მე შენ შეგხვდი შუაღამისას (თავი 8)

გავრბოდი, მაგრამ სად მეც არ ვიცოდი. სუნთქვა მიჭირდა დაღლილობისგან, მაგრამ არ ვჩერდებოდი, სანამ რაღაცას არ გამოვედე და არ წავიქეცი. სწრაფად წამოვხტი და ისევ გავიქეცი. როგორც იქნა საერთო საცხოვრებლამდეც მივაღწიე...

უცნობობით დაწყებული სიყვარული 3

თუმცა ვინ დაგაძინა.. მესიჯის ხმა გუგუნივით ჩამესმა ყურში.. ბალიშიდან გამოვაძვრინე ტელეფონი და მესიჯს დავაკვირდი.. სანდრო იყო.. გამიკვირდა ნეტა რაღა უნდოდა.. ხომ ყველაფერი გავარკვიეთ..

სხვისი ცოლის მესაკუთრე

_თქვენი ქმარი ჩვენთან არის!არცგაბედოთ პოლიციაში წასვლა თორე თქვენს ქმარსს დაუფიქრებლად მოვკლავ!არც არავის უთხრა რამე! _კარგად არის?რამდენი გჭირდებათ მითხარით და აუცილებლად მოვიტან თანხას

გოგონა სალამანდრას ტატუთი -14- დასასრული!

როგორი აუხსნელი და სათუთი სიტყვაა მონატრება,ნატიფი და სათნო ატლასივით რომ არის გადაფენილი გულში და სიმსუბუქის შეგრძმებას ბადებს...მკვდარი ძმის ჩახუტება და მონატრების ერთიანად ჩაცხრომა იმდენად თბილი აღმოჩნდა რომ შესაფერის სიტყვებს ვერ ვპოულობ რომ

ლორა და გრენუი #6

ჩასისხლიანებული თვალები,დალურჯებული სახე,ხელებზე ნაკაწრები და დანით მიყენებული ცამეტი ჭრილობა.ეძინა. ხელოვნურ სასუნთქ აპარატზე იყო შეერთებული.მილიონ ბინტში გადახვეული,თითქმის აღარც ჩანდა.ოთახის ბოლოში მდგარ დივანზე ჩამოვესვენე და შევყურებდი სანდროს

მალე მოგირჯულებ გპირდები (23 დასასრული)

-რომელიც კიდევ გიყვარს? (მე) -უზომოდ (სანდრო) -ამ ბავშვსაც (მე) -ჩემთან წამოხვალ (სანდრო) -ვერ წამოვალ (მე) -არ გეკითხები (სანდრო)

საზღვარი (სრულად)

- რას გირჩევ იცი? გული შენს ახლობელ ადამიანს გადაუშალე, ვისაც ენდობი და უყვები გულის ნადებს... - ასეთი ადამიანი ვინც იყო, დამეღუპა, ავტოავარიით... - მოწყენილი სმაილი გაუგზავნა - უი, მაპატიე, არ ვიცოდი... აბა ვის უყვები შენს ამბებს?

ცოლი და დედა კანონის გარეშე ( 1 )

ჩემი ყოფა სოფლად ჩვეულებრივი იყო-ბოსელი,ბაღი,ეზო,ბოსელი,ძილი.პერიოდულაც ცემა-ხელით,ფეხით,ჯოხით,ქამრით-მამისგან,ძმებისგან.რისთვის?საქმის უგულოდ გაკეტებისათვის...ცუდად დაგვილი იატაკისათვისსაჭმელს მარილი აკლდა და რა მოთვლის.

ფიქტიური (თავი 7)

-მოგეხმარო ჩალაგებაში? - ოთახში შესვლისას დავინახე როგორ ალაგებდა ჩანთას და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რომ საგრძობლად მივკედლებოდი თორნიკეს.-არა მოვრჩი უკვე - ჩანთა შეკრა და კართან დადო - ეეე მარიამ ახლა ჩემი წასვლა იქნებოდა? - საწოლზე წამოწვა და

ლურჯი მოგონებები(ნაწილი მეორე, თავი II)

- ხომ არ ნერვიულობ? მარიამს დედის კითხვაზე გაეცინა და თვალები აატრიალა. - რათქმაუნდა ვნერივულობ, ეს ხომ პირველი კოლეჯია, სადაც არავინ ნაცნობი არმყავს. - წარსული უნდა უკან მოიტოვო მარიამ..