გარიგება +18 - თავი 2

უფრო ახლოს მიმიზიდა თავისკენ. მისი თვალები ჩემსას კიდევ ერთხელ შეხვდა და ჩვენი სხეული მუსიკის რიტმს აყვა. გული საშინლად მიცემდა და მინდოდა მცოდნოდა ესმოდა თუ არა მას ჩემი გულის ცემის ხმა. ჩვენი ტუჩები მილიმეტრების დაშორებით იყო ერთმანეთისგან.

ვინმე სხვა (თავი 13)

დედამ ცოტახნით დაგვტოვა მე და თამილა დეიდა... ჩემთან მარტოდ დარჩენიმა, წამით არ მომაშორა მზერა. მე კი პერიოდულად თვალს ვარიდებ. დუმილი თავად მან დაარღვია როდესაც მე უკვე აღარ ვიცი თვალი სად შევაჩერო. თამილა: სალი შვილო, შეფასების თანდასწრებით არ

გარიგება +18 - თავი 1

ჩურჩულმა მთლიანად გადაუარა დარბაზს. დავინახე, რომ ჯერ დარბაზში რამდენიმე დაცვა შემოვიდა და შემდეგ ის.. დანიელ დადეშქელიანი. ადამიანი, რომლის ცოლიც უნდა გავმხდარიყავი.

ოიზისი XXIII

-არა არ გაბედო მაგის სროლა. მარიტა უკან უკან მიიწევს, წინ გაწვდილი ხელითა და სიცილით. მის წონ მდგომ მის სიყავრულს, ერთპ-ერთ მათგანს მაინც, კი გამაფრთხილებლად უყურებს, ისე თითქოს ამ ყველაფრით არ ერთობოდეს. აქ წამოსვლა ხომ სწორედ მაგ ადამიანის იდეა

ბედისწერა

მინდოდა ჩვენი ისტორია დამეწერა და მას კიდევ ერთხელ ეცოცხლა ფურცლებზე. ეს ჩემი ამბავია...

ოიზისი(XXII)

-ისევ არ გადარდებს? ისე რომ მას არ უყურებს, ჯანჯღავა დაბოხებული, წინასწარ იმედგაცრუებული ხმით ეკითხება. -და შენ? ისევ გიყვარს? მარიტა მის ხელს თავისაში იქცევს და ტუჩებთან მიაქვს.

შემთხვევითი შეხვედრა (თავი მეხუთე და თავი მეექვსე)

ზოგი ჭრილობა არ ჩანს- უბრალოდ, სუნთქვისას წვავს. წლები გადის, მაგრამ ტკივილი არ ცხრება, ისევე, როგორც სიმართლე, რომელიც ჩუმად ცხოვრობს ჩვენში. ის ზოგჯერ ჩრდილივით დაგყვება, და მაშინ ჩნდება, როდესაც ყველაზე ნაკლებად ელოდოდები.

სულის აჩრდილი ΙΙΙ

"მისტიური შეხვედა" მხოლოდ რამდენიმე წამს გაგრძელდა, რეალობას მალევე დაუბრუნდნენ და რეზიდენციისკენ დაიძრნენ. -ეს სილუეტი დაგყვებოდა თან? მის სახეს ხედავ? გაოგნებუკი ვივიენი კიტხვებს არ წყვეტდა

ვინმე სხვა (თავი 12)

ცივი საღამოა. ოჯახში ყველანინსახლში ვართ და მზესუმზირასთან ერთად ბჭორაობთ, მე დედა ჩემი ძმა და მე.

ჰერმესის სონატა (სრულად)

მის სახლში ერთი ოთახია. ეს ოთახი ვერც სინათლეს იტევს და ვერც თავის მაცხოვრებელს. სინათლე უღიმღამო და უმნიშვნელოა ქალაქისთვის. ათასი ფანჯრიდან გამოტყორცნილ ნათებაში იკარგება და სულაც არ აფიქრებინებს გამვლელს, რომ სადღაც მისი თანამოქალაქე