“ხეს ნუ დაეჯახები” I

სამივე გამოცდა რომ უკან მოვიტოვე, ბედნიერი და მოცლილი სულ გარეთ ვიყავი. სანამ ჩემები შვებულებას აიღებდნენ და დასასვენებლად წავიდოდით, მანამდე მე და განო ჩვენს უბნელებთან ერთად ხან ფეხბურთს ვთამაშობდით, ხან ქალაქში დავსეირნობდით. ერთ დღეს პარკში

ჩიხი / მოპარული ფიგურები I

ტკაცუნი განმეორდა, თითქოს ვიღაც ან რაღაც ხმელი ხის ტოტებზე დააბიჯებდა. ცივმა ჟრუანტელმა კისრიდან დაუარა და მთელ სხეულს მოედო შხამივით. - საააიიიმოოოონ! შემოესმა შემპარავი ხმა შორიახლოდან. დამფრთხალი მაშინვე ფეხზე წამოვარდა. - გეყოს

შავი ხეობა (13, 14, 15)

დილით ხეობა ისევ ნისლში იძირებოდა. ღამის წვიმას გზებზე თხელი, შავი გუბეები დაეტოვებინა. მანგანუმის მტვერი წყალს შერეოდა და ტროტუარებზე მუქ ნაკადულებად მიედინებოდა — თითქოს ქალაქი ყოველ დილით საკუთარი გულიდან ამოღებული მიწიდან იბანდა ხელს, თუმცა

"ერთი დაპირება" (ნაწილი II)

მისი წასვლის შემდეგ წლები დამჭირდა, ჩემში ძალა მეპოვა...ძალა იმისა, რომ გადავრჩენილიყავი...ძალა იმისა, რომ ისევ დავმდგარიყავი ფეხზე...თითქოს ყველაფერი თავიდან უნდა მესწავლა...სიარული...სუნთქვა...ლაპარაკი...ღიმილი...და ცხოვრებაც კი...

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 6)

გიორგი ნიკოლასის დანახვაზე მაშინვე ფეხზე წამოხტა, პირდაპირ კარისკენ წავიდა და ნინის წინ დადგა, ნინი დაბნეული იდგა. სახეზე აშკარად ეტყობოდა, რომ ნიკოლასის დანახვა სულაც არ ესიამოვნა.

სანამ თავისუფლებას დავიბრუნებ (თავი 2)

მეორე დილას ნინა უჩვეულო ხმაურმა გააღვიძა. თავიდან რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იწვა და ცდილობდა, გაეხსენებინა, სად იყო. ჭერს უცნაური მზერა მიაპყრო, შემდეგ კი ოთახს თვალი მოავლო. ნაცრისფერი ფარდები, მძიმე ხის კარადა

"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

ცდილობდი დამშვიდებულიყავი და ისევ წარვდგენილიყავი მამაჩემის წინაშე - კაცის, რომლისაც ბოლომდე მჯეროდა, რომ ამ ყველაფერს არ გააკეთებდა. უბრალოდ, ბოლო სეანსის დროს ცოტათი დაღლილი მომეჩვენა, მაგრამ ეს სამსახურის გამო მეგონა. რას ვიფიქრებდი, თუ იმას

იქნებ, ჯერ კიდევ (1)

კაცი წატორტმანდა, იატაკზე ჩასრიალდა ძალა წართმეული. ტვინში კადრებად დაიწყო ქექვა იქ სადაც დიდი ხანია არაფერი უძებნია-წარსულში. მანქანა კი მიქროდა ტრასაზე. ლუკას დიდი ხანია ეძინა უკანა სავარხელზე. ფიქრია მალ-მალე გადახედავდა მძინარეს და თვალებით

"ერთი დაპირება" ( ნაწილი I )

ზოგჯერ ერთი ჩვეულებრივი დღე საკმარისია იმისთვის, რომ მთელი ცხოვრება შეცვალოს...მაშინ ჯერ არაფერი ვიცოდი...არ ვიცოდი რა მელოდა...არც ის ვიცოდი, რას წამართმევდა ის დღე...და არც ის...როგორ შევძლებდი გადარჩენას...

სანამ თავისუფლებას დავიბრუნებ (თავი 1)

ოცდათოთხმეტი წლის ასაკში ზუსტად იცოდა, როგორ უნდა მოქცეულიყო ასეთ გარემოში. როგორ გაეღიმა, რამდენ ხანს გაეგრძელებინა საუბარი ადამიანთან, რომლის დანახვაც სინამდვილეში საერთოდ არ უხაროდა. შავი, დახვეწილი კაბა ეცვა. თმა მაღლა აეწია, ყელზე კი მხოლოდ