ორმაგი ცხოვრება (1)

უკანასკნელი კადრი ,რომელსაც წარსულისგან იხსენებდა კისერთან ნატიფად ამოსვირინგებული სიტყვა იყო ''LORD'' . ეს ერთადერთი იყო რის დავიწყებასაც ცდილობდა ,მაგრამ არ გამოსდიოდა... რა უცნაურია ცხოვრება. რის დავიწყებასაც ცდილობ სწორედ ის გიჭამს ცხოვრებას.

იპოვი მას?

5 იანვარი 2016 წელი როდესაც დედა მომიკლეს 4 წლის ვიყავი ბუნდოვნად მახსოვს დედის მკვლელბისთვის მამა დადანაშაულეს და მე მამიდამ გამზარდა მამიდასთან კარგ დროს ვატარებდი ხოლო როდესაც 16 წლის გავხდი ბინა ვიქირავე და დამოუკიდებელი ცხოვრება დავიწყე ახლა 18

i Don't Feel Anything

ამ 21 საუკუნეს ყველა ისე ირგებს როგორც მათ სჭირდებათ...ზოგი კაი ტიპობას ირგებს ზოგი ძაან გამოსულობას ზოგი ხოსაერთოდ თავის პლანეტაზე ტრიალებს და ზოგი ხოსაერთოდ ხან ვის ლოგინში ხან ვის ლოგინში ზევით ქვევით ტრიალებს.

მიზანდასახული 10 დასასრული

- ნიკაა?! - ანამ მიმოიხედა აეროპორტში და მხოლოდ ნიკა შეამჩნია. უეცრად ხმამაღალი მუსიკა ჩაირთო პიჭები და გოგოები გამოცვივდნენ, ბუშტები მაღლა აყარეს და ცეკვა დაიწყეს ანას წინ. ანას ეგონა რეკლამას იღებდნენ მაგრამ ის ძალიან შეცდა. მოცეკვავეებმა ქალის

დედას დღიური

დღიური თავი 1 5 იანვარი 2016 წელი როდესაც დედა მომიკლეს 4 წლის ვიყავი ბუნდოვნად მახსოვს დედის მკვლელბისთვის მამა დადანაშაულეს და მე მამიდამ გამზარდა მამიდასთან კარგ დროს ვატარებდი ხოლო როდესაც 16 წლის გავხდი ბინა ვიქირავე და დამოუკიდებელი ცხოვრება

სიყვარული ყოველგვარ ტკივილს კურნავს!{თავი7}

საღამოსთვის დაიწყეს გოგოებმა მზადება... მარიამმა გადაწყვიტა მოკლე კაბა ჩაეცვა რომელოც ახლახანს იყიდა თორე ისე მოკლე კაბების ჩაცმა არ უყვარდა.კაბა მუხლს აცდენილი იყო მოვერცხლისფრო ფერის, მკლავები გამჭირვალე შავი ქონდა,ფეხზე შავი ოდნავ წვეტიანი

******

მოვიკრებ ფიქრებს ქარში აჩეჩილს, როგორ მსურს ე მაგ თმების მოქაჩვა, რომ წარმოგიდგენ დალალგაჩეჩილს, ეს ნოსტალგიაც მოდგა.. მომაწვა... ლექსი გთხოვე და არ დამიწერე, მე კი სტროფები არ მენანება, რომ დაგენანა არ დავიჯერე, მოგელანდები ღამის ზმანებად! პირობას

გალაკტიონ ტაბიძე - თოვლი

მე ძლიერ მიყვარს იისფერ თოვლის ქალწულებივით ხიდიდან ფენა: მწუხარე გრძნობა ცივი სისოვლის და სიყვარულის ასე მოთმენა ძვირფასო! სული მევსება თოვლით: დღეები რბიან და მე ვბერდები! ჩემს სამშობლოში მე მოვვლე მხოლოდ უდაბნო ლურჯად

ბედნიერების ჩარჩოები 6

სახლში დაღლილი დავბრუნდი ზლაზვნით ავიარე კიბეები და ზარი დავრეკე. გაფითრებული ბებო დავინახე: -ანუკი ბეო ხომ კარგათ ხარ? -კარგად ვარ ბე შენ რა გჭირს სახეზე ფერი არ გადევს ხო მშვიდობა? -ტელეფონი რატომ გაქვს გათიშული მთელი დღეა გირეკავ. -ბეი ხო იცი

გადაყვარებამდე... 3

ოთახში რომ გავედი ჯერ კიდევ არ იყო წასული, თუმცა მიდიოდა. -გელოდებოდი (დიტო) არაფერი მითქვამს უბრალოდ გავიღიმე და ჩემთვის რაღაცეების კეთება დავიწყე ვითომ დაკავებული ვიყავი. -რა ლამაზი ხარ ანანო (დიტო)