"სიყვარული თვით რაფლეზია" (+18)

ხლა ვიყავი მარია დარჩია და არა მერიემი. გითხრათ სიმართლე, მერიემი ძალიან მომწონდა თავისი სიძლიერითა და თავისუფლებით - მოკლედ, მერიემი ძალიან მომწონდა თავისი თითოეული თვისებით, აი, მარია დარჩიაზე კი რა გითხრათ... არაფერი მომწონდა მისი, გარდა

"ერთი დაპირება" (ნაწილი IV)

რა უფრო ძნელია?აღიარება თუ თავის მოტყუება?ალბათ ორივე... აღიარება იმიტომ, რომ როგორც კი საკუთარ თავს სიმართლეს ეტყვი, მერე ვეღარ გაექცევი...ვეღარ ახსნი, რატომ გიჩქარდება გული, როცა დერეფნის ბოლოს ხედავ...რატომ ამჩნევ მის ნაბიჯებს...რატომ ეძებ

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 8)

მანქანა მთელი სისწრაფით მიიწევდა გუგასკენ. - ნიკოლასსსს! გააჩერეეეე!! - ნინის გამაყრუებელმა კივილმა მანქანა თითქოს გააპო, გუგას თვალებში შიში ასახულიყო, მანქანა სულ რამდენიმე მეტრში იყო, ნიკოლასმა ფეხი მუხრუჭს მთელი ძალით დააჭირა, საბურავების

შავი ხეობა (სრულად)

წვიმის შემდეგ ჰაერი განსაკუთრებით მძიმდებოდა. სველი ბეტონის, ჟანგის, სველი მიწისა და მანგანუმის სპეციფიკური სუნი მჭიდროდ ერწყმოდა შეშის კვამლს. ძველი, ოთხკუთხა კორპუსების ფორებიდან ნესტი ამოდიოდა და ქუჩებში დასახლებულიყო. სადღაც, შორს, სატვირთო

"ერთი დაპირება" (ნაწილი III)

ცხოვრებას ერთი უცნაური წესი აქვს-როგორც კი იფიქრებ, რომ ყველაფერი დალაგდა, სწორედ მაშინ რაღაც აუცილებლად უნდა მოხდეს...არ ვიცი, რატომ არის ასე...როცა ბოლოს და ბოლოს მშვიდად სუნთქვას სწავლობ, ცხოვრება ისევ გართმევს ჰაერს...როცა გგონია, რომ ყველაზე

შავი ხეობა (სრულად)

ჯერ სახლების ჟანგიანი სახურავები გამოდიოდნენ სქელი, რძისფერი ნისლიდან, მერე — ელექტროსადენების შავი ქსელი, მერე საბაგიროს დაცარიელებული სადგურები და ბოლოს — კლდეები. ის კლდეები, რომლებიც ქალაქს ისე გარშემორტყმოდნენ, თითქოს სამყაროს გასასვლელი

ჩიხი / მოპარული ფიგურები V (დასასრული)

ხელებს ასავსავებდა გაფითრებული და უკან უკან იხევდა, ბოლოს წასასვლელი რომ აღარსად ჰქონდა ბეჭებით კარს მიეხეთქა, ნერვიულად ესცა სახელურს და გარეთ გავარდა. გაოცებულმა აღმოაჩინა, რომ გარშემო მხოლოდ ტყე ეკრა გარს. როგორი ირონიული იყო, მთელი ოცდაათი წელი

ბედის’წერა(სრულად)

ჩემი ბედისწერაა -სალომე , რეებს ასწავლი ბავშვს? -თვითონ უთხარი ბედის’წერა ყველას გვყავსო -ბედისწერა … ბედის’წერა ხო რა თქმა უნდა აბა სხვა ვინ და რა დააყენებს ყველაფერს თავდაყირა

ხუთი წამი (თავი 10)

– შენ რა გგონია , ბევრს ნიშნავდა ის საჩუქარი ჩემთვის?.. —  თან მოიშორა ბავშვი  შეაჩერდა სახეზე,  და რა ძალიან საყვარლად ჰქონდა ამოტრიალებული ქვედატუჩი ეს დიდრონი მრგვალ შავ თვალებში ჩამდგარი  სითხე ისეთ საოცარსა და საყვარელს ხდიდა,  გულს

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 7)

ნიკოლასი დიდხანს უყურებდა ნახევრად გონწასულ ნინის, რომელიც თვალებდახუჭული ისევ რაღაცას ბუტბუტებდა. - მომკლავს... მომაგნო... - ნიკოლასმა თვალები გადაატრიალა. - შესანიშნავია... - გოგონას მიუახლოვდა და მის სახესთან დაიხარა, რამდენიმე წამით დააკვირდა,