ბატონი შეშლილი *1*

- შეგიძლია შეშლილი იდიოტი საყვარელოთი ჩაანაცვლო -კიდევ რამდენი ნომერი გაქვს? -საკმარისი ყოველდღე შენი ხმის გასაგონად -მასე თუ გააგრძელებ გაკოტრდები - ეგრე თუ ღელავ შეგიძლია ჩემი ნომრის დაბლოკვა შეწყვიტო

სახლის ჩემი ნახევარი (სრულიად)

მარტივი ოცნება მქონდა, სახლი მინდოდა მიკარგულ მთებში, სადმე ხალხისგან დაცლილ სოფელში, კომუნიკაციებისგან მოწყვეტილ მყუდრო ადგილზე. და ერთ დღესაც შანსი მომეცა ეს ოცნება ამეხდინა.

ბედისწერის ძალა ფინალი

სასტუმროში გაგზავნა ახმედმა. სასტუმროს ნომერში, იაგომ გოგონა საწოლზე ჩამოსვა შემდეგ ოქროსფერი თასი გამოწია სადაც ვარდისფურცლები ეყარა, შემდეგ გოგოგანს ფეხი გამოაწევინა კაბა აუწია და თბილი წყლით დაიწყო ფეხების დაბანა. - არ მითხრა, რომ შენ ამ

მარტო' სული 10 თავი

კარგა ხნის სიარეულის შემდეგ ტაქსი პოლიციის შენობის წინ გაჩერდა. წამიერად სუნთქვა შეეკრა და გულისცემა გაუჩერდა თორნიკეს. ეგონა, სულ რამდენიმე საათში დასრულდებოდა მისი და ანდრიას თავისუფლება ან სიცოცხლე

ლილია (სრულიად)

-მეღადავები? ამაშუკელის საქმეც კი მაგან მოიგო, ვფიცავ სპეციალისტია- ლევანმა ხელი გულზე მიიდო და თედოს თვალი ჩაურკა. -კაი შენი მასხარაობის თავი არ მაქვს, კომპანიაში თავზე მეყრება საქმე, ყველაფერი გაარკვიე, დაუკავშირდი და ორ დღეში შეხვედრა დანიშნე,

ბედისწერის ძალა(16)

ჩემს ოთახშია, წუხელ ძალიან ტიროდა და ჩემთან ეძინა მთელი ღამე.- გაეცინა.- ახლავე მოგიყვან.- უთხრა და კნუტის მოსაყვანად წავიდა. ცოტახანში კნუტით ხელში დაბრუნდა და გოგონას მისცა ჟასმინმა ხელში აიყვანა და გულში ჩაიკრა.

ჯანდაბა! (სრულად)

-საათი არ გაქვს?- იკითხა ისევ.ისე თავისუფალი და გახსნილი იყო წამით დავვეჭვდი,ვინმე ნაცნობი ხომ არარის მეთქი.მაგრამ არა.საერთოდ არასდროს შემხვედრია ასეთი უცნაური გარეგნობის არსება.ჩემზე ორი თავით მაღალი,ზემოდან დამყურებდა

დრო

-არვიცი რავქნა, ან ლუკას რავუთხრა ან დედას, ან რა მოვიმოქმედო ღმერთოო… ვიჯექი და გაკვირვებულ მარიამთან და ტასოსთან ვწუწუნებდი.

ჩემი ბრალია (13)

მუშტი მაგრად დაარტყა იატაკს -არვიცი თავჩაქინდრული იჯდა გოგონა -მატყუებ! -იქამდე არასდროს მინახავს , არც სახელი ვიცი, არც სახეზე მახსოვს , მხოლოდ ხმა , მხოლოდ ხმა ჩამესმის მისი

მესამე წერილი (ნაწილი 1)

ქალაქის კიდეზე, ძველი სანაპიროს სიახლოვეს, დილის ქარი ისე აწვალებდა უძველეს ნანგრევებს, თითქოს წარსულის საიდუმლოებების გასაჯაროებას ცდილობდა. ანა, რომლის გონებასაც გამუდმებით მიჰქონდა მუქი ფიქრები, იმ დღეს სანაპიროზე მყოფი პატარა კაფესკენ გაემართა.