იდუმალი კაცის ქალღმერთი !1!

რატომღაც მგონია რომ თითოეული ადამიანის ბედი მაღლა, ცაში ყველაზე წმინდა ადგილას იწერება. და სწორედ მის მიერ დაგებულ გზაზე გვიწევს სიარული, მაგრამ არა სწორხაზოვნად.ზოგჯერ წინ დადებულ ქვას ვერ ვამჩნევთ, უნებურად წამოვკრავთ ფეხს და ჩვენი ცხოვრებაც

მე, უშენოდ... (ნაწილი 6)

გავითვალისწინე თქვენი თხოვნა და ესეც ახალი თავი. რომ იცოდეთ რამხელა ენერგიას ვდებ მასში და კიდევ უკმაყოფილების გრძნობა მრჩება. მიხარია ვისაც მოგწონთ, ვეცდები თქვენი იმედები გავამართლო. მიხარიხართ ძალიან

გეტა (სრულად)

რა მოხდება მაშინ, თუკი ერთ დღეს განსაცდელში ჩავარდნილებმა გზა ვეღარ გავიკვლიეთ, შეცდომა დავუშვით და ვეღარ ვასწორებთ? რამდენად აისახება იგი ჩვენს აწმყოსა და მომავალზე? რამდენად გვპატიობს ჟამთასვლა ცოდვებს და სისუსტეებს? ნაწარმოებში წამოწეულია ის

გამოიდარებს (თავი 5)

დრო მხოლოდ სიყვარულს დაინდობს? ან დრო ანადგურებს ყვაფერს და პირველ რიგში სიყვარულს? იყო კი ჩემი და ალექსანდრეს ურთიერთობა სიყვარული თუ უბრალო ფარსი იყო...

დაგმორჩილდები და მორჩილებით დაგიმორჩილებ (თავი I)

- ასე დიდხანს თუ იდგები შესაძლოა ფილტვების ანთება აიკიდო, ან რამე უფრო უარესი პნევმონიის მსგავსი. მშვიდად ჩაილაპარაკა ხმამ მეზობელი აივნიდან.

მე, უშენოდ... (ნაწილი 5)

დავბრუნდი ახალი თავით. კომენტარებს ვკითხულობ და ძალიან მიხარია ვისაც მოგწონთ ეს ისტორია.ეს მაძლევს სტიმულს უფრო საინტერესო გავხადო ყველაფერი. ვხვდები, რომ რადგან ახალბედა ვარ იმიტომ არ მყავს ბევრი მკითხველი. ისიამოვნეთ და გამიზიარეთ შთაბეჭდილებები,

ადამიანებს შორის (სრულად)

ჩემი მოწოდება მუსიკა იყო და მთელი ჩემი არსებაც მას მივუძღვენი, ვიოლინოზე ვუკრავდი, აი იმ ქუჩაზე ახლა რომ სასტუმროა ადრე ცნობილი კაფე იყო, მეც იქ ვუკრავდი ხალხი მაშინ მაფასებდა. ახლა ამ ხელებს ხომ ხედავ ადრე მშვენიერ მელოდიებს უკრავდნენ, დღეს კი

დაკარგული დრო !დასასრული!

რიტმულად ფეთქავდა ორი გული. სრულიად სხვანაირად. გაშეშებულ კატერინას დაუფიქრებლად სდიოდა ცრემლები, სხეული უთრთოდა. რაღაც სხვანაირად უცემდა გული, სისხლიც კი სულ სხვანაირად მოძრაობდა ძარღვებში.ყოველი უჯრედი ხარობდა.

მხოლოდ შენთვის.თავი 5.(დასასრული)

-აქ იმიტომ ჩამოდი,რომ დარწმუნებული იყავი ელზას სიბილწეში,მის ბინძურ ქალობაში და ცდილობდი ალექსანდრესათვის ის შეგეძულებინა,მაგრამ დაიმახსოვრე მათ უყვართ ერთმანეთი და შენ ბევრი რომ ეცადო მათ ვერ დააშორებ.წადი რიტა ჩვენ ხვალ თუ არა,ზეგ მაინც ვიპოვით

მთებშია თავისუფლება! (16–20)

ნერსე შეტრიალდა და წავიდა,კიდევ ერთხელ მიმატოვა ჩავიკეცე და შუა ქუჩაში ბოლოხმაზე ავტირდი. –ტასო გაიღვიძე!–მიყვირა კესომ..მეც ეგრევე წამოვხტი,ჩემი გული ისეთი სისწრაფით ცემდა,როგორც არასდროს,ცრემლები სახეზე ჩამომდიოდა და ვსლუკუნებდი. –რამოხდა?–სინათლე