წინ. ანის მისი სუნთქვა გაახსენდა, თითქოსდა რაღაც იგრძნო. ბიჭის ცისფერ თვალებს ისევ მიაჩერდა. -რა სისულელეა, აფსურდია. ჩაილაპარაკა -რა არის

უცნაური სიყვარული 8

-აკაკი ამბობდა: " რუსი ამბობს: 'ლიუბლიუ' მხოლოდ ტუჩებთან ენის წვერით ეხება კბილებს: სომეხი ამბობს - 'სირუმემ' ისიც ტუჩებს ამოძრავებს ენას არ აწუხებს; ფრანფი ამბობს- 'ჟევუზემ' ისიც ნაზად ამოძრავებს ტუჩებს. ქართველი სულ სხვანაირად

სიზმარი თუ რეალობა (თავი4)

უცბად ჩადო იარაღი და ფული ჩანთაში, შემდეგ ნახატი პატარ პატარა ნახატებად დაჭრა და ისინიც ჩანთაში ჩაყარა, იქვე კალამი და ფურცელი იპოვა და წერილი დაწერა მშობლებისთვის: " ყველაფერი დროებითია, დავბრუნდებით ერთად, ის დამპირდა რომ დამაბრუნებს, არ

ჭირვეული პატარძალი –1–

''კატათაგვობანას'' შემდეგ სრულიად სხვა მიმართულებით გადავდგი ნაბიჯი. იმედი მაქვს ეს განხრაც მოგეწონებათ და მართასა და დანიელის ისტორიაშიც ისევე ჩაერთვებით, როგორ წინამდებარეში.

ჩემი ბედისწერა ხარ..(5)

ელენე დილით ოთახში თომა და დემე შემოვარდა, ფარდები გადასწიეს, რომ სინათლეს შევეწუხებინე - ადექი ელენეე - დამკივლა თომამ - ლუციფერის სახელით გიბრძანებ მომასვენო ფანგანო.. - ჩავიდუდუნე ჩემთვის - აუ ადექი რა თბილისში ვბრუნდებით - თავი შეგვახსენა დემემ

ჩემი ბრაზიანი ბიჭი (8)

გონზე რომ მოვედი საავადმყოფოში ვიყავი. პალატაში ლიზი იჯდა,თვალებდასიებული. -რა ხდება? - მთელი ღონე მოვიკრიბე იმისთვის რომ მეკითხა -ნია..-ღაპაღუპით სდიოდა ლიზის ცრემლები - თავი მაგრად დაარტყი, ტვინის შერყევააო ექიმმა. -ვაიმე! - ყველაფერი გამახსენდა

სიმშვიდიდან სიგიჟემდე,ძვირფასო!(თავი XIV)

-დემეტრე,ზღვარს სცდები-ახლა დათუნამ აუწია ტონს-ის ჩემთან ერთად მოვიდა და მხოლოდ ჩემთან ერთად შეძლებს წასვლას-ამაზე სულ მთლად გადაირია დემეტრე და დათუნას მუშტი უთავაზა,დათუნამ შენ ასე არ გინდაო და მანაც დაარტყა,შუა ბარში ომი გააჩაღეს,სასოწარკვეთილი