ნაპრალები

მე ისევ მჯერა,რომ კიდევ დარჩა ადამიანის სულიერ მიძინებულ სამყაროში სიყვარული და კეთილშობილება.ისევ მჯერა,რომ საქართველოს,ჩვენი სულიერი ბუნების სამყაროს წიაღისეულში მიძინებული ვულკანი ოდეს გაიღვიძებს,კრატერიდან გადმოხეთქავს და გადმოაფრქვევს

მე ვიღიმი...

მე ვიღიმი... ჰო და ვტირი ხოლმე კიდეც, მაგრამ განა რამით განვსხვავდები ვინმესგან?! ბოლოს გუშინ, ახლობლის ბავშვს გავუღიმე, ყალბად.

სიყვარულმა სიმსიმნე დაამარცხა!

ჩვეულებრივი და მოსაბეზრებელი ცხოვრება დაიწყო!!! ჰაჰ რა ვიყავი და რა ვარ. ან იქნებ არაფერი არ ვყოფილვარ... ყოველ შემთხვევაში ცხოვრება რადიკალურად შემოტრიალდა ჩემთვის 15 მარტს: -ანალიზების პასუხი მზად არის-მშვიდად შემოვიდა ექთანი და ექიმს მიაწოდა

უწესო გრძნობები (2)

ვერც წიგნებმა უშველა, ვერც მუსიკამ , არც მზემ გაფანტა საშინელი ხასიათი და ცურვაც ვერ გამოდგა დეპრესიის ნოკაუტში ჩამგდები , მეხუთე დღეს უბრალოდ ვეღარ გაძლო , მიხვდა ჭირდებოდა ივა , ისე ჭირდებოდა როგორც ეს სასაიამოვნო ჟანგბაგაჯერებული წყნეთის სუფთა

ერთხელ სიცოცხლეში(თავი პირველი)

უკვე საკმაოდ გვიანი იყო სუხიშვილების დარბაზიდან , რომ გამოვედი. ნელი ნაბიჯებით მივუყვებოდი მარჯანიშვილს . გაზახულის თბილი სიო გახურებულ სახეზე სასიამოვნოდ მელამუნებოდა, თმას მიწეწავდა და ხელით ვცდილობდი მათ გასწორებას . დღეს განსაკუთრებულ განწყობაზე

ელენიკო

დღეს ჩემმა დამ დაუნი მიწოდა... მე კი– მე გამეღიმა. ბედნიერს გამეღიმა. თვეზე მეტია, რაც ელენიკო გავიცანი, პატარა სათუთი არსება, რომელმაც ჩემი ცხოვრება შეცვალა. ჯერ მხოლოდ სამი წლისაა მაგრამ მოხუცივით სევდიანი და დაღლილი თვალები აქვს.

ტკბილი სამაგიერო (1)

-და რომ არა?-ცინიკური ღიმილით წამოდგა,იარაღიანი ხელი დაგაუტრიალა,იარაღი ააცალა და მეორე ხელზე მაგრად მოუჭირა თავისი ხელი.მერე ქალს დააკვირდა. ჩალისფერი თმები,დიდი შავი თვალები,პატარა ცხვირი და დიდი ტუჩები. როცა თვალებში ჩახედა,ვერ დაიჯერა რომ ეს ის

ბაბოჩკა(პირველი თავი )

- (სიცილი დაიწყო ) პირველად სულელივით ვუყურებდი ვინაა ეს ,,ისტერიჩკა“თქო ,ქვედა ტუჩს ენით ისველებდა და თავზე ხელს ისვამდა , თალებს აცეცებდა და მიცინოდა , მერე ცოტა რო დაწყნარდა გადმოიხარა და ყურთან ახლოს მომიტანა თავისი ტუჩი , მარცხენა ხელი კი ჩემს

სევდა...

ჩემი წარსული სევდის ფერია,ერთი დღით ვცხოვრობ ესეც ბევრია,ხვალ თუ მოვკვდები ეს დღე ჩემია,შენი თვალებიც სევდის ფერია,ვიცი იქ წავალ სადაც მელიან,სადაც სიბნელე.......მხოლოდ ცეცხლია,ჩემგან სიკეთეს აღარ ელიან,წავალ ჩემი გზით ვიცი მელიან,ვიცი უჩემოდ აქ არ

დედოფალი (თავი 2)

ბატონი გინო მანჩინი ოთახიდან მოღუშული გამოვიდა. მისი განწყობა ყველამ შეამჩნია. ირგვლივ მთელი ოჯახი შეკრებილიყო. -გინო, რა მოხდა ძვირფასო?- ჰკითხა მეუღლე ალეტამ, რომელიც ცუდ ამბებზე სწრაფად რეაგირებდა. -მამა, ეველინას ხომ არ აქვს რაიმე პრობლემა?-