"პროვინციელო, შენ მე მეკუთვნი!" (10, დასასრული)

ან, ისევ ძველ თემას ვუბრუნდები... ხვალ შენ თეთრ კაბას ჩაიცმევ, ანგელოზი ხარ და ფრთებს შეისხამ, და მე ამ ბედნიერ დღეს ვერ ვიქნები შენთან... ვერა ფიზიკურად, თორემ ახლა მეც ისევე მიცემს გული, მირბის და მიხტის, მწიწკნის და მაწამებს, როგორც შენ და რადგან

შენ ჩემი გახდები?!.... (თავი 1)

ცხოვრება ერთი დიდი მოულოდნელობაა,როცა არ ელი მაშინ შემოტრიაალდება შენსკენ და დაიწყებს შენი მიმართულებით სწაფ,მშფოთვარე და მღელვარე დინებას,მაგრამ საინტერესოა მოგიტანს კი ეს დინება ადამიანს რაიმე სასიკეთოს?! თუმცა შესაძლოა ცოტახნით გაგაბედნიეროს

წარსული წარსულია,ნაბიჯი წინ... (სრულად)

წვიმის შხეფები ფანჯარაზე ეცემოდა ხმაურით.ნისლის საბურველი ეფინა თითქოს ქალაქს.დრო ჯერაც მქონდა, კიდევ ერთი ფინჯანი ყავა შევუკვეთე და ფანჯარაში ყურება განვაგრძე.-თქვენი ყავა-ფინჯანი წინ დამიდგა მიმტანმა და დამტოვა."არასოდეს მოიშიალო

ანასტასია ბანძელაძე

დილა როგორც ყველასთან ანასტასიას ოჯახშიც ისევე იწყებოდა გათიშულს ეძინა როდესაც დედამისის ყვირილი გაიგო თუ როგორ დააგვიანდებოდა სკოლაში ეხავე თუარ ადგებოდა მოკლეთ მოგიყვებით ანასტასიაზე. ანასტასია ბანძელაძე 13 წლის თბილესი ყავს

ჩრდილების პატარძალი [ნაწილი 1]

– აი, ესენი ჩაიცვი მათე, – ანიშნა ლოგინზე დალაგებული ტანსაცმელზე, ახლა ხანს გაღვიძებულ ბავშვს. თავი რეტიანივით დაუქნია და სწრაფად ჩაიცვა დაიკოს მიერ შერჩეული სამოსი. ბიჭებმა ჩაატანინეს ბარგი, კეკეს გაუარეს და ჰაიდა ბათუმში!

მინდა შენი მჯეროდეს

-ერთი ამათ დამიხედეთ,ჩემი გოგოები,ნამდვილი ფერიები ხართ,არა ვერსად ვერ წაგიყვანთ,იქ რომ ვინმეს მოეწონოთ,ვინმემ რაიმე გითხრათ ხომ უნდა მომაკვლევინოთ მერე ის საცოდავი,თან ვერავის დაუთმობ ჩემს გოგოებს.არა ვერსად ვერ წახვალთ, დღეს ჩემთან

მთებს იქით სიყვარულია! 5

ბინდ-ბუნდში ძვლივსძვლივპბით ვხედავ შავ თვალებს. -სად ვარ? -მადლობა ღმერთს!-მხოლოდ ახლა ვცნობ ალექსანდრეს.-დაწექი, შენთვის ადგომა არ შეიძლება, არ ინერვიულო! -თუ მოვკვდები იცოდე რომ შენი ძალიან მადლობელი ვარ!-ვამბობ და სიცილი ტირილში გადამდის

ჩემი ძმის ძმაკაცი შემიყვარდა (თავი 4)

როგორც იქნა ზარმა დაირეკა. რაც მალე შემოვა სტუმარი, მით მალე წავა და მეც მით მალე დავკავდები ჩვეული პროცესით. ირაკლი წავიდა კი არა გავარდა კარის გასაღებად, კარები კინაღამ გამოგლიჯა. მდივანზე მჯდომარემ სახელი გავიგონე, ირაკლიმ ნიკა ახსენა.

რა იქნებოდა... (2)

მშობლებიც მალევე დაბრუნდნენ,ისეთი გადაღლილები იყვნენ ლაპარაკის თავიც კი არ ჰქონდათ,ოთახში შევედი და ჩავწექი,ფეხები გაყინული მქონდა,ემბრიონის ფორმაში ვიწექი,ამ საღამოს განსაკუთრებით ციოდა,ამჯერად მაინც ხომ უეჭველად მოთოვდა.გაყინული ცხვირი ბალიშს

თითქოს "ბედნიერი"!

მხოლოდ 15 ლარიანი ქონდა საფულეში მადლობა ღმერთს ეს მაინც რომ ქონდა თორემ კარტა გაუყინა მისმა "მამიკომ". ბარგი ჩაალაგა და სახლიდან გავიდა, მშობლები მშვიდად უყურებდნენ ბოლო წუთამდე ეგონა რომ შეაჩერებდნენ მაგრამ მათ სახეზე ღელვაც