სვანეთი გეტყვის //სრულად//

იმ ზაფხულს პირველად ჩაალაგა ჩემოდანი.თმა დაიწნა და მხარზე გადმოიგდო,რომ კარგად შეეთვალიერებინა მისი ჟანგისფერი დალალები.შესაკრავში გვირილა ჩაიმაგრა და კმაყოფილმა შეათვალიერა საკუთარი თავი.ჭორფლების დამალვას უშედეგოდ ცდილობდა,ბოლოს სულ მოიშორა

მოდული 7:ჩრდილოვანი სისტემა. (თავი 2-პირველი კვალი)

მარიამმა ტელეფონი გათიშა. დათას სიტყვები - „უკვე გითვალთვალებენ“ - ოთახში მძიმე ექოსავით დარჩა. მან ფარდა ფრთხილად გასწია. შავი ავტომობილი კვლავ იქ იდგა, ქუჩის ლამპიონის მკრთალ შუქზე მისი კონტურები ძლივს ჩანდა.

კვამლი ცეცხლამდე თავი 6-7

-ალბათ ისევ ლიზის მოუნდა რამე და მაგაზე იყო გასული -ბედნიერია? -შენთან უფრო ბედნიერი იყო ხოლმე -ის ჩემთან არასდროს ყოფილა -მაგრამ ახლა ძალიან შორსაა, როდის უნდა მოხვიდე ტას აქეთ

მოდული 7 ჩრდილოვანი სისტემა. (თავი 1)

ოთახში მარტო იყო. ჰაერი თამბაქოს კვამლითა და ძველი ქაღალდების სუნით იყო გაჯერებული. მაგიდაზე ყავა უკვე გაცივებულიყო, ზედაპირზე კი თხელი, მუქი აპკი გადაჰკვროდა - ისეთივე გაუმჭვირვალე, როგორიც ის საქმე, რომელსაც ლუკა იკვლევდა

ჩვენი არჩევანი (თავი 9)

_ ცხელა თუ მე მეჩვენება? _ ღვინოა ანიტა._ ღიმილით პასუხობს თორნიკე. _ ვითოომ? _ დეტექტივო დღეს ისვენებ_ მშვიდად ეუბნება ნოე. _ არასდროს._ იცინის ანიტა. _ კარგით ახლა,აქ მართლა რაღაც ხდება და გვიმალავთ? _ ანდრია სერიოზულად კითხულობს.

ჩვენი არჩევანი (თავი 8)

_ანკა რა გვარია? ნოეს ცოტა აკვირვებს კითხვა მაგრამ პასუხობს კითხვების გარეშე,ისე რომ ლეპტოპში რაღაცას კრეფს და თავს არ წევს. _ნამორაძე. დავითს სახე ეცვლება,წამით მზერა ეყინება.

დაუღწეველი ( III თავი )

მარიტას მამა სასტიკად მოკლეს. სამყარო მოულოდნელად უფრო ცივი, მარტოსული და საშიში გახდა. მის ცხოვრებაში არსაიდან ჩნდება იდუმალი კაცი,სახელად - დავითი, რომელიც ამტკიცებს, რომ მამამისმა სწორედ მას ჩააბარა გოგონას სიცოცხლე.

ჩვენი არჩევანი ( თავი 7)

რამდენიმე წამი ხმას არ იღებს. _რატომ ეცეკვე? ანკა ამ კითხვას არ ელოდა.ნუთუ ახლა მის დადანაშაულებას აპირებს?! ეჭვიანობს?.. _ვერ გავიგე…_ ამბობს ანიტა. _რა ვერ გაიგე?! რატომ ეცეკვე?_ ნოეს ხმა მშვიდია,მაგრამ მკაცრი.

უიმედონი(VI თავი)

ნაკანისგან წასვლის შემდეგ პირველი შეტყობინება სტამბულში ჩაფრენისთანავე მივიღე. ასე რომ ჩვენ ხაზზე ვრჩებოდით, მწერდა და ვპაუსხობდი. მიგზავნიდა ფოტოებს რომლებსაც მეგობრები მარმარილოს ზღვასთან უღებდნენ.

ელეონორა ( თავი ll დასასრული )

გალერეა „მეტამორფოზა“ ხალხით იყო სავსე. ჰაერში შამპანურის, სუნამოებისა და ნიკოს საფირმო ნახშირის სურნელი ტრიალებდა. კედლებზე მხოლოდ შავ-თეთრი, გიგანტური ტილოები ეკიდა. ეს იყო ელეონორას სერია — მისი სახის, სხეულის, მისი ტკივილისა და მელანქოლიის