მთადჩი

1_ლი აპრილი, 21:28 ვზივარ და ვფიქრობ რა შეიძლება დავწერო.რაოდენ უცნაურიც არ უნდა იყოს,ახლა ვერ ვფიქრობ ვერაფერზე და არ მაქვს არანაირი იდეა ,როგორ შეიძლება განვავითარო მოვლენები. უკვე, შამგლისფერებულია დაშეიძლება ითქვას,უფრო მეტიც. მთას ბინდი

უკუპროპორციული 1

-უნდა გამოვიცვალო! -მერე, რა! მაინც არ ვარსებობ. -წარბაწეულმა ნიშნისმოგებით მითხრა და კედელს ზურგით მიეყრდნო. ტუტუცი! -ეს ხრიკები არ გაგივა! -თითი ცხვირწინ დავუქნიე. ტუჩი ჩემდაუნებურად ჩამეტეხა კუთხეში. კარი კი მაინც მოვუხურე.

დვალი და დადიანი? არ მჯერა?! (თავი 6)

ქორწილის დღეც დადგა. ელენე დილით 7 საათზე ააგდეს, სტილისტები იყვნენ მოსულები. ხუთი კაცი თავს ევლებოდა ელენეს. ერთმა სტილისტმა ყავა მოუტანა გამოსაფხიზლებლად, მაგრამ უკან ქოთქოთით მოსდევდა ქალბატონი მარინა (მოახლე)

ნიღაბი თავი 3

ვერ აგიღწერთ იმ ტკივილს რასაც იმ წამს გრძნობდა რენე. გული ნაეფლეთებად ექცა, ყველა ადამიანში მხოლოდ დიტოს ეძებდა, ყველგან მისი ხმა ესმოდა, მონატრება ყელში უჭერდა და ახრჩობდა. აღარ დაურეკია მას მერე. იმ ღამეს აეროპორტშიც მივიდა მაგრამ, წასული დახვდა.

აკრძალული ხილი 18 + ( თავი 1,2,3,4)

საკუთარ ცრემლებს ზემოდან დავყურებ. არ მჯერა ! არ მჯერა რომ ბრბოს წინაშე შიშველი და დარცხვენილი ვაგდივარ . თვალებს გაჭირვებით ვახელ,ჩემს გარშემო ასობით ადამიანია შეკრული,რომელთა გონებაშიც წესები ფილმის კადრივით ტრიალებს და ადამიანურ გრძნობებზე

სენსაცია

არ ვიცი რომელი პორტალი აცხადებს ამას, უეცრად წავაწყდი ინფორმაციას გადმოვაკოპირე და თქვენთვის მინდოდა გამეცნო, რადგან ეს მნიშვნელოვანია! ჩვენთვის და ჩვენი სიცოცხლისთვისაა მნიშვნელოვანი. იხილეთ...

დასასრულის დასაწყისი (თავი პირველი)

კარები გაიღო და ოთახში უცნობი მამაკაცი შემოვიდა, ყველას ყურადღება მისკენ იყო მიპყრობილი, ვერც აგიღწერთ როგორ უხდებოდა ეს მუქი ლურჯი კლასიკური შარვალი და თეთრი პერანგი, ოდნავ წვერით , წაბლისფერი თმა და მწვანე თვალებით, საოცარი ქარიზმა იგრძნობოდა

ის დაბრუნდა *8 თავი*

ის დაბრუნდა(8 თავი) დილით კაკუნის ხმა მაღვიძებს,ავდექი ნიკას და დემეს გადავხედე,ისევ ძინავთ.გავაღე კარები დააა (თაკო)-თინა ბებო?? (თინა)-ჰო რაია ბებია არ გაგიხარდა ჩემი ნახვა? (თაკო)-როგორ არა ბეე შემოდიი (თინა)-მე ნაწყენი ვარ ბებია შენზე.

დვალიშვილი & ახვლედიანი {3}

უნივერსიტეტის ეზოში შეაყენა თუ არა მანქანა სწრაფად გავიქეცი და ლექტორსაც მოვასწარი შესვლა აუდიტორიაში. ნინი უკვე მისული იყო და ვიღაცას გაცხარებული ელაპარაკებოდა ტელეფონზე -რა ხდება?_ პირის მოძრაობით ვკითხე ტელეფონი გათიშა და მე მომიბრუნდა

კიდევ გნახავ ?

ხან ხუმრობთ ხან ჩვეულებრივად ვეტყოდი არა მეორე წუმს ვამბობდი ვნახოთ ასე გრძელდებოდა მაგრამ ერთ დღესაც დამშვიდობებისას მას აღარ უკითხავს კიდევ თუ ვნახავდი და ძლიერად ჩავეხუტე მივხვდი რომ ეს ბოლო ნახვა იყო მის შემდეგ აღარ მინახავს