Blow Up/1

ვუყურებდი, თვალმოუშორებლად ვუყურებდი და ნელ-ნელა მთელ სხეულზე მეკიდებოდა ცეცხლი. აუტანელი სურვილი მიპყრობდა, ერთდროულად ყველაფრის სურვილი. არადა, როგორი პატარა იყო, როგორი უმწეო. იჯდა და ჩაის სვამდა. ერთადერთი იყო იმ პატარა კაფეში, ვინც მარტო იჯდა

ცივი სხეულები 3

უკვე გათენებულიყო,მაგრამ ბიჭს მაინც წიგნში ჰქონდა თავი ჩაქინდრული და კითხულობდა.თვალები სასიამოვნოდ უციმციმებდნენ.წარბები კი მაღლა ჰქონდა აშვერილი და ტუჩებს იწვალებდა. წიგნი ხმაურით და დიდი ზარზეიმით დახურა

ნუთუ ბედნიერება მართლა არსებობს?! (9)

შუაღამე იყო, კარების გაღების ხმამ რო გამოაფხიზლა... თხელი პიჟამოების ამარა ვიწქი დიდ ლოგინში და გაყინული სხეულის გათბობას ვცდილობდი... ფეხის ხამაზეც კი ვცნობდი დამიანეს უკვე, თვალები მაგრად დავაწირე ერთმანეთ და რაღაცის

მშვენიერი ლედის ვნებიანი ღამეები -12- დასასრული

ბედნიერებიდან უბდურებმდე,ერთი ნაბიჯიაო ამბობენ,მართალი ყოფილა...აკანკალებულ ხელებს ყელზე ვისვამ,ისეთი გრძნობა მაქვს თითქოს ვიხრჩობი.მუცელში იმედგაცრუება და ზიზიღი მიბუყბუყებს,მინდა ვიკივლო,ვიტირო და ემოციებისგან დავიცალო,

სიზმრის თეორია (2)

პიანინოს კლავიშებზე ვიღაცამ თითები შემოაწყო და სასიამოვნო მელოდიაც სწრაფად მოხვდა ქალის ყურთასმენას. იმის ნაცვლად, რომ გასულიყო, წონასწორობის შესანარჩუნებლად კედელს მიეყრდნო. და თუმცა შოპენის ნაცვლად ბეთჰოვენის „სიჩუმე“ იჭრებოდა კედლებში ხმაურით,

ფიფქის ეფექტი [თავი 3]

ფეხზე წამოდგა და დარიას მიმართულებით დაიძრა. რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა, მოწყვეტით დაჯდა გოგონას გვერდით და გულში ჩაიკრო გაშეშებული სხეული. იმ დროს არანაირი ცუდი განზრახვა არ ჰქონია... უბრალოდ გრძნობდა! დარიას გრძნობდა!

გაყიდული სხეული “10“

ცვლილებები მართლაც იყო,ელენე შეეგუა საკუთარ ბედს.ძალიან რთულია საკუთარი წარსულის ერთი ხელის მოსმით გაქრობა,უფრო სწორად ვერც გავაქრობთ,ის მუდამ გვემახსოვრება,ავად თუ კარგად. ელენე ზიზღით უყურებდა საკუთარ სხეულს სარკეში,რადგან იცოდა რომ ის გაყიდული

ჩანახატი (5 თავი)

აკასთვის ძნელი აღმოჩნდა მომხდარის გადახარშვა. რატომღაც დარწმუნებული იყო, რომ მშობლებს ერთმანეთთან სიყვარული არ აკავშირებდათ, თუმცა დედის ასეთ მწვავე რეაქციას არ ელოდა. ქალი გამწარებული, განადგურებული აქეთ - იქით ბოლთის ცემით აწყდებოდა. რა იყო ეს?!

მინდა მიყვარდეს თავი 17

ბოდიშს ვიხდი ჩემო საყვარლებო და ჩემო თბილებო ასეთი დაგვიანებისთვის,საერთოდ ასეთი რამეები მე არ მჩვევია მაგრამ რა ვქნა ნოსტალგია მომაწვა და ისე ცუდად ვიყავი ეს დეები რომ საერთოდ წერის თავი არ მქონდა.ეხლა გპირდებით რომ ისევ ისე ავტვირთავ ყოველ დღე

9 წუთით ადრე... (სრულად)

მახსოვს 2010 წელი იყო... 31 დეკემბერი შუაღამეს ზუსტად 9 წუთი აკლდა... დამირეკა და მითხრა "ჩამო რაა" მეც სიხარულით მაშინვე ჩვბირბინე კიბეები... გამოვედი სადარბაზოდან და აი ისიც გამოჩნდა... როგორც ყოველთვის თბილად არ ეცვა: ერთი ჩვეულებრივი ტყავის