გაიღიმე წვიმს

შვიდი სექტემბერი იდგა. ცა დედამიწას მოღუშული დაჰყურებდა - მალე იტირებდა.განაწყენებული იყო, ალბათ რაღაცაზე.მე კი, მიხაროდა, რომ მალე პატარა წვეთები, მოევლინებოდნენ ქვეყანას. კანში ვეღარ ვვეტეოდი. მსმენელად, სულ ის ყვავილის

წვიმის საჩუქარი 6 თავი

საყვარლად გამიღიმა. ეს გოგო მართლა ძალიან საყვარელია, ისე იქცევა ეგრევე ნდობას იწვევს ადამიანში. უხმოდ შევჭამე და დასასვენებლად წავედი. ოთახში უნდა შევსულიყავი, ხმა რომ გავიგე.

შეცდომა 5 თავი

ანი ძალიან აღფრთოვანებული დაბრუნდა სახლში, იმის მიუხედავად რომ რეზის მიმართ დღემდე განსაკუთრებული გრძნობები არ გასჩენია, მაინც უხაროდა ხოლმე მისი ნახვა

აუყვავებელი სული

ზოგჯერაც კი მგონია,რომ ჩემშია ის ყველა თვისება თავმოყრილი რასაც შეცდომა ჰქვია და მე არ ვარ,ამ ცხოვრებისთვის შესაფერისი...ზედმეტი ვარ,დიახ ზედმეტად მიმაჩნია თავი... მძიმე ტვირთი ვარ ამაოების,მე არ უნდა ვარსებობდე მიწის ზემოთ...მოხდა შეცდომა,ის 

სწორი არჩევანი (14-თავი)

თავს საშინლად ვგრძნობდი ადგომისას ყველაფერმა ტრიალი დაიწყო ამიტომ ცოტახნით საწოლზე ჩამოვჯექი. გუშინ ყველამ სათითაოდ გამლანძღა იმის გამო რაც გავაკეთე, თუმცა მე სულაც არ ვნანობ. საათს დავხედე ექვსი ხდება, ვერაფრით დავიძინე ამიტომ გავლა გადავწყვიტე,

სიყვარულია!

თუ ფიქრობ რომ მას არავინ არ ჰგავს, თუ მის მეტი სხვა არავინ არ გყავს, თუ მზად ხარ რომ მას დაუთმო გული, თუ აზრს კარგავს დიდება და ფული...

საქანელა (თავი 7)

-ნიკოლოზ ხვდები მაინც რას ამბობ? -არანაკლებ გაცხარებულმა ნივთები დაბლა დაალაგა და ნიკოლოზს მიუბრუნდა -ჩემგან განსხვავებით შენ ყველაფერი იცოდი, თითოეული დეტალი, იმის შიშით, რომ ჩემს საყვარელ  ადამიანებს რამე არ დამართნოდათ შენთან ძალით დაქორწინებაზეც

წვიმის საჩუქარი 5 თავი

_ტყუილად წვალობ პატარავ, ვერ გააღებ. ბოხი ბარიტონით თქვა და ნიღაბი მოიძრო. ვიგრძენი სხეული როგორ დამიბუჟდა, ოღონდ ეს არა, ახლა არა რაა! სუნთქვის უკმარისობა დამეწყო და აი მანდ მივხვდი, მკვდარი ვარ. ამ ბიჭს რა ეცოდინება

ერთი' ფერია

,,იმედისაგან და ოცნებისაგან გაძარცული დღეები მიეწყო ერთმანეთს... მინდა მოგწერო, თუმცა ვერ გწერ. არ ვიცი რა დარჩა სათქმელი ჩვენს შორის. თითები მეწვის ისე მინდა უბრალოდ მოგწერო, რომ რაც შენ წახვედი ყოველი დღე იქცა ერთ' ფერად...

დედა

ძლიერი წვიმის ხმამ გამომაღვიძა და კუთხეში მდგარ სიკვდილს თვალი თვალში გავუყარე. -მოხვედი?-ვითომდა ამოვილაპარაკე და საბნის კიდე გავასწორე, რომ არ შემომძვრალიყო ჩემთან, გასათბობად.