ანგელოზი (თავი 1)

ვხუჭავ თვალებს და მის ნაზ წვრილ წელზე ხელს მაისურის შიგნიდან ვაცურებ, თანდათან ვუახლოვდები მის სახეს და მისი პატარა სწორი ცხვირიდან თბილ ჰაერს სახეზე მასუნთქავს, ტუჩებზე ტუჩებით მეხება, რა თბილი და სასიამოვნოა, თმაში ხელს ვუცურებ და მის ტუჩებს ნაზად

უცნობი გოგოს დღიურები (თავი 1)

-მესმის მაკა მაგრამ ლალი ჩემი და იყო აქამდე უნდა გეთქვათ მისთვის სიმართლე!მე ამ დროს გაშეშებული ღია კარში ვიდექი და ვერ ვაზროვნებდი, მეგონა ისევ მეძინა და რაღაც კოშმარში ვიყავი, ჩემი ტვინი ვერ აღიქვამდა გაგინილს

შიში პატივისცემა და სიყვარული {ნაწილი 2/5 }

სვანეთის მთებში კი მყუდროებას, მხოლოდ ძაღლის ყეფა ან კიდევ შორი ახლოს მყოფი ნადირის ხმა არღვევდა, საათიც დაუღალავად წიკწიკებდა და სამი საათის შესრულებას ცდილობდა. უცებ, ხმით ტირილი და გაურკვეველი სიტყვები

გახსოვდეს (1 თავი)

დილა უჩვეულოდ კარგად დაიწყო. მეც ზედმეტად კარგ ხასიათზე გავიღვიძე, ზედმეტად ბედნიერი და აფორიაქებული ვარ. ნეტავ რატომ ? უნივერსიტეტში პირველად რომ მივდივარ ? - არა, არა. დარწმუნებული ვარ საქმე რაღაც

დაგისაკუთრე ანგელოზო(თავი5)

ალბათ დაახლოებით ერთ საათში შევბრუნდი ოთახში, ტკბილად მძინარე სესილის გვერდით მივუწექი და მთელი ძალიან ჩავიკარი გულში ციცქნა არსება...ვიცი ახლა რომ ეღვიძოს წივილს ატეხავდა, მაგრამ არ შემიძლია დღეს

... რომ არ უნდა გიყვარდეს (7 თავი)

სხვა გამოსავალი არ დამიტოვა. ისე გააკეთა, რომ კოცნის უფლება ჩემგან მოიპოვა. გაპროტესტების უფლებაც წამართვა. გავბრაზდი მინდოდა სახეში გამერტყა, მეკბინა, დამეკაწრა, მაგრამ მერე უარესი მოხდებოდა. ლოყა მივუწიე და თვალები

ჩემი გონების 100 % (სრულად)

მენატრება... მთელ სხეულში ერთი სიტყვა კუნჭულკუნჭულ იბუდებს და,იქ ცხოვრებას იწყებს.. გაუსაძლისობისგან, შეუგუებლობისგან, არსებობას დროების ვივიწყებ...

უკანასკნელი კოცნა (9 თავი)

ერთ ადგილზე მიყინულივით ვიდექი და ვუყურებდი ნელ-ნელა როგორ მშორდებოდა თორნიკე, ისეთი შეგრძნება მქონდა თითქოს დრო გაჩერდა... თითქოს

თეოდოსია პირველი ნაწილი /სრულად/

"მზის სხივებში ჩამალული ოცნებები ყოველთვის ცხადი ხდება, რადგან მათ სითბო კვებავს ადამიანურ სულის წამოძახილს. მისი მზერა ცივია. შეხება კი ძალიან თბილი."

ჩემი ხარ. ნაწილი 3. (დასასრული)

-უკვე წასვლის დროა მეგობრებო. ხელი მოხვია მონიკას და წავიდნენ, რესტორნიდან გამოსულებს კაშკაშა მთვარე და ორი მანათობელი ვარსკვლავი შეეგებათ. ნელა და ასუჩქარებლად მიდიოდა გაბრიელი და თავადაც ძლიერად უძგერდა გული თითქოს მრავალ ხმაზე გუგუნებდა