...და მზე ამოვიდა (მესამე თავი)

ცეკვა მომწონს. - დავაზუსტე მე, რომ მხოლოდ ცეკვა მომწონდა. - და პარტნიორი? - წარბები აათამაშა მან. ბოლოს გამეცინა მის მიმიკებზე. - პარტნიორს არაუშავს. - ვუთხარი და სიცილი დავიწყეთ. - გთხოვ, მოეშვი. ძალიან დაძაბული ხარ. უბრალოდ მოეშვი. -მითხრა მან

ერკე მიდასი - 40 საშობაო ანგელოზი (თავი 9)

-ხუთი დღე ბორგავდა. ძლიერი ტკივილებით იტანჯებოდა. როგორც შეეძლოთ იმდენად მკურნალობდნენ თავშესაფარში, ხანაც სასწრაფო დახმარების მოლოდინში ვათენებდით. - ოთახში მამა იოანე, საბა და ანთიმოზი ისხდნენ. ხანდახან თუ შემოიხედავდა გუგული დეიდა, რომელიც

ლანგრით მორთმეული ( თავი 9)

თავს ვწევ, რბილ ტუჩებს ვპოულობ და ამბორს ვუტოვებ. მკლავებს უფრო მჭიდროდ მხვევს. ისევ ანდროს მხარს ვუბრუნდები და მის აჩქარებულ გულისცემაზე ქუთუთოები მიმძიმდება.

ნაცრისფერი {7}

-მაპატიე. -ხომ შეიძლება უბრალოდ დამელაპარაკო… მე ხომ გყავარ, რატომ იკლავ ყველა დარდს შენში. -მაპატიე სესილია. - დანამული ლოყები შეუმშრალა, მერე კი ათრთოლებული ტუჩებით შეეხო ქალის დასველებულ ბაგეებს. ხერხემალში იგრძნო დავლილი ჟრუანტელი და თვალები

შეჯახება ზევსთან. (თავი 3)

-ზევსმა? ვაჩეემ?_თვალები გაუდიდდა ნინის. -საიდან გაიგო? -მან გიპოვა_მხრები აიჩეჩა გოგომ -ხო ასე დამაბარა სააბაზანოს კარი გასაკეთებელი მექნება, ბოდიშიო.

ბედისწერა - 7

სახლში მოვდიოდი და თავში ათასნაირი ფიქრი მიტრიალებდა. იმდენად უცნაური იყო ჩემთვის დღევანდელი ამბავი, წამით ისიც ვიფიქრე სიზმარში ხომ არ ვარ-მეთქი. კართან გავჩერდი, გასაღებს ვეძებდი, არ ვიცოდი ზუსტად დედა სახლში იყო თუ არა. ჩანთაში რომ ჩავიხედე,

ლანგრით მორთმეული ( თავი 8)

ისე დამდო ბრალი და ისე გამომიტანა განაჩენი, არც კი უკითხავს მე ვიყავი თუ არა... სხვა კანდიდატურა არც კი განუხილავს. დამნაშავეს ეძებდა და მე მიპოვა. წარმოუთქმელი სიტყვები და გამოუხატავი ემოციები მახრჩობს.

ფული,სიყვარულის სანაცვლოდ (ნაწილი9)

დრო ზღაპრად გადაიქცა და მასთან ერთად გატარებული წუთები სამოთხედ! მე ის შემიყვარდა და მას მე. ახალიწელი ერთად დავგეგმეთ.გვინდოდა ერთად შევხვედროდით და ერთმანეთი დაგვბედებოდა, სამარადისოთ. ოცდახუთისთვის შობის დღეს,მასთან დამპატიჟა.

"დაწყევლილები"

შუადღეა, სულ მალე პირველი საათი გახდება, მე ისევ ვწევარ და ფიქრებში დაკარგული ჩემი ხელით მოხატულ ჭერს ვუცქერ, მერე ვდგები ზლოზინით თვალის გარშემო წყალს ვისვამ და ვცდილობ რაც შეიძლება მეტჯერ დავამთქნარო, როგორც იქნა სასაუზმოდ ვჯდები, უკაცრავად საათს

ბედნიერი დასასრული

ხანდახან ფიქრობ და ხვდები რომ ყველაფერი ესე რომ არ დასრულებულიყო ესე ლამაზად და ასე შესანიშნავად სხვანაირად როგორ იქნებოდა? როგორ გაგრძელდებოდა ჩემი ცხოვრება ან მისი ცხოვრება და ყველაზე ცუდი თუ კარგი თქვენ განსაჯეთ იცით რა არის თქვენ თავზე კი არ