ისევ შემიყვარე... თავი (22) ნაწილი (2)

1 საათში უკვე თვითმფრინავში ვისხედით,რამდენიმე საათში კი მოსკოვის აეროპორტში ვიყავით. ჩემი დეიდაშვილები დაგვხვდნენ,ორივეს გადავეხვიე,იმდენად გამიხარდა მათი დანახვა,რომ მგონი ყველაფერი გადამავიწყდა.საშინლად ყინავდა მოსკოვში,ალბათ -20 გრადუსი მაინც

ვიდრე ყვავიან შროშანები [2]

_დროზე_ლიზამ შეგვახსენა. ტუჩები გავხსენი, მის ტუჩებს მივადე და დანარჩენი უკვე თავისით მოხდა. კოცნაში ამყვა და ენა პირში შემომისრიალა. გულისრევის შეგრძნებით მოვშორდი და თავი გავაქნიე. კმაყოფილი ჩანდა. _შე ბო,ზო! სანდრო არ გეყოფოდა? მე შენ

მერამდენედ მეჯახები? (1 თავი)

-ჰო ჭამე ეს მშრალი ნაყიდი საჭმელები და დაიავადე კუჭი- ისე ქოთქოთებდა. -კაი ხო, შენი ხათრით- სულ ძალით ვჭამე რომ არ გამებრაზებინა დედა, ნინას დავურეკე და ამოსვლა ვთხოვე..-ნინ ამოხვალ?.. გავცივდი.. ვჭამე უკვე.. აუ, კაი რა რას დამცინი.. ამო დროზე..

ნურასროს

ნურასდროს წახვალ იქ სადაც ფიქრი არ გიშვებს, ნურასდროს წახვალ იქ სადაც დრო თითქოს აღარ გატარებს, ნურასდროს წახვალ იქ სადაც სიცოცხლე მზის შუქს აბნელებს, ნურასდროს წახვალ იქ სადაც რაღაც სიყვარულს ატყვევებს. ნურასდროს მიხვალ იქ სადაც უიმედობა კვლავ

სიყვარულო,ძალსა შენსა...

სამი წელი,სამი დაწყევლილი წელი გავიდა და მას ჩემთვის აღარ შემოუხედავს ისეთი თვალებით,როგორც მაშინ შემომხედა,პირველად რომ მითხრა მიყვარხარო.მაშინ ბედნიერი ვიყავი,ვგრძნობდი,რომ მეც მიყვარდა,მაგრამ გავუღიმე და გზა გავაგრძელე. ის იდგა გაუნძრევლად და

აკრძალული უფრო გემრიელია 3

სახე მოექუფრა ასშკარად არ ესიამოვნა სახელის ხსენება. ღმერთო ოღონდ არ მითხრას რომ ვუყვარვარ ვერ გადავიტან ღმერთო ოღონდ ეგ რა. -კარგად შენ როგორ ხარ? -არამიშავს მომენატრეე სალი

ჰოდა, გაგიხარდე!!!!!!!! (თ,ჯ) ისევ შენ ჩემო მხატვარო!

რომელი ლექსი ავკრიბო ახლა, რომ წაიკითხო და გაგიხარდეს?! რომელი უფრო ლამაზად დაწერს, რომელი უფრო ლამაზად აგღწერს?! რომელი ლექსი, გაჩუქო ამ დღეს?! რომ წაიკითხო და გაგიხარდეს?!

წარმოუდგენელი რაღაცეებიც ხდება(ნაწილი2)

-კაი ეხლა მთელი ხუთი დღე თავს ნუ მოიკლავ ნერვიულობით.-თქვა ირაკლიმ და ტელევიზორი ჩართო -შესაზლოა ოთხი ანდა რა მნიშვნელობა აქვს-ჩავიბუტბუტე ჩემთვის. -მშია-სევდიანი თვალები მომაპყრო ირაკლიმ.

პატრიოტი [13] დ ა ს ა ს რ უ ლ ი

-თბილას ვიცმევ, უბრალოდ კაბის ჩაცმა რომ მიწევს ნერვები მეშლება-გავიცინე და მოკლე ერთიანი შავი კაბა გადავიცვი, მასზე ჯერ თხელი ჟაკეტი მოვიცვი მერე კი ჩემი პალტო, რომელიც მხოლოდ ტრაკს მიფარავდა

მას...

თვალებს აყრიან მიწას, სახეს ატყვია სევდა, ხელებს მიწაში ასველებს წვიმა, ღამეს კი მისი სუნი ჭკუიდან რევდა. სხეული მიწაში, ქორფაა კანი, კუბოა ხის, შეკერილია წითელი ბანტით, ცრემლები გალურჯდნენ, თეთრია ტანი, დუმს სახე, კიდობანში წუთებიც დუმდება წამით.